金刚川

jw (منتقد)

تلاش قهرمانانه برای به قدرت رسوندن یه سلسله از دیکتاتورهای خبیث. با اینکه موضوع اصلی فیلم درباره یه پل نظامی برای عبور نیروها از رودخونه‌ست، اما بیشتر فیلم روی خدمه توپ‌های ضدهوایی و خدمه بمب‌افکن‌ها تمرکز داره. دراماتورژی فیلم یکم شلخته و بی‌نظمه، ولی خب این اتفاق توی فیلم‌های جنگی آمریکایی هم می‌افته. منتظر یه قوس داستانی دراماتیک یا یه پایان‌بندی خاص نباشید. البته قهرمان‌بازی‌ها در یک‌چهارم پایانی فیلم دیگه خیلی اغراق‌آمیز و مضحک می‌شه. بله، همه‌چیز به زاویه دید بستگی داره و این هم زاویه دید چینی‌هاست. فدا کردن جونِ کلی آدم برای نشون دادن قدرت نظامی (که شاید منطقی به نظر برسه) و به قدرت رسوندن یه خانواده دیکتاتور در کره شمالی. فدا کردن جون نه برای دفاع از میهن، بلکه برای یه سلسله فاسد در یه کشور دیگه؛ این چیزیه که حداقل در نگاه به گذشته، می‌شد یکم بهش نقد داشت.

این فیلم یه اثر پرهزینه و بزرگ با همون قهرمان‌بازی‌ها و ارزش‌های تولیدیه که هالیوود توی فیلم‌های میهن‌پرستانه آمریکایی به کار می‌بره. فیلم از همون الگوهای همیشگی و احتمالاً استاندارد شده بین‌المللی پیروی می‌کنه؛ فیلمبرداری عالی، کلی هنرور با لباس‌های نظامی اون دوران، انفجار، خون و خون‌ریزی، قهرمان‌بازی، جلوه‌های ویژه کامپیوتری، تعلیق و درام؛ یه سری قلاب‌های داستانی هم گذاشتن تا بیننده بتونه ارتباط عاطفی برقرار کنه؛ خلاصه همه‌چیز هست و به شکل قابل‌قبولی هم ساخته شده. (البته کات‌های مدرن فیلم یکم رو مخه.) و خب چرا که نه، یه فیلم جنگی چینی. تغییر زاویه دید بین فصل‌های مختلف فیلم حرکت خوبی بود، هرچند ایده جدیدی نیست. (البته با تکرار چندباره صحنه‌ها، کلی هم در هزینه‌های تولید صرفه‌جویی کردن.)

اگه امروز فیلمی می‌ساختید که مثلاً از زاویه دید ایتالیایی‌ها و بدون هیچ نقدی از حکومت هیتلر حمایت می‌کرد، همین حس و حال رو داشت. با این تفاوت کوچیک که آلمان نازی شکست خورد، اما کره شمالی که شبیه یه زندان روبازه، هنوز هم وجود داره.