Call Me Kate

Peter McGinn (منتقد)

این فیلم نگاهی بسیار جذاب و افشاگرانه به زندگی یک بازیگر بزرگ و یک فمینیست داشت - هرچند که او هیچ‌وقت خودش را این‌طور خطاب نمی‌کرد. فیلم از چیزی می‌گوید که خودش آن را کودکی آرمانی‌اش می‌نامید، هرچند می‌فهمیم که بی‌سروصدا نبوده و مشکلات جدی از جمله خودکشی یکی از خواهر و برادرها را به همراه داشته است. مستند در ادامه به توصیف شهرت و دوران رو به رشد او، هم در تئاتر و هم در سینما می‌پردازد. آن‌ها داستان را بیشتر از زبان دوستان، خویشاوندان و نامه‌های خوانده‌شده روایت می‌کنند. خبری از آن صف همیشگی ستاره‌های امروزی سینما یا منتقدان فیلم نیست، البته شاید یکی دوتا باشند. تعجب کردم وقتی فهمیدم در دوران کاری‌اش وقفه‌هایی وجود داشته، یعنی زمانی که مخاطبان سینما و/یا مدیران فیلم‌سازی او را دوست نداشتند، به اضافهٔ وقفه کاری که برای مراقبت از اسپنسر تریسی (Spencer Tracy) بیمار انجام داد. اما همان‌طور که خودش توضیح داد، او همیشه خودش را وادار می‌کرد که به جلو برود و فقط کاری را بکند که خودش می‌خواست. او مذاکره‌کننده بزرگی بود و خیلی وقت‌ها یا روی پروژه‌ای که متعلق به خودش بود معامله می‌کرد یا مطمئن می‌شد که نقش مناسبی گیرش می‌آید. او ظاهراً ترجیح می‌داد با کسانی کار کند که به او اجازه می‌دادند فیلم‌نامه‌ها را طوری تغییر دهد که آرمان‌های خودش را بهتر نشان دهد. او یک بازیگرِ تحت قراردادِ استودیو نبود.