La mirada invisible

بوئنوس آیرس، مارس ۱۹۸۲. در خیابان‌های پایتخت آرژانتین، مردم علیه دیکتاتوری نظامی به پا خاسته‌اند. اما دیوارهای مدرسه ضخیم و تسخیرناپذیرند؛ وعده‌ای امن برای حفظ بی‌چون‌وچرای روزمرگی‌های خوش گذشته در مدرسه، به دور از هر اتفاقی که در خیابان‌های مجاور، در خود بوئنوس آیرس یا در آرژانتین سال ۱۹۸۲ جریان دارد. ماریا ترزا، ناظم بیست‌ساله‌ای در این مدرسه است؛ ناظری معصوم یا شاید صرفاً بی‌خبر از همه‌جا. او کارش را از تابستان شروع کرده و آقای بیاسوتو، سرناظم مدرسه، از همان مصاحبه اول به او فهمانده که چه رفتاری باید در قبال دانش‌آموزان داشته باشد، چرا که رسیدن به آنچه او «زاویه دید بهینه برای نظارت» می‌نامد کار آسانی نیست: همیشه گوش‌به‌زنگ، بدون از دست دادن کوچک‌ترین جزئیات، اما بدون ایجاد نگرانی میان دانش‌آموزان؛ نظارتی که همه‌چیز را ببیند ولی خودش هرگز دیده نشود. نگاهی گذرا بر چهره فردی فاسد، نگهبان یا شاید خود ناظم. اما وقتی همه‌چیز از قاعده خارج باشد - حتی برای خود او - همه‌چیز تخلف است. و زمانی که ماریا ترزا به دنبال کوچک‌ترین و شاید خیالی‌ترین ردپای دود سیگار، شروع به پنهان شدن در توالت پسران می‌کند تا سیگاری‌ها را مچ‌گیری کرده و نزد اولیا ببرد، این رویه کم‌کم به عادتی پنهانی و نامتعارف تبدیل می‌شود؛ رفتاری که لزوماً قانون‌شکنی نیست اما با پیچ‌وتاب دادن قواعد همراه است، ولی همچنان با سرسپردگی کامل به نظارتی ناشی از پاسداری سخت‌گیرانه از یک وضعیت به ظاهر عادی و در عین حال وحشتناک انجام می‌شود. نظارتی که چه بسا بتواند فراتر از این چهاردیواری بسته نیز اعمال شود؛ چرا که فراتر از دیوارهای سنگی این مدرسه، جایی که طبقه حاکم آینده در آن درس خوانده و می‌خوانند، دنیایی دیگر و کشوری کامل وجود دارد که عملاً هیچ ربطی به این محیط ندارد.

سال انتشار: 2010 کارگردان: Diego Lerman ژانر: Drama نویسندگان: Martín Kohan، Diego Lerman، María Meira امتیاز: 6.2