St George's Day
پسرعموهای گانگستر و سرشناس لندنی، یعنی میکی مانوک و ری کالیشو، در اوج قدرت قرار دارند که ناگهان با گم شدن محموله کوکائین مافیای روسیه در دریاهای خروشان، زندگیشان زیر و رو میشود. داستان که در لندن، آمستردام و برلین میگذرد، با سرعتی سرسامآور در سرتاسر اروپا پیش میرود؛ در حالی که میکی و ری تلاش میکنند یک قدم از پلیس جلوتر باشند. آیا آنها میتوانند سرقت جسورانهای از الماس را به موقع انجام دهند تا اوضاع را روبهراه کرده و به یک زندگی «قانونمند» بازنشسته شوند؟
سال انتشار: 2012 کارگردان: Frank Harper ژانر: Action، Crime، Thriller نویسندگان: Urs Buehler، Frank Harper امتیاز: 5.2راهنمای والدین St George's Day
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
سرقت در میان درگیری. فیلم «روز سنت جرج» (St George's Day) به کارگردانی فرانکی هارپر ساخته شده که همراه با اورس بولر فیلمنامه رو هم نوشته و خودش در کنار کریگ فایربراس، وینسنت ریگان، چارلز دانس، دکستر فلچر، نیک موران، کیلی هازل، جیمی فورمن و شان پرتوی بازی میکنه. موسیقی اثر از تیم اتاک و فیلمبرداریش کار مایک سوتونه. فرانکی هارپر که یکی از چهرههای محبوب و شناختهشده در دنیای فیلمهای گانگستری و هولیگانهای فوتبالی بریتانیاییه، دست به کار شده تا شانسش رو برای گذاشتن ردپای خودش تو این ژانر پرطرفدار امتحان کنه. نکته جالب فیلم اینه که دو تا از سوژههای محبوب پسرونه رو با هم ترکیب کرده: گانگسترهایی که از درگیری و دعوای بین هواداران فوتبال به عنوان پوششی برای سرقت استفاده میکنند! اون هم تو برلین آلمان و دقیقاً تو روز سنت جرج! عجبا!
داستان تا حدودی حاشیهایه که خب خوشبختانه همینطوره چون فیلمنامه خیلی پیچیده و عمیقی نداره. فیلم پره از جیغ و داد، فحش و ناسزا، دعوا، تیراندازی، دزدی، ناسیونالیسم افراطی، شعارزدگی و متلکهای لاتی. هارپر دور و بر خودش رو با رفقاش پر کرده که قطعاً باعث دلگرمی این کارگردان تازهکار بوده. برای طرفداران این سبکی از سینمای بریتانیا، حدس زدن چهره بازیگرها میتونه سرگرمکننده باشه. فیلم کاملاً مردونهست و برای کسانی که انتظار زیادی ندارند به اندازه کافی لذتبخشه، اما ایده خوبی که روی کاغذ بوده تو اجرا خیلی جواب نداده و روایت فیلم خیلی جاها به نفسنفس میفته و تلاشها برای پیچیده کردن داستان سرانجام معمولی پیدا میکنه.
فیلمبرداری یکی از نقاط قوت فیلمه و لوکیشنهای متعدد اروپایی تنوع بصری خوبی ایجاد کردن. بازیگران هم متناسب با متن فیلم اجراهای قابل قبولی دارند، هرچند بازیگرانی مثل موران، فلچر، دانس و پرتوی خیلی کم به کار گرفته شدن و رسماً پتانسیلشون هدر رفته. تو این اثر چیزهایی هست که نشون میده هارپر میتونه تو کارگردانی حرفی برای گفتن داشته باشه، اما شاید بهتر باشه یکم از ابتذال بیدلیل کم کنه و به جاش هوشمندی بیشتری تو فیلمنامهنویسی به خرج بده. فیلم Wild Bill که اولین تجربه کارگردانی دکستر فلچر بود الگوی خوبیه و فرانکی اگه راه دوستش رو دنبال کنه موفقتر میشه. ۶ از ۱۰