Babysitter

badelf (منتقد)

این فیلم نتیجه‌ی ترکیب کمدی بزن‌وبکوب فرانسوی و سینمای آوانگارد با سوررئالیسم جادویی است. «پرستار بچه» با انرژی فوق‌العاده سرسام‌آوری شروع می‌شود که فقط بعداً در لحظات درون‌گرایی (چه برای خودمان و چه برای نادین با بازی مونیا چوکری که کارگردان اثر هم هست) کمی آرام می‌گیرد. فیلم در فاصله‌ی بین شروع دیوانه‌وار و پرکشش و پرده‌ی سوم تأمل‌برانگیزش، بیشتر یک کمدی بزن‌وبکوب و پرسرعت است. بازیگرها همگی عالی کار کرده‌اند. «پرستار بچه» مثل یک تفنگ تهاجمی AK-47 است که دقیقاً روی زن‌ستیز بودن، مردانگی سمی و تمام اینجور مسائل مربوط به ناامنی‌های پنهان مردانه قفل کرده است. با توجه به سبک و موضوع فیلم که کاملاً طوری طراحی شده تا معذبمان کند، این اثر برای همه مناسب نیست. اما اگر واقعاً هیچ‌کدام از آن ناامنی‌های مردانه را درون خودتان ندارید که بخواهید بروزشان دهید، «پرستار بچه» اثری از‌پیش‌تعیین‌نشده، سیاسی‌ناپسند و لعنتی خنده‌دار است. و بیایید راستش را بگوییم؛ این یکی از معدود فرصت‌هایی است که می‌توانید یک فیلم سیاسی‌ناپسندِ کلاسیک - درست مثل زمان‌های قدیم - تماشا کنید.