A Sunburnt Christmas

Peter McGinn (منتقد)

چقدر خوشحالم که اسم این فیلم به گوشم خورد و نشستیم دیدیمش! تو خانه ما خیلی سریع تبدیل شد به یک کلاسیک کریسمسی و مطمئنم هر سال کریسمس دوباره می‌بینیمش. بخشیش به خاطر اینه که فیلم خیلی خنده‌دار و پرسرعتیه. شخصیت‌هایی که قرار بوده دوست‌داشتنی باشن واقعاً دوست‌داشتنی‌اند یا حداقل کم‌کم به دل می‌شینن، و بدجنس داستان هم طوریه که راحت میشه باهاش مخالفت کرد. داستان به خودی خود چیز خیلی خاصی نیست، اما صحنه‌هایی که فیلم رو می‌سازن فوق‌العاده‌ان. چند تا چرخش داستانی هم داره که رو فرم نگهت می‌داره. همین‌طور برامون جالب بود چون نزدیک‌ترین فیلم کریسمسی به سبک بی‌خدایی (آتئیستی) بود که تا حالا دیدیم. حتی تیتراژ پایانیش هم با بخشی از آهنگ تیم مینچین (Tim Minchin) تموم میشه. یکم خشونت داره، البته بیشتر شبیه خشونت‌های کارتونیه تا صحنه‌های دلخراش. الفاظش هم بعضی جاها به فحش نزدیک میشه، برای همین اگه بچه‌های کوچک دارین باید خودتون حواستون باشه. «کریسمس آفتاب‌سوخته» قطعا رفت تو لیست فیلم‌های کریسمسی هر سالمون!