یک مکان ساکت: روز اول
یک زن جوان به نام سم در مراحل اولیه تهاجم موجودات فضایی با شنوایی فوقالعاده حساس، خود را در شهر نیویورک گرفتار میبیند.
سال انتشار: 2024 کارگردان: Michael Sarnoski ژانر: Drama، Horror، Sci-Fi نویسندگان: Michael Sarnoski، John Krasinski، Bryan Woods امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«سم» (لوپیتا نیونگو) توی یه آسایشگاه زندگی میکنه که یه روز با بقیه اعضا تصمیم میگیرن برن شهر. اون فقط به این شرط راضی میشه بیاد که بتونه پیتزا بخوره، اما این فرصت خیلی زود از دست میره؛ چون مراقبشون «روبن» (الکس وولف) بعد از اعلام وضعیت اضطراری در سطح شهر، سعی میکنه همه رو برگردونه خونه. یه چیزهایی داره از آسمون میافته و این موجودات حسابی گرسنهان.
وسط اون همه قتلعام، سم و گربهاش موفق میشن توی تئاتری که رفته بودن پناه بگیرن، اما وقتی میبینه حتی کوچکترین صداها هم دشمن رو جذب میکنه، میفهمه که شاید رفتن به هارلم برای خوردن یه پیتزای پپرونی از «پتسیز» بهترین گزینهاش باشه. در حالی که بیصدا راه میره، با «اریک» (جوزف کوئین) گیج و منگ برخورد میکنه که از انگلیس برای تحصیل در رشته حقوق به آمریکا اومده و حالا توی دردسری افتاده که اصلاً انتظارش رو نداشت. سم اولش تمایلی نداره، اما قبول میکنه که با هم راه برن و کمکم در حالی که محیط اطرافشون به شکلی خطرناک از هم میپاشه، رابطهای بینشون شکل میگیره.
خوشبختانه هیولاها نمیتونن شنا کنن، پس شاید بتونن خودشون رو به آب برسونن؟ مشخصه که اینجا دیالوگ زیادی وجود نداره، بنابراین حس ترس و تهدید توسط دو بازیگری ساخته میشه که بازیشون بد نیست، اما واقعاً متریال کافی در اختیار ندارن تا این فیلم رو متمایز کنن. مثل همیشه، تلاشی که مردم برای نجات حیوانات خونگیشون میکنن من رو شگفتزده میکنه. خطر همه جا هست و با این حال هر دو نفر احساس میکنن باید جونشون رو برای یه گربه به خطر بندازن! عجیبه.
کلاً سخته که از پیشدرآمدها (Prequels) بشه جذابیت زیادی بیرون کشید و مایکل سارنوسکی هم واقعاً موفق نمیشه شخصیتها یا داستان رو فراتر از این ۹۰ دقیقه سینمای مستقل توسعه بده؛ فیلمی که واقعاً ربط چندانی به قسمتهای قبلی و بسیار بهتر این مجموعه نداره. ارزش یک بار دیدن رو داره، اما چیز فوقالعادهای نیست. حیف.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلمهای ترسناک هوشمندانه از اون ژانرهایی هستن که واقعاً به اندازه کافی ساخته نمیشن. این فیلمها ثابت میکنن که میشه داستانهای هیجانانگیز و ترسناک رو بدون کشتوکشتار بیدلیل یا صحنههای دلخراشِ افراطی با موفقیت ساخت. آثار فیلمسازهایی مثل جردن پیل و الکس گارلند نمونههای بارز این سبک هستن، درست مثل سه فیلمی که توی این فرنچایز تحسینبرانگیز منتشر شده. و این قسمت جدید، بدون شک، بهترینِ اونهاست.
«روز اول» از اسطورهشناسی معرفی شده در دو فیلم اول سری استفاده میکنه، اما ماجرا رو به سمتی جدید و عمیقتر میبره و جالب اینجاست که این کار رو از طریق یک پیشدرآمد انجام میده که به منشأ این حماسه گیرایِ ادامهدار برمیگرده. چیزی که این فیلم رو از قبلیها متمایز میکنه اینه که داستانی دیگه از این فرنچایز رو اما از زاویهای کاملاً جدید، با شخصیتهای جدید، محیطی جدید و تمرکزی عمیقتر و ظریفتر ارائه میده. به جای شهرهای کوچک آمریکا که دو فیلم اول در اونجا روایت میشدن، این اثر در شهر نیویورک اتفاق میافته و نشون میده وقتی «سیب بزرگ» مورد حمله فضاییهایی قرار میگیره که با صدا شکار میکنن، چه اتفاقی میافته و انسانهای بازمانده برای دیده نشدن چه تدابیری برای سکوت باید بیندیشند.
داستان عمدتاً روایتگر زندگی یک شاعر مبتلا به بیماری لاعلاج (لوپیتا نیونگو) در یک آسایشگاهه که با سرنوشت مرگ قریبالوقوعش کنار اومده، اما حالا به هر قیمتی به دنبال زنده موندنه؛ بهویژه برای کمک به یک مرد انگلیسی ترسیده در گاتهام (جوزف کوئین) و محافظت از گربه محبوبش. این شرایط به اون هدف جدیدی میده، اون هم زمانی که شاید در حالت عادی کاملاً امیدش رو از دست داده بود. فیلم در خلال روایت این داستان، خطرات سازگاری ناگهانی با یک «شرایط عادی جدید» در وضعیتهای غیرقابل پیشبینی و همچنین نیاز به اتحاد همه ما در مواجهه با این شرایط سخت رو بررسی میکنه.
اما موضوع فراتر از اینهاست؛ تمهای استعاری و تصویرسازیهای نمادین باعث شده این اثر چیزی بیشتر از یک فیلم ترسناک (و حتی فراتر از یک فیلم ترسناک هوشمندانه) باشه. هرچند درسته که داستان گاهی از مسیر اصلی منحرف میشه، اما با این حال روایتی متفکرانه رو به بیننده ارائه میده که با فیلمبرداری عالی، موسیقی متن خوب و بازی فوقالعاده و در سطح اسکارِ نیونگو همراه شده. حتی اگه دو فیلم قبلی این سری رو ندیدید یا علاقه زیادی به این ژانر ندارید، دومین تجربه کارگردانی مایکل سارنوسکی ارزش وقت گذاشتن رو داره. این یه فیلم واقعاً هوشمندانه است که خیلی بالاتر از انتظارات معمول از یک فیلم ترسناک قرار میگیره و بعد از خروج از سینما، چیزی بیشتر از چند لحظه ترس ساده در ذهن شما باقی میذاره.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
چیز خاصی نبود. این اولین و ماندگارترین واکنش من به فیلم «یک مکان ساکت: روز اول» بود. شاید بزرگترین نقطه ضعف فیلم، شخصیتپردازیهای تخت، بیروح و بدبینانه باشه. به قول شخصیت اصلی: «همه چی افتضاحه...». شاید این بازتابی از سبک زندگی نیویورکی باشه؟ رقابتهای بیرحمانه شهر بزرگ و این حرفها؟ همینقدر بگم که این ایده جواب نداده.
چیزی که دو فیلم اول رو به موفقیت رسوند، پویایی خانوادهای بود که به هم نزدیک بودن و عمیقاً به هم اهمیت میدادن. شما میتونستید باهاشون همدلی کنید و وقتی با تهدید فضاییها روبرو میشدن، نگران سرنوشتشون بشید. فراتر از این، صحنههای ترسناک و اکشن بد نیستن، اما باز هم چون حس و حال فیلم درست نیست، آدم فکر میکنه فیلم فقط داره طبق فرمول جلو میره. قبلاً این کارها انجام شده، پس این فیلم چه چیز جدیدی اضافه میکنه؟ تا جایی که من میبینم، خیلی کم.
خلاصه اینکه، ایده خوبی بود اما ساختار کلی برای من جذاب نبود. نتیجه کار شده «صرفاً یک فیلم ترسناک اکشن دیگه» با چند تا جامپاسکیر برای اینکه شما رو روی صندلی نگه داره و نه هیچ چیز دیگه. اگه قراره روی یک فرنچایز موفق کار کنید، باید «دقیق» ببینید چه چیزی باعث موفقیت فیلمهای قبلی شده و چیزی اصیل اما مرتبط با اون عناصر رو به شکلی معنادار تزریق کنید.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«یک مکان ساکت: روز اول» به خاطر فیلمنامه غنی، پیچیده و جهانیاش متمایز است؛ فیلمی که کاوش فرنچایز در موضوعاتی مثل تلاش برای بقا، انسانیت و اراده برای زندگی را ادامه میدهد و در عین حال، حماسه را با قوسهای شخصیتی الهامبخش درباره سلامت روانی، جسمی و عاطفی غنیتر میکند. مایکل سارنوسکی توانایی استثنایی خود را در خلق فضایی آخرالزمانی پر از تعلیق و وحشت در هر لحظه نشان میدهد و سرگرمی بالایی را در تمام مدت زمان فیلم تضمین میکند. بازیهای درخشان لوپیتا نیونگو، جوزف کوئین و الکس وولف به طرز قابل توجهی فیلم را ارتقا دادهاند؛ بهویژه نیونگو که با بازی قدرتمند و پرجزئیات خود، بر اهمیت یافتن امید و شادی در میان ناامیدی تأکید میکند. تأکید بر اهمیت حیوانات حمایتگر عاطفی، نقطه قوت نهایی است که این قسمت را به یک افزودنی ارزشمند و تاثیرگذار برای این حماسه تبدیل میکند.
امتیاز: -A
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بازیهای عالی. سکانسهای هیولاها فوقالعادهان. فیلمبرداری معرکه است. همه هم عاشق گربههه میشن. اما داستان فیلم فراتر از احمقانه است و اگه بتونید چیزی از شخصیت اریک یادتون بیاد جز اینکه هفتصد بار گفت «اوکی»، واقعاً مستحق جایزه هستید.
2024-07-02
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
برخلاف انتظار، خیلی کسلکننده بود. «یک مکان ساکت: روز اول» تعلیق رو خوب ایجاد میکنه و طراحی صدای خیلی خوبی داره، اما داستان و شخصیتها ناامیدکننده هستن. من مشکلی با لوپیتا نیونگو و جوزف کوئین ندارم، اونها تلاششون رو میکنن، اما شخصیتهای سم و اریک خیلی خستهکننده نوشته شدن. حس کردم هر دو شخصیت به توسعه و عمق خیلی بیشتری نیاز داشتن.
پلات داستان هم نسبتاً ضعیفه. اعتراف میکنم که مفاهیم عمیقتری در لایههای زیرین وجود داره، اما در عمل فقط با یک هدفِ لوس و بعد هم یک خروج کلیشهای طرف هستیم. موقع تماشای فیلم حس میکردم داستان خیلی لاغر و بیجون هست. ماجراهای گربه بامزه است، اما نبودِ خطر واقعی برای «فرودو» (گربه) باعث میشه حتی اون صحنهها هم تأثیر لازم رو نذارن. حداقل استفاده از آهنگ Feeling Good نینا سیمون لذتبخش بود. اما در کل، متأسفانه این فیلم حس کاملاً خنثی و بیتفاوتی در من ایجاد کرد. البته لازمه بگم که من از طرفداران دو فیلم اول هم نیستم، هرچند قسمت اول رو تا حدی دوست داشتم.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
لوپیتا نیونگو استعداد خاصی در ارتقای هر فیلمی که در آن بازی میکند دارد و بازی او در «یک مکان ساکت: روز اول» نیز از این قاعده مستثنی نیست. او در کنار جوزف کوئین، در این قسمت سوم از فرنچایز میدرخشد. این فیلم جانی دوباره به این مجموعه بخشیده که با گذشت زمان بهتر شده است. فیلم اول مفهوم جالبی را معرفی کرد اما در درازمدت روی من تأثیر نگذاشت. فیلم دوم، با وجود بازیهای فوقالعاده کیلین مورفی و امیلی بلانت، باز هم من را کاملاً راضی نکرد. اما «یک مکان ساکت: روز اول» بالاخره با بازگرداندن ما به نقطه شروع با نگاهی تازه و تغییر مکان، روایت را احیا میکند.
انتخاب شهر نیویورک برای فضای فیلم حرکتی هوشمندانه بود. پسزمینه شهری تضاد شدیدی با محیطهای روستایی فیلمهای قبلی ایجاد کرده و لایه جدیدی از تنش و هیجان را اضافه میکند. محیط شهری همچنین اجازه میدهد تا سکانسهای اکشن پیچیدهتر و پویاتری داشته باشیم که با دقت و خلاقیت اجرا شدهاند. بازیهای نیونگو و کوئین از نقاط قوت فیلم هستند. نیونگو عمق و شدت خاصی به نقش خود میبخشد و هر صحنهای را، بهویژه بدون دیالوگ، گیرا میکند. توانایی او در انتقال همزمان ترس و اراده، وزن عاطفی قابل توجهی به فیلم اضافه میکند. کوئین هم به خوبی او را تکمیل میکند و شیمی بین آنها داستان را به جلو میبرد.
سکانسهای اکشن با ظرافت طراحی شدهاند و هر بخش به شکلی استادانه تعلیق ایجاد میکند. استفاده فیلمسازان از صدا (یا نبودِ آن) همچنان ابزاری قدرتمند است که عناصر ترسناک را تقویت کرده و بینندگان را در تمام مدت میخکوب نگه میدارد. در کل، این فیلم یک اثر ترسناک خوشساخت است که فرنچایز را دوباره زنده میکند. فضای جدید در کنار بازیهای قوی و اکشنهای حرفهای، این قسمت را به بهترین فیلم این مجموعه تا به امروز تبدیل کرده است.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
امروز برای دیدن فیلم «یک مکان ساکت: روز اول» به سینما رفتم و منتظر یک تجربه هیجانانگیز بودم که نفسم رو در سینه حبس کنه. باید اعتراف کنم که فیلم ناامیدم نکرد. شاید یک شاهکار نباشه، اما اونقدر لذتبخش و درگیرکننده بود که ارزش چند بار دیدن رو داشته باشه، چون پتانسیل این رو داره که هر بار جزئیات جدیدی در اون کشف کنید.
لوپیتا نیونگو در نقش شخصیت اصلی، بازی درخشانی ارائه میده؛ بیماری در یک آسایشگاه که باید برای زندگیاش بجنگه. اون این نقش رو با مهارت و اصالت زیادی ایفا کرده. در مورد شخصیت اریک که توسط یک بازیگر بریتانیایی بازی شده (که اسمش رو دقیق نمیدونم)، بازیش در انتقال حس ترس کمی ضعف داشت. در یک دنیای آخرالزمانی که بقا حرف اول رو میزنه، حالت ترس مداوم او تا حدی غیرواقعی به نظر میرسید. با این حال، موفق میشه مخاطب رو با مسیر شخصیتش همراه کنه.
نکته جالب اینجاست که گربه فیلم زمان زیادی از حضور در صحنه رو به خودش اختصاص داده و در کنار شخصیت لوپیتا، نقش مهمی در داستان ایفا میکنه. هرچند رفتار گربه که شبیه گربههای معمولی نیست ممکنه کمی گیجکننده باشه، اما لایه خاصی به شخصیتش و کل داستان اضافه کرده. فضای نیویورک به فیلم حس واقعگرایی داده و اشاره به پیتزا هم به خوبی با شرایط شخصیتها گره خورده. موجودات فیلم که یادآور هیولاهای سریال Stranger Things هستن، با جلوههای ویژه کامپیوتری (CGI) خیرهکنندهای ساخته شدن که داستان تهاجم فضاییها رو جذابتر کرده. یکی از نکات قابل توجه، حضور یکی از شخصیتهای اصلی قسمتهای قبلیه که به داستان عمق و تداوم بخشیده. بدون لو دادن داستان باید بگم که این فیلم بیننده رو سرگرم نگه میداره و ارزش رفتن به سینما رو داره.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «یک مکان ساکت: روز اول» شخصیتی مرکزی دارد که کاملاً باورپذیر است. نام او سمیرا است؛ او به بیماری لاعلاجی مبتلاست و کارهایی که انجام میدهد باعث میشود نسبت به بقیه افرادی که در روز اول در نیویورک گرفتار شدهاند، بیباکتر به نظر برسد. جای تعجب نیست که وقتی بقیه میفهمند او در میان این هرجومرج ترسناک که میتواند پایان تمدن باشد، به دنبال چیست، با ناباوری به او نگاه میکنند.
فیلم به شکلی موفق میشود کلیتی متعادل ایجاد کند که دچار گسست نمیشود؛ یعنی اینطور نیست که سمیرا و اریک در یک طرف و موجودات مهاجم در طرف دیگر باشند بدون اینکه هیچ پیوندی بینشان شکل بگیرد. دقیقاً برعکس، این دو نیمه متمایز به زیبایی در هم تنیده شدهاند تا فیلمی گیرا، هیجانانگیز و لذتبخش خلق کنند که از نظر بصری خیرهکننده و کاملاً ارزشمند است.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم پتانسیل این رو داشت که عالی بشه اما فقط باعث شد خمیازه بکشم. کلی سوال بیجواب هست: کی اینها رو آورده؟ این موجودات که نمیتونن سفینه برونن! اصلاً چرا اومدن؟ اونها که از منابع استفاده نمیکنن، ما رو هم که نمیخورن، پس چرا میخوان ما رو بکشن؟ امیدوارم قسمت چهارمی بسازن تا این سوالها رو جواب بدن. قسمت ۱ و ۲ عالی بودن، واقعاً فیلمهای معرکهای بودن که حتماً باید دید، اما این یکی... وقتتون رو تلف نکنید! ۳ از ۱۰
2025-01-09