Writing with Fire
در فضایی آشفته از اخبار که مردها آن را قبضه کرده‌اند، تنها روزنامه هند که توسط زنان طبقه دلت (دالت) اداره می‌شود سر برمی‌آورد. میرا، سرپرست خبرنگاران، و همکارانش سنت‌ها را می‌شکنند و معنای قدرت را از نو تعریف می‌کنند.
سال انتشار: 2021 کارگردان: Sushmit Ghosh, Rintu Thomas ژانر: Documentary امتیاز: 7.3نقدها و نظرات
Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)
من خیلی کم پیش می‌آید که با فیلم‌های مستند هیجان‌زده شوم، اما «نوشتن با آتش» فیلمی است که از ابتدا تا انتها عاشقش شدم. تیم فیلمسازی رینتو توماس (Rintu Thomas) و سوشمیت گوش (Sushmit Ghosh) اثر مستند الهام‌بخشی درباره زنان خبرنگاری ساخته‌اند که شبکه خبری «خِبار لاهاریا» (Khabar Lahariya)، یعنی تنها شبکه خبری تمام‌زنانه هند را اداره می‌کنند. احتمالاً قبلاً چیزی درباره آن‌ها نشنیده‌اید، اما بعد از تماشای این فیلم، کار شجاعانه آن‌ها الهام‌بخش شما خواهد شد. شخصیت‌های این مستند همگی زنان فوق‌العاده و قدرتمندی هستند که دیگر کاسه صبرشان لبریز شده است. فیلم روایتگر دوران گذار روزنامه از چاپ کاغذی به عصر دیجیتال است و گزارش‌های بی‌محابای آن‌ها با بالا رفتن شمارشگر یوتیوب در سطح جهانی اوج می‌گیرد. همان‌طور که میرا، سردبیر ارشد، می‌گوید: روزنامه‌نگاری ذات دموکراسی و ابزاری برای مبارزه در راه عدالت است. او و کارکنانش مسئولیت عظیمی را که بر دوش دارند درک می‌کنند و شجاعانه به مصاف فساد حزب سیاسی بزرگ می‌روند، از نیروی پلیس ناکارآمد بازخواست می‌کنند، شرایط کاری ناامن معدن‌چیان را رسوایی به بار می‌آورند، بی‌توجهی مقامات به شهروندان هند را در کانون توجه گفتگوها قرار می‌دهند، بی‌محابا برای احقاق حق زنان قربانی تجاوز تلاش می‌کنند (تجاوز جنسی کنترل‌نشده مشکل بزرگی در کشورشان است) و از ترساندن صاحبان قدرت (که اتفاقاً مرد هستند) ابایی ندارند. هند یکی از خطرناک‌ترین جاهای دنیا برای روزنامه‌نگاری اعلام شده، اما این بانوان شجاع، قوی و باهوش با وجود تهدیدها همچنان به گزارش‌گری ادامه می‌دهند. استقامت آن‌ها چیزی است که همه ما باید تحسینش کنیم. «نوشتن با آتش» فیلمی سرگرم‌کننده، جذاب، خوش‌ساخت و الهام‌بخش درباره زنانی است که نه تنها در کشور خودشان، بلکه در سراسر جهان تغییرات مثبتی ایجاد می‌کنند.
2021-03-09Peter McGinn (منتقد)
من به این زنان خبرنگار به خاطر شجاعت و عزم‌شان نهایت احترام را می‌گذارم و به هر کدام‌شان و در مجموع امتیاز ده از ده می‌دهم. با این اوصاف، به نظر من این مستند در مورد آن‌ها، با توجه به شرایط موجود، کمی پایین‌تر از حد انتظار است. دو دلیل برای این حرف دارم. یکی اینکه به نظر می‌رسد در مصاحبه‌ها یا فیلم‌برداری، هیچ‌گونه شور و اشتیاق، هیجان یا خشم فروخورده‌ای که قاعدتاً باید محرک آن‌ها بوده باشد را نمی‌بینیم. متوجه‌ام؛ آن‌ها تا حدی افراد حرفه‌ای هستند و می‌خواهند این موضوع در فیلم منعکس شود. اما حتماً لحظاتی وجود داشته که آن‌ها هم به عنوان یک زن و هم به عنوان یک خبرنگار آتش گرفته و همه‌چیز را بیرون ریخته باشند. مگر می‌شود نداشته باشند؟ آن‌ها بیش از یک بار خیلی خونسردانه می‌گویند که در خطرند، اما بدون جزئیات یا خاطرات بیشتر، این موضوع خیلی ملموس به نظر نمی‌رسد. همچنین، رویدادها و داستان‌های زیادی در اینجا مطرح می‌شود و به جز یک مورد که می‌فهمیم پس از انتشار گزارش، یک متجاوز به زور دستگیر شده، ما واقعاً هیچ پیگیری‌ای نمی‌بینیم که ببینیم داستان‌ها چطور دریافت شده و چه نتایجی به همراه داشته‌اند (خب، به جز به‌روزرسانی‌های دوره‌ای تعداد کلی «بازدیدهای» یوتیوب، البته). بنابراین کلاهم را به احترام این خبرنگاران شجاع برمی‌دارم و از تیم تولید برای ساخت این مستند درباره آن‌ها قدردانی می‌کنم. فقط فکر می‌کنم در طول مسیر فرصت‌هایی برای بهبود داستان از دست رفته است.
2022-07-05CinemaSerf (منتقد)
به طور سنتی، من همیشه هند را کشوری پر از روزنامه‌نگاری چاپی می‌دانستم، اما کاملاً متوجه نشده بودم که اکثریت قریب به اتفاق آن توسط مردانی از رده‌های بالای سیستم کاستی اداره می‌شود، برخلاف زنان طبقه «نجس» یا همان دلت که تصمیم گرفتند نشریه خودشان را در استان شمالی اوتار پرادش (Uttar Pradesh) راه‌اندازی کنند. این سه زنی که در اینجا حضور دارند، وقتی پای تحقیق درباره خشونت علیه زنان در میان است که تا حد زیادی گزارش نمی‌شود، کاملاً بی‌باک هستند؛ مسلماً توسط نیروی پلیسی که در بهترین حالت نسبت به وضعیت بسیاری از کسانی که حملات به آن‌ها تسویه حساب بر سر «آبروی» خانوادگی تلقی می‌شود بی‌تفاوت است، تحقیق هم نمی‌شود. این مستند در پس‌زمینه‌ای از انتخابات پیش رو ساخته شده که در دولت مستقر به طور گسترده‌ای انتظار می‌رود دوباره سر کار بیاید، اما پرسش‌های آن‌ها از مقامات و مردم عادی در خیابان، کیفرخواست بزرگی علیه نگرش‌های نسلی است که طی قرن‌ها تغییر نکرده است. هدف در اینجا این است که نشان داده شود وضعیت بسیاری از زنان شبیه به اموال منقول یا دارایی است؛ در واقع ریشه بسیاری از چالش‌های آن‌ها به شرایط تاریخی بازمی‌گردد که در آن، آن‌ها به عنوان دارایی پدران یا شوهرانشان در نظر گرفته می‌شدند؛ دارایی‌ای که می‌توانستند هر طور که صلاح می‌دانند از آن استفاده کنند، مورد سوءاستفاده قرار دهند، معامله کنند یا نادیده بگیرند. میرا دوی (Meera Devi) مصمم است که به این انزجارها نور بتاباند و با به خطر انداختن جان خود و همکاران خبرنگارش، تلاش می‌کند تا با نگرش‌های بسیاری از هم‌نسلان کم‌سواد خود مبارزه کند. این همچنین نگاه بسیار جالبی است به اینکه چطور روزهای رسانه‌های سنتی رو به افول است و چطور آن‌ها می‌توانند به سرعت افکار عمومی را در شبکه‌های اجتماعی بسیج کنند و چطور آن فناوری‌ها می‌توانند بر تصمیمات سیاستمداران، پلیس و قوه قضیه در زمینه برابری و رفتار منصفانه بر اساس قانونِ گزینشی‌عمل‌کننده تأثیر بگذارند. سبک صمیمی مستند ما را به قلب ماجرا می‌برد و تکنیک‌های مصاحبه باورپذیر و گاهی بسیار دلخراش به نظر می‌رسند. او از یک مرد می‌پرسد: «خدا چه ربطی به سیاست دارد؟» این خودش یک سوال است.
2024-09-04