Emma
«اما وودهاوس» (Emma Woodhouse) به نظر از زندگیاش کاملاً راضی است؛ او پدری مهربان دارد که از او مراقبت میکند، دوستانی خوب و خانهای گرم. اما «اما» یک عادت بد دارد: او عاشق جفتوجور کردن آدمها برای ازدواج است. او نمیتواند جلوی خودش را بگیرد و مدام برای دوستانش، بهویژه «هریت اسمیت» (Harriet Smith)، دنبال خواستگار میگردد. «اما» بهشدت میخواهد «هریت» خوشبخت شود، اما هر خواستگاری که برای او پیدا میکند، در نهایت مجذوب خودِ «اما» میشود. اما آیا «اما» آنقدر غرق در خوشبختی «هریت» شده که از خوشبختی و عشق خودش غافل مانده است؟
سال انتشار: 2009 کارگردان: ژانر: Comedy، Drama، Romance امتیاز: 8.1نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
مطمئنم هنوز همهشون رو ندیدم، اما اکثر اقتباسهای سینمایی و مینیسریالی از رمانهای «جین آستن» (Jane Austen) رو تماشا کردم و هنوز یکی رو پیدا نکردم که ازش خوشم نیاد. این نسخه از «اما» هم استثنا نیست. اینجا با یه تیم بازیگری خیلی خوب طرف هستیم و حتی شخصیتهایی که یه جورایی احمقانه به نظر میرسن، مثل «دوشیزه بیتس» یا پدر وسواسیِ «اما»، با اینکه جنبههای کمدیشون پررنگ شده، اما اونقدر عمق دارن که بشه بهشون اهمیت داد.
فکر میکنم فیلمنامهنویسها از چالش اقتباس رمانهای جین آستن لذت میبرن، چون خیلی از چیزهایی که توی فیلمنامه به دیالوگ تبدیل میشه، توی کتابها در واقع توصیفات نویسنده هستن؛ یعنی همون بخشهایی که نویسنده برای توضیح اتفاقات و افکار شخصیتها برای خواننده مینویسه. این موضوع به فیلمنامهنویس آزادی عمل میده تا دیالوگهای خودش رو بنویسه. یه نکته ظریف هست که به نظرم این نسخه از «اما» بهتر از بقیه نسخههایی که دیدم از آب درآورده. بعد از اینکه «اما» با توهین بیموردش توی «باکس هیل»، «دوشیزه بیتس» رو خجالتزده میکنه، آقای «نایتلی» باهاش برخورد میکنه و «اما» احساس شرمندگی میکنه، چون نظر «نایتلی» براش مهمه و حالا شوخیاش رو از یه زاویه دیگه میبینه. اما احتمالاً به خاطر جایگاه اجتماعی بالاش، وقتی میره تا از دل «دوشیزه بیتس» دربیاره، مستقیماً عذرخواهی نمیکنه. انگار همین که با پشیمونی به دیدنش رفته خودش یه جور عذرخواهیه و شاید واقعاً هم همینطور باشه. اکثر فیلمنامهها به همین جزئیات وفادار میمونن. حتی یه نسخه کلاً این صحنه رو حذف کرده و فقط ورود و خروج «اما» از آپارتمان «دوشیزه بیتس» رو نشون میده. شخصاً همیشه فکر میکردم نویسندهها (حتی خودِ جین آستن) باید حق مطلب رو در مورد «دوشیزه بیتس» بیشتر ادا میکردن. اما این نسخه به این شخصیت بهای بیشتری میده. «اما» عذرخواهی نمیکنه، اما به اون زن سادهدل تاکید میکنه که دوستای زیادی توی دهکده داره که هوادارش هستن و براش آرزوی خیر دارن. این یه حرکت ظریف و کاملاً بهجاست و نشون میده که این نسخه از «اما» واقعاً کمنقص ساخته شده.