Susie Searches

Louisa Moore - Screen Zealots (منتقد)

«تحقیقات سوزی» فیلمی است که از بحران هویت شدیدی رنج می‌برد. داستان با فضایی شبیه به فیلم‌های جنجالی و ساختارشکنِ دیزنی چنل شروع می‌شود، اما ناگهان به داستانی پیچ‌درپیچ، عجیب و تاریک از آدم‌ربایی، قتل غیرعمد، سرپوش گذاشتن بر جرم‌ها و تلاش سیری‌ناپذیر برای کسب محبوبیت و شهرت تبدیل می‌شود. سوزی (با بازی کیرسی کلمونز) که از دوران کودکی در حل معماها استعداد داشته، حالا یک دانشجوی دست و پا چلفتی است که پادکست جنایات واقعی خودش را اداره می‌کند. او بعد از کلی تلاش برای جذب مخاطب، با ناامیدی به صفحه کامپیوترش خیره می‌شود که حتی یک لایک یا شنونده هم ندارد. وقتی یکی از دانشجویان محبوب دانشگاه (با بازی الکس وولف) ناپدید می‌شود، سوزی فرصت را مغزمقدم می‌شمارد تا با حل پرونده، محبوبیتش را بالا ببرد. زمانی که او راز یک آدم‌ربایی را کشف می‌کند، حقیقت‌های مدفون بیشتری آشکار می‌شوند. تمام این اتفاقات سوزی را در مخمصه گیر می‌اندازد که شاید دیگر هرگز نتواند خود را از آن نجات دهد. داستان متفاوت و جذاب است و پیچش‌های آن در بیشتر مواقع غیرقابل پیش‌بینی هستند. مشکل اینجاست که با هر افشاگری، سوزی به شخصیتی غیرقابل‌تحمل‌تر و منفورتر تبدیل می‌شود. حرف این نیست که فیلم نمی‌تواند یا نباید یک قهرمان پر از نقص داشته باشد، اما چیزی در وجود سوزی هست که به‌ شدت روی اعصاب می‌رود و طرفداری از او را سخت می‌کند. اولین تصویری که از او می‌بینیم یک دختر جوانِ درس‌خوان و خوش‌بین است که خستگی‌ناپذیر از مادر بیمارش مراقبت می‌کند. از همان ابتدا، همذات‌پنداری با او خیلی راحت است. تمام مرمردهای صاحب‌منصبی که سر راهش قرار می‌گیرند، از رئیسش (با بازی کن مارینو)، کلانتر شهر (با بازی جیم گافیگان) گرفته تا پلیس‌ها و نگهبان دانشگاه، همگی آدم‌های کاملاً خنگ و احمقی هستند. اما هرچه روایت جلوتر می‌رود، بیشتر درباره سوزی و نقابی که به چهره زده می‌فهمید. فکر می‌کنید داستان دارد به یک سمت می‌رود، اما ناگهان ۱۸۰ درجه برمی‌گردد که هم تکان‌دهنده است (و در نهایت به فیلم ضربه می‌زند). فیلم «تحقیقات سوزی» از نظر داستانی و لحن اثر یگانه‌ای است، اما هرگز به عنوان یک کلِ واحد و منسجم شکل نمی‌گیرد.