Little Richard: I Am Everything

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 7

اعتراف می‌کنم که خیلی درباره این مرد مرموز و خودنما نمی‌دانستم، و این اثر از لیزا کورتس را یک مقدمه بسیار جذاب و روشن‌گرانه یافتم. با استفاده از ترکیبی از تصاویر واقعی و مصاحبه‌ها، ما با مستندی مستندگونه از یک مرد آشکارا همجنس‌گرا روبه‌رو می‌شویم که به حق می‌تواند ادعا کند راک‌ان‌پول را «اختراع» کرده است - با بیش از یک جین آهنگ ریتمیک و بلافاصله آشنا به نام خودش. طبق معمول، جنجال‌های همیشگی صنعت موسیقی، تمایل او به رابطه جنسی، مواد مخدر، الکل و در نهایت، کشف مجدد مذهب به عنوان احتمالاً تنها نجات‌دهنده‌اش در اینجا دیده می‌شود. این یک تحلیل با ریتم مناسب است، اما من دلم می‌خواست اجراهای واقعی بیشتری از او می‌دیدم - به خصوص که آهنگ‌های او معمولاً بسیار کوتاه بودند. هنوز هم بسیار شگفت‌انگیز است که این همه فیلم آرشیوی هنوز وجود دارد و استفاده از مطالب اولیه واقعاً به خوبی کار می‌کند تا نه تنها نشان دهد او چقدر به عنوان یک سرگرم‌کننده جذاب بوده، بلکه نشان دهد که او - و موسیقی‌اش - چقدر در ارائه مجاری (محدودی) برای ادغام نژادی و جنسی در زمانی که تبعیض نژادی هنوز بیداد می‌کرد و همجنس‌گرایی هنوز به شدت غیرقانونی بود، مؤثر بوده است. این یک بینش جذاب نه تنها به این مرد، بلکه به روزگار شکوفایی اوست؛ از نقش تأثیرگذار موسیقی‌اش در سراسر ایالات متحده در آن زمان، و ارزش تماشا کردن را دارد.

2023-05-06

Brent Marchant (منتقد)

امتیاز: 9

گاهی اوقات برای روشن کردن حقیقت به یک فیلم نیاز است. و وقتی صحبت از تعیین اینکه چه کسی واقعاً پادشاه راک‌ان‌پول است به میان می‌آید، این مستند به کارگردانی لیزا کورتس دقیقاً همین کار را می‌کند. ریچارد وین پنیمان - که به نام هنری لیتل ریچارد (۱۹۳۲-۲۰۲۰) شناخته می‌شود - در اواسط دهه ۱۹۵۰ با سبکی منحصربه‌فرد، رها و پرانرژی که او را از سایر اجراکنندگان آن زمان متمایز می‌کرد، وارد صحنه موسیقی پاپ شد و با هیت‌هایی مثل «توتی فروتی» و «لانگ تال سالی» به موفقیت چشمگیری دست یافت. با این حال، با وجود اینکه او طرفداران زیادی به دست آورد و به خاطر انتشار آثار پرفروش شهرت کسب کرد، هرگز به شهرت گسترده دیگرانی مانند الویس پرسلی و پت بون دست نیافت، به ویژه زمانی که آن‌ها آهنگ‌های او را بازخوانی کردند. او همچنین به لطف شرکت‌های صفحه‌پرکنی که قراردادهای ناعلانه‌ای با او بستند، به موفقیت مالی که مستحقش بود نرسید. علاوه بر این، به عنوان یک موسیقیدان سیاه‌پوست پرزرق‌وبرق و آشکارا همجنس‌گرا در زمانی که این ویژگی‌ها اصلاً تحمل نمی‌شدند، او به هدف طرد و تحقیر محافل محافظه‌کار تبدیل شد؛ کسانی که ادعاهای آتشینی مطرح می‌کردند مبنی بر اینکه او با موسیقی «فاسد» و سبک زندگی «منحرف» خود، بافت اخلاقی فرهنگ سنتی آمریکا را تضعیف می‌کند. با این حال، ترکیب اجراهای رنگارنگ او با لباس‌های عجیب‌وغریب، آرایش غلیظ و رفتارهای جنون‌آمیز روی صحنه که با ملودی‌های ترکیبی بوگی ووگی، ریتم آند بلوز و گاسپل پشتیبانی می‌شد، او را به چهره‌ای برجسته تبدیل کرد؛ سبکی که هنرمندان بی‌شماری از آن الهام گرفتند - و آشکارا به تأثیر او اعتراف کردند - زمانی که خودشان ظهور کردند، و بسیاری از آن‌ها در فیلم در قالب فیلم‌های آرشیوی یا گفتگوهای اخیر مصاحبه شده‌اند. نتیجه این اثر، بررسی افشاگرانه‌ کسی است که استانداردی را بنیان نهاد اما تا سال‌ها پس از حضورش در صحنه موسیقی، آن‌طور که شایسته‌اش بود شناخته نشد. فیلم «لیتل ریچارد: من همه چیز هستم» شامل گنجینه‌ای از تصاویر تاریخی، از جمله مصاحبه‌های فراوان با خود هنرمند، به همراه نظرات چهره‌هایی چون میک جگر، بیلی پورتر، پل مک‌کارتنی، تام جونز، نونا هندریکس و فیلمساز هوادار سینما جان واترز، به همراه طیفی از مورخان صنعت موسیقی، سیاه‌پوستان و جامعه همجنس‌گراست. بینندگان احتمالاً با دانستن خیلی چیزها درباره لیتل ریچارد که قبلاً نمی‌دانستند از تماشای این اثر بیرون خواهند آمد و این امکان را فراهم می‌کند که قدردانی تازه‌ای از این اسطوره راک پیدا کنند و چیزهای زیادی درباره پیروزی‌ها و چالش‌های فراوانی که در طول زندگی رنگارنگ و مرموز خود با آن‌ها روبه‌رو بوده بیاموزند. مخاطبان مطمئناً با فریاد «زنده باد راک - و پادشاهی که بالاخره تاج شایسته خود را بر سر می‌گذارد» سالن را ترک خواهند کرد.

2023-12-05