Piccolo corpo

CinemaSerf (منتقد)

در آغاز قرن بیستم، «آگاتا»ی جوان (با بازی سلسته چسکاتی) بارداری سختی رو پشت سر می‌ذاره که در نهایت به تولد نوزادی منجر می‌شه که اون‌قدر زنده نمی‌مونه تا غسل تعمید داده بشه. آگاتا کاملاً به هم می‌ریزه؛ نه فقط به خاطر اینکه دخترش رو از دست داده، بلکه به این خاطر که فکر می‌کنه بچه‌اش شانس رسیدن به آرامش ابدی در بهشت رو از دست داده. بعد خبردار می‌شه که یه کلیسای دورافتاده در شمال هست که شایعه شده می‌تونن مرده‌ها رو فقط برای مدت کوتاهی زنده کنن تا مراسم غسل تعمید انجام بشه. آگاتا با نوزادش توی یه جعبه و فقط با همون لباس‌های تنش، تک و تنها و بدون تجهیزات کافی راهی این سفر سخت می‌شه. در طول مسیر با «لینکْس» (با بازی اوندینا کوادری) برخورد می‌کنه که پیشنهاد میده راهنمای اون بشه، اما در واقع عضوی از یه باند راهزن بی‌قانون هست که فکر می‌کنن آگاتا می‌تونه به عنوان دایه براشون مفید باشه! خوشبختانه اون‌ها هم مورد حمله قرار می‌گیرن و هر دو آزاد می‌شن تا به مسیرشون ادامه بدن، اون هم در حالی که زمستون از راه می‌رسه و شرایط از نظر جسمی و روحی به شدت سخت و طاقت‌فرسا می‌شه. نیازی به گفتن نیست که اعتماد زیادی بین این دو زن وجود نداره، اما برای زنده موندن مجبورن با هم همکاری کنن و شاید این وسط فرصتی برای نجات همه‌شون پیش بیاد.

این فیلم قطعاً داستان تاثیرگذاری درباره خرافاته، اما در عین حال نشون میده که یه مادر چقدر حاضره برای بچه‌اش فداکاری کنه - حتی وقتی که اون بچه دیگه زنده نیست. چسکاتی به خوبی از پسِ ایفای این نقش مصمم و آسیب‌پذیر براومده و هم اون و هم کوادری، این داستان ساده از لورا سامانیِ کارگردان رو با شخصیت‌پردازی‌های بسیار قوی همراه کردن. دیالوگ‌های زیادی در فیلم وجود نداره، اما همون مقدار کم در کنار موسیقی متن فردریکا استال، سفری حماسی و شبه‌کتاب‌مقدسی رو برامون رقم می‌زنه که واقعاً ارزش تماشا کردن داره.