The Ordinaries

CinemaSerf (منتقد)

راستش اولش خیلی نسبت به این فیلم بدبین بودم. برام عجیب و تصنعی به نظر می‌رسید که آدم‌ها رو توی قالب‌های سینمایی طبقه‌بندی‌های اجتماعی-اقتصادی جا بدن. اما حقیقتش اینه که وقتی تونستم دنیای فیلم رو هضم کنم و درکش کنم، دیدم چقدر خوب تونسته قالبی برای نمایش نظام طبقاتی بسازه، طوری که خیلی فراتر از انتظارم روم اثر گذاشت. کل داستان حول محور «پائولا» (Fine Sendel) می‌چرخه. در حال حاضر اون صرفاً یه «شخصیت مکمل» کاملاً معمولیه، ولی خب همینم خیلی بهتر از وضعیت بقیه مردم این ماجراست؛ از طرفی قدم بعدیش می‌تونه ارتقا به «نقش اصلی» باشه. فقط کافیه یاد بگیره چطور موسیقی متن احساسی تولید کنه تا دنیا به کامش بشه. اون باید سخت تمرین کنه و بجنگه تا به این هدف برسه، اما یه چیزی این وسط حواسش رو پرت می‌کنه. مادرش مدام بهش گفته که پدرش جزو همون طبقه نخبه بوده، اما وقتی پائولا به بایگانی سر می‌زنه، هیچ اثری ازش پیدا نمی‌کنه. همین جست‌وجو برای پیدا کردن مدرک، پای اون رو به دنیای زیرزمینی «صحنه‌های حذف‌شده» و بقیه آدم‌های ناخوشایندی که پشت دوربین کار می‌کنن باز می‌کنه. آیا می‌تونه قبل از اینکه کل دنیا و درس و دانشگاهش روی سرش خراب بشه حقیقت رو کشف کنه؟ شکی نیست که داستان ساختگیه و گاهی از مرز باورپذیری خارج می‌شه، اما در کل همچنان اثری جذاب و گهگاه بامزه‌ست که نگاهی عمیق به طبیعت انسان و کارهایی که ممکنه برای محافظت از خودش، خانواده‌ش، آبرو و آینده‌ش بکنه می‌اندازه. همچنین داستان رو از زاویه دید این زن جوان جاه‌طلب اما صادق روایت می‌کنه و از ما می‌پرسه که خودمون در شرایط مشابه چه واکنشی نشون می‌دادیم؛ یا اصلاً تا حالا برای به دست آوردن، حفظ کردن یا پررنگ‌تر نشون دادن موفقیت‌هامون چیکار کردیم. موسیقی متن «فابیان زایدلر» خیلی به دلم ننشست، اما بازی‌های نقش‌های مکمل پرانرژی – به خصوص مادرش «الیزا» با بازی یوله بووه (Jule Böwe) – و گروه بازیگری هماهنگ، ارزش دیدنش رو بالا برده. این فیلم اصطلاح «روی میز تدوین رفتن» رو وارد مرحله کاملاً جدیدی می‌کنه.