Futura

CinemaSerf (منتقد)

جالب‌ترین و چشمگیرترین نکته در مورد این مستند اینه که تقریباً هیچ‌کدوم از نظراتی که اینجا مطرح می‌شه (شاید به جز دیدگاه‌هاشون در مورد مذهب)، تفاوتی با حرف‌هایی که نسل من سی سال پیش توی بریتانیا می‌زد نداره. گروهی از جوون‌های جورواجور از گوشه و کنار ایتالیا، دیدگاه‌هاشون رو درباره آینده خودشون و حتی سرنوشت بشریت، خیلی صادقانه و در ابتدا جذاب با ما در میون می‌ذارن؛ از حرف‌های امیدوارکننده گرفته تا نظرات کاملاً ساده‌لوحانه. چیزی که باز هم ثابته، اشاره مداوم به نسل‌های قدیمی‌تر با لفظ «اون‌ها»ست؛ طوری که انگار پدر و مادرها و مادربزرگ و پدربزرگ‌هاشون یه‌جا بالا نشستن، تافته جدابافته‌ان و خودشون هیچ‌وقت جوون نبودن! انگار هیچ‌وقت رویا و آرزویی نداشتن که در نهایت به‌خاطر این بچه‌ها فداش کرده باشن یا ازش کوتاه اومده باشن تا این نسل بتونه بیاد و از موفقیت‌ها یا شکست‌های نسبیِ جامعه‌ای که به ارث برده برای ما حرف بزنه. همون‌طور که انتظار می‌ره، آرزوهاشون هم از خواسته‌های بزرگ و اصولی گرفته تا چیزهای خیلی معمولی متغیره، و خود این بچه‌ها هم از آدم‌های خجالتی و گوشه‌گیر گرفته تا افراد بااعتمادبه‌نفس و برون‌گرا رو شامل می‌شن، که خب باعث می‌شه تماشای فیلم برای یه مدتی واقعاً شما رو به فکر فرو ببره. اما بعد از نیم ساعت، این تازگی جاش رو به یه روایت تکراری می‌ده که شاید توی خود ایتالیا، به‌خاطر مسائل جغرافیایی و اجتماعی‌شون هنوز ملموس باشه، ولی برای بقیه جاها صرفاً شبیه به اثری به نظر می‌رسه که با ساختاری معمولی ولی قابل‌قبول، طیف وسیعی از نظرات رو پوشش می‌ده؛ نظراتی که احتمالاً بیست سال بعد هم به همون اندازه دقیق خواهند بود که بیست سال پیش بودن. فیلم خیلی زیادی طولانیه، ولی اگه کنجکاوید، صبر کنید تا پاش به تلویزیون باز بشه؛ اصلاً دلیلی نداره توی سینما ببینیدش.