شهر سیارکی
وقایعی که جهان را تغییر میدهند، جشن سالانه روز سیارک را در شهری بیابانی در آمریکا به شکلی تماشایی مختل میکنند.
سال انتشار: 2023 کارگردان: Wes Anderson ژانر: Comedy، Drama، Romance نویسندگان: Wes Anderson، Roman Coppola امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نقد کامل بدون اسپویل در سایت... "برای طرفدارای وس اندرسون (Wes Anderson)، استروئید سیتی ناامیدکننده نیست و دقیقاً همون چیزیه که ازش انتظار میرفت. اما برای اونایی که سبک این کارگردان رو نمیپسندن، فکر نمیکنم این فیلم بتونه نظرشون رو عوض کنه. به نظر من، اصلاً در حد هتل گراند بوداپست نیست، ولی نسبت به گزارش فرانسوی پیشرفت قابل توجهی داشته." امتیاز: -B
2023-06-14
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
وس اندرسونِ نویسنده و کارگردان، راهش رو گم کرده و این فیلم ثابتش میکنه. میدونم که سبک خاص این فیلمساز سلیقهایه و انصافاً هم در طول این سالها فیلمهای خوبی ساخته، اما این یکی جزوشون نیست. در واقع، برخلاف ادعاهای عجیبی که میگن این بهترین اثرشه، من دقیقاً برعکس فکر میکنم. به جرأت میشه گفت این بدترین فیلمشه؛ یه اثر سرگردان، مرموز و بیهدف که اونقدر آشفتهست که برای پیدا کردن راه خروج ازش به یه تیم جستوجو نیاز دارید (تازه اگه تا آخر این افتضاحِ طولانی اصلاً براتون مهم باشه که چی میشه). کارگردان انگار اونقدر شیفته عجیبوغریب بودن خودش شده که دیگه براش مهم نیست بیننده باهاش همراه میشه یا نه.
اعتراف میکنم که این فیلم هم مثل همیشه ظاهر شیک و خاص اندرسون رو با طراحی صحنه خیرهکننده و فیلمبرداری فوقالعاده داره. اما این تنها نکته مثبتشه و واقعاً حیفِ اون تیم بازیگری بینظیری که در اختیار داشته. بدتر از اون، با اینکه توی خلق استایل بصری استاده، یادش رفته که این ظاهر رو با یه محتوای معنیدار (یا حداقل جالب) همراه کنه. نامفهوم بودن فیلم و گنجوندن بخشهایی که فقط برای فانتزی بودن اونجا هستن، هر تلاشی برای درک اثر رو نابود میکنه. خلاصه اینکه «استروئید سیتی» یه ناامیدی بزرگ دیگه توی این فصل اکران تابستانیِ کسلکنندهست. احتمالاً فقط به درد طرفدارای دوآتیشه کارگردان میخوره (که شاید حتی خیلی از اونها هم این بار خوششون نیاد). اگه برای دیدنش شک دارید، به این دو تا نکته توجه کنید: ۱) وقتی توی سینما هیچکس به چیزی که به اسم کمدی فروخته شده نمیخنده، خودش گویای همه چیزه؛ و ۲) وقتی میبینید پخشکنندهها چقدر وحشیانه و همه جا دارن توی تلویزیون و اینترنت براش تبلیغ میکنن، معلومه دارن به زور یه جنس بنجل و ضعیف رو قالب میکنن. این فیلم هدر دادن وقت و پوله؛ وقتتون رو تلف نکنید.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
با اینکه فیلم چند تا لحظه خندهدار داره، اما «استروئید سیتی» بیشرمانه توی عجیبوغریب بودن و رفتارهای بیهدف خودش غرق شده، بدون اینکه ذرهای عمق یا شخصیتپردازی داشته باشه. جمع شدن این همه استعداد آدم رو جذب میکنه، اما فیلم داستانی نداره که واقعاً ارزش تعریف کردن داشته باشه.
2023-06-26
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خب، وس اندرسون قطعاً یه تیم بازیگری فوقالعاده اینجا جمع کرده، اما متأسفانه به نظر من کل فیلم مصداق بارز «صورت زیبا و سیرت ناچیز» بود. همه چیز توی یه شهر کوچیک و خلوت تو نوادا اتفاق میافته که قرنها پیش یه شهابسنگ اونجا سقوط کرده. هر سال شهر به جوونهایی که توی علم دستاوردی داشتن جایزه میده، برای همین اونها و خانوادههاشون برای مراسمی به ریاست «ژنرال گیبسون» (جفری رایت) جمع میشن. خانواده «استینبک» با پدر عکاسشون «آگی» (جیسون شوارتزمن) و پسر عشق علمشون «وودرو» (جیک رایان) شخصیتهای اصلی هستن که ماشینشون خراب میشه و پدربزرگشون «استنلی» (تام هنکس) با کادیلاکش از راه میرسه. این آدمهای عجیب توی کلبههای کوچیکی اقامت دارن که خیلی شبیه دهکدههای آزمایشی نزدیک سایتهای تست هستهایه.
«آگی» به همسایهاش که یه بازیگر جذابه یعنی «میج» (اسکارلت جوهانسون) علاقهمند میشه و پسرش هم به دختر اون یعنی «داینا». در حالی که این رابطهها به عجیبترین شکل ممکن شکل میگیرن، ما با شخصیتهای عجیب دیگهای هم آشنا میشیم که متأسفانه حس «خب که چی؟» رو به من میدادن. فیلمبرداری خیلی غلیظ و نزدیکه و پر از پانوراماهای چرخشیه و دیالوگها هم خالی از نکته نیستن، اما بعد از بار دوم دیدن این به اصطلاح شاهکار، با خودم فکر کردم نکنه این همون داستان «لباس جدید پادشاه» باشه. حس نمیکردم چیزی رو از دست دادم، حس میکردم اصلاً چیزی وجود نداره که بخوام از دست بدم. داستان – اگه بشه اسمش رو داستان گذاشت – کاملاً فرعی بود نسبت به این فانتزی بصری. فیلم قشنگه، اما اجزاش کنار هم یه کلِ منسجم رو نمیسازن. اعتراف میکنم که با آثار سورئال خیلی میونه خوبی ندارم، اما این فیلم برای من هیچ ارزشی نداشت که بخوام در موردش بنویسم، چه برسه به اینکه ازش تعریف کنم. متأسفم، ولی معمولی بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بیشتر منتقدها کارگردانهای محبوب خودشون رو دارن و گاهی سخته که موقع نقد آثارشون کاملاً بیطرف موند. برای همین برام سخته که در مورد «استروئید سیتی» بنویسم؛ فیلم جدید، کند، خودشیفته و کلافهکننده وس اندرسون. این بدون شک بدترین فیلم اندرسونه. اون بیش از حد روی تقارن بصری خاص خودش، پالت رنگی اشباع شده و بازیگرای تراز اول تکیه کرده و کاملاً یادش رفته چطوری یه فیلم سرگرمکننده بسازه.
داستان توی یه شهر بیابانی کوچیک اتفاق میافته که به خاطر گودال بزرگش معروفه و قراره کنوانسیون منجمان جوان اونجا برگزار بشه. این رویداد دانشآموزها و والدینشون رو که هر کدوم به نوعی عجیبوغریب هستن، از سراسر کشور دور هم جمع میکنه. وقتی یه یوفو دیده میشه، همه قرنطینه میشن. پیرنگ فیلم ضعیف و در عین حال گیجکنندهست؛ چون فیلم همزمان وقایع کنوانسیون رو در قالب یه نمایش تئاتر، مراحل ساخت اون نمایش و وقایع واقعی رو در نسخه رتروی سال ۱۹۵۵ نشون میده. با این همه اتفاق، آدم فکر میکنه حداقل باید جالب باشه، اما فیلم کنده و پر از دیالوگهای بیهوده و پرکنندهایه که هیچ کمکی به داستان نمیکنن.
تعداد شخصیتها اونقدر زیاده که فقط چند تاشون تو یاد میمونن. بازیگرای همیشگی اندرسون (مثل جیسون شوارتزمن، ادوارد نورتون، آدرین برودی، تیلدا سوئینتون و...) هستن و چند تا اسم بزرگ جدید هم اضافه شدن (مثل تام هنکس، برایان کرانستون، استیو کارل و...). لیست بازیگرا مثل یه رویاست، اما این فیلم نشون میده که داشتن یه تیم بااستعداد همیشه به یه اثر درخشان ختم نمیشه. بازیها مشکلی ندارن، مشکل از خودِ متنه. «استروئید سیتی» شاید از نظر بصری دلنشین باشه، اما پر از یه جور بیتفاوتیِ «هیپستری» و سرد هست که آدم رو پس میزنه. این یکی از بزرگترین شکستهای ساله، نه چون «زیادی سبک وس اندرسون رو داره»، بلکه چون فیلم مجموعهای از اشتباهات فاحشه که باعث شده پروژه به گل بشینه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بهترین کارگردانهای طناز و کنایهپرداز: وس اندرسون و ون جیانگ. استروئید سیتی فیلم محبوب من از وس نیست، اما قطعاً پر از کنایه و به شدت خندهداره. این فیلم من رو یاد تنسی ویلیامز میندازه، استاد تمامعیار روانهای آسیبدیده. من این اثر رو مثل یه رساله در مورد مسائل انسانی میبینم، مخصوصاً برچسبهایی که بقیه به ما میزنن یا خودمون به خودمون میچسبونیم و اینکه چطور روی زندگی و روابطمون اثر میذارن. اون تابلوی «اعترافات یک نارسیسیست» که توی پسزمینه گفتگوی آگی و همسرش (که تقریباً روی صحنه بود) دیده شد، یه نشونهست. اصطلاح «نارسیسیست» یا خودشیفته تا دهه ۱۹۸۰ توی روانشناسی عمومی باب نشده بود. ناهماهنگیهای زمانی دیگهای هم بود، اما این یکی خیلی به چشم میومد. در ضمن، اون صحنه رقص و آواز وسط نمایش چی بود؟ اون گروه موسیقی که توی بیابون ظاهر شدن اصلاً دلیل دیگهای برای بودن نداشتن! یعنی وس داشت به فیلم «راکی هارور» ارجاع میداد؟
2023-08-15
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نمیدونستم از «استروئید سیتی» چی انتظار داشته باشم، اما دقیقاً همون چیزی رو گرفتم که از این کارگردان انتظار میرفت... یعنی خودِ وس اندرسون! مثل همیشه: عاشق زیباییشناسی، پالت رنگی فوقالعاده و اون حس و حال همیشگی وس شدم. همیشه دیدن یه عالمه چهره آشنا توی فیلمهاش کیف میده. جیسون شوارتزمن و اسکارلت جوهانسون عالی بودن. بقیه هم خوب بودن، مخصوصاً برایان کرانستون و جفری رایت. استیو کارل هم توی نقش کوتاهش بامزه بود. من بعضی از کارهای دیگه اندرسون رو خیلی بیشتر دوست داشتم (مثل آقای فاکس شگفتانگیز یا گزارش فرانسوی)، راستش داستان اینجا زیاد من رو جذب نکرد، اما به نظرم هنوزم فیلم خوبیه.
2024-01-02