L'Astronaute

CinemaSerf (منتقد)

حس و حال پنهان پشت این فیلم رو واقعاً دوست داشتم. فیلم یکی از پیچیده‌ترین موضوعات علمی رو می‌گیره و بهش رنگ‌وبوی انسانی میده. اینجا اصلاً خبری از گجت‌ها و دم‌ودستگاه‌های عجیب‌وغریب نیست و جلوه‌های ویژه کامپیوتری هم اگر نگیم صفر، خیلی کمه. در اصل کل فیلم یه داستان عاشقانه‌ست؛ نه بین دو نفر، بلکه بین «جیم» (نیکولا ژیرو) و اشتیاقش، یعنی رفتن به فضا. اون یه آدم کاملاً معمولیه، بودجه چندانی نداره و شاید اهل کار تیمی هم نباشه، اما وقتی خودش و «الکساندر» (متیو کاسوویتس) کم‌کم متوجه میشن که این کار ناممکن شاید واقعاً شدنی باشه، در کنار یه کار تیمی و رفاقتی واقعی تمام تلاششون رو می‌کنن تا به سرانجام برسوننش. من از علم موشک‌سازی سررشته‌ای ندارم، پس نمی‌تونم نظر کارشناسی بدم، اما کل فیلم یه اصالت و صمیمیت واقعی داره. اثر واقعاً دلنشینیه؛ نه از اونایی که مدام بخندونه، بلکه داستانیه درباره آدم‌هایی که به هم انگیزه میدن و در یک هدف شریک میشن، حتی اگه دقیقاً ندونن داره چه اتفاقی میفته. الن ونسان هم در نقش «اودت» بازی درخشانی ارائه میده و گروه بازیگران فیلم همگی کمک کردن تا اثری جذاب و دیدنی خلق بشه؛ فیلمی که باید پیام روشنی به هالیوود بفرسته که همه‌چیز پول و جلوه‌های ویژه نیست، بلکه قدرت فیلمنامه و شخصیت‌پردازیه که حرف اول رو می‌زنه. فقط شاید بهتر باشه فیلم رو به بچه‌هاتون نشون ندید، وگرنه حیاط خونه‌تون خیلی سریع تبدیل به پایگاه فضایی «ماس آیزلی» میشه!