Aisha

CinemaSerf (منتقد)

«عایشه» (لتیشیا رایت) مدتی هست که تو ایرلند دنبال پناهندگیه که با نگهبان خوابگاهش آشنا می‌شه و با هم دوست می‌شن. نگهبانه، «کانر» (جاش اوکانر) خودش کم دردسر و گذشتهٔ سخت نداشته، و این دو نفر با حمایت از همدیگه یک‌جور حس آرامش پیدا می‌کنند؛ حتی وقتی عایشه به یک کمپ کانکس‌نشین روستایی منتقل می‌شه تا تقاضای اقامتش رو پیگیری کنه. شکی نیست که هم رایت و هم اوکانر بازی‌های خیلی خوبی ارائه می‌دن، اما داستان اصلی طوری بود که اصلاً من رو جذب نکرد. چرا ایرلند؟ آیا سوراخ‌به‌سوراخ‌ترین جای اتحادیه اروپاست؟ هیچ زمینه‌ای دربارهٔ این انتخاب داده نمی‌شه و برای همین وقتی کش‌وقوس‌های عایشه با سیستم بروکراسی سخت‌تر می‌شه، با اینکه با شرایطش همدردی می‌کردم، اما برام مبهم بود که چرا این باید مشکل کشور ایرلند باشه؟ به تصویر کشیدن او به عنوان یک پناهجو بیشتر روی توانایی‌های بازیگری جذاب رایت سواره تا عمق شخصیت‌پردازی که به یک مخاطب بی‌طرف اجازه بده قضاوت درستی داشته باشه—چیزی که فیلم کاملاً سعی داره ما رو به سمتش هدایت کنه. کل کار یک‌جور حس خوداستحقاق‌دهی داره و نویسنده و کارگردان باید خیلی بیشتر زحمت می‌کشیدند تا به داستان مشروعیت ببخشن، نه اینکه فقط روی این فرض حساب کنند که بیننده خودبه‌خود باهاش احساس همدردی و دلسوزی می‌کنه. این کار نیاز به پختگی و تعادل خیلی بیشتری داشت—افرادی که کار مدیریت مهاجرت رو انجام می‌دن طوری بی‌رحم و بی‌احساس نشان داده می‌شن که انگار سرسری و تنبلانه ساخته شدند—و همین به یکدستی کل داستان ضربه می‌زنه. پیچیدگی‌های این موقعیت اینجا بیش از حد ساده‌انگاری شده و به نظرم فرصت آگاهی‌بخشی درباره این موضوع—از هر دو طرف—تا حد زیادی از دست رفته.