The Yeti
مریل ساندی پدر و هولیس بانیستر در آلاسکا ناپدید می‌شوند. الی و مریل پسر گروه جستجویی تشکیل می‌دهند، اما یک تهدید باستانی در حین تلاش آن‌ها برای کشف حقیقت ناپدید شدن، در دل طبیعت وحشی به دنبالشان افتاده و آن‌ها را شکار می‌کند.
سال انتشار: 2026 کارگردان: Gene Gallerano, William Pisciotta ژانر: Adventure، Horror، Thriller نویسندگان: Gene Gallerano، William Pisciotta امتیاز: 3.6نقدها و نظرات
MovieGuys (منتقد)
همیشه حیفه وقتی می‌بینی یه اثری پتانسیل داره اما هیچ‌وقت کاملاً بهش نمی‌رسه. بزرگ‌ترین مشکل «یتی» اینه که برای چیزی که در نهایت فقط یه فیلم هیولاییه، خودش رو بیش از حد جدی می‌گیره. اگه صحنه‌های ترسناک و مرگ‌ها رو به جای تراژیک بودن، با حس‌وحال طنز سیاه می‌ساختن، فیلم خیلی لذت‌بخش‌تر می‌شد. چیزی که فیلم کم داره، اون حس ترس تدریجی، تعقیب و گریز، و تلاش برای فرار از یک موجود عظیم‌الجثه و شوم هست.
نقاط قوت محدود فیلم شامل پایه‌های یک فیلم‌نامه خوب، شخصیت‌پردازی‌های خلاقانه، بازیگری معقول و جلوه‌های ویژه عالی هیولا میشه. در مجموع، با وجود داشتن ترکیبات درست برای موفقیت، «یتی» مسیر رو اشتباه میره. نهایتاً خروجی کار تا حدی بی‌روح و معمولی از آب دراومده. در بهترین حالت، یک فیلم متوسط برای یک‌بار دیدنه.
Patrick Martin Jr. (منتقد)
نقد فیلم: یتی (و نظرات بقیه...)
فیلم‌های هیولایی ساده و بی‌حاشیه جذابیت خاص خودشون رو دارن و فیلم *The Yeti* (2026) تمام‌قد پای این سنت ایستاده—بعضی وقت‌ها موفق و خیلی وقت‌ها رو اعصاب. این ترسناک بقامحورِ کم‌بودجه به کارگردانی جین گالرانو و ویلیام پیسیوتا، یه تیم جستجوی کوچک رو به دل طبیعت یخ‌زده آلاسکا می‌فرسته، جایی که ماموریت پیدا کردن افراد گم‌شده خیلی سریع به نبرد با یه شکارچی پیش‌ازتاریخی تبدیل میشه.
سوژه فیلم کاملاً عامه‌پسند و هیجان‌انگیزه: دو فرزندِ کاوشگرانِ مفقودشده پا به قطب شمال می‌ذارن، اما می‌فهمند که گیر یه یتی غول‌پیکر و تشنه به خون افتادن. این ایده وعده تعلیق، انزوا و ترس غریزی رو میده—اما چیزی که فیلم واقعاً ارائه میده، مجموعه‌ای آشفته از هیجانات نوستالژیک و اجرای نابرابره.
چیزی که بهتر از همه جواب داده، وفاداری فیلم به زیبایی‌شناسی فیلم‌های هیولایی سنتیه. *The Yeti* به جای اتکای شدید به جلوه‌های کامپیوتر (CGI)، سراغ جلوه‌های میدانی و روش قدیمی «آدمی درون لباس هیولا» رفته که یادآور فیلم‌های B-movie قدیمیه. صحنه‌های خشونتبار زیاده، طراحی هیولا ملموسه و تماشای یک اثر کاملاً رترو، یه لذت نوستالژیک خاصی داره. اگه طرفدار ترسناک‌های سبک گریندهاوس هستید، اون‌قدر چیز داره که سرگرمتون کنه.
متاسفانه، این حس‌وحال قدیمی به قیمت خرابی بخش‌های دیگه تمام شده. داستان‌گویی غالباً ضعیفه و شخصیت‌ها بیشتر شبیه سیاهی‌لشکرن تا آدم‌های واقعی. انگیزه احساسی—یعنی گشتن دنبال خانواده گم‌شده—مطرح میشه اما به ندرت عمیقاً بهش پرداخته میشه، برای همین دلسوزی برای شخصیت‌ها سخته. منتقدها هم به پیش‌بینی‌پذیر بودن فیلم و نبود تعلیق مداوم اشاره کردن که آسیب زیادی به داستانِ مثلاً پرکششِ بقا زده.
بازی‌ها قابل تحمله اما بالا و پایین داره. بریتانی الن هیجان لازم رو به نقش اصلی میاره، اما بقیه بازیگرا با دیالوگ‌های ضعیف و شخصیت‌پردازی محدود دست‌وپنجره نرم می‌کنن. ریتم فیلم هم تو وسطاش کند میشه و دقایق طولانی فیلم بلاتکلیفه که می‌خواد یه درام احساسی باشه یا یه فیلم هیولایی تمام‌عیار.
با این حال، *The Yeti* بی‌مخاطب هم نیست. برای بیننده‌هایی که خوره‌‌ی فیلم‌های ترسناک کم‌بودجه با جلوه‌های طبیعی و حس‌وحال نوستالژیک هستند، یه سواری کوتاه و گاهی لذت‌بخش ارائه میده. خیلی ترسناک نیست و به ندرت غافلگیرت می‌کنه، اما صحنه‌های اکشن خشن و عشق خالصش به این ژانر کاملاً روشنه.
**جمع‌بندی نهایی:** فیلم *The Yeti* یک اثر هیولایی با نگاه به گذشته است که ظاهر فیلم‌های هیولایی کلاسیک رو بازسازی کرده اما تو داستان‌گویی کم میاره. ارزش یک‌بار دیدن برای طرفداران سرسخت ترسناک رو داره، اما بیننده‌های معمولی ممکن است اون رو زیادی پیش‌بینی‌پذیر و یک‌دست‌نشده ببینن.
**امتیاز: ۵ از ۱۰**
Sierbahnn (منتقد)
فیلم‌های هیولایی حتماً نباید همه‌چیزشون درباره خود هیولا باشه. برای ایجاد جذابیت در یک فیلم ترسناک، باید شخصیت‌هایی بسازید که مخاطب بتونه باهاشون ارتباط برقرار کنه و نگرانشون بشه. اگه این کار رو نکنید، فیلم فقط نشون دادن یک ماسک پلاستیکی جلوی دوربینه که از مردم می‌خواید ازش بترسن. اگه شخصیت‌ها بترسن، این ترس به مخاطب هم منتقل میشه.
این فیلم شخصیت‌های رنگارنگ زیادی رو معرفی می‌کنه که می‌تونید باهاشون همراه بشید و گرچه توی تک‌تک صحنه‌ها عالی عمل نمی‌کنه، اما در مجموع خودش رو به عنوان یک فیلم خوب می‌سازه. از هیولا به اندازه استفاده شده تا تکراری و خسته‌کننده نشه و صحنه‌های رونمایی ازش هم بد ساخته نشده.
من واقعاً از روند آرام و تدریجی این فیلم هیولایی که به اثر‌های مشابه دهه ۶۰ و قبل‌تر اداای احترام می‌کرد لذت بردم. و دیدنش رو به هر کسی که از فیلم‌های اون دوران خوشش میاد شدیداً پیشنهاد می‌کنم.