그래서 나는 안티팬과 결혼했다

Rando (منتقد)

امتیاز: 6

_«پس با ضدطرفدار خودم ازدواج کردم»_ سریالی سبک و مفرح بود که تماشای آن لذت‌بخش بود، هرچند چیز جدید یا خیلی خاصی نداشت. اگر به یک سریال حس‌خوب‌کن در سبک «از تنش تا عشق» (enemy to lovers) یا «مرد پولدار، دختر فقیر» نیاز دارید، این همون چیزیه که دنبالش بودید. البته سریال مشکلاتی هم داشت که نگذاشت نمره ۱۰ کامل رو بهش بدم. شخصیت گئون-یونگ عالی بود. او دوستی‌های مردانه و زنانه فوق‌العاده‌ای داشت. گو سو-هوان هیچ رابطه عاشقانه‌ای با هیچ‌کدام از دوستانش نداشت که این مسئله را هم خیلی دوست داشتم. آن‌ها به خوبی با هم ارتباط برقرار می‌کردند و در همه حال پشت همدیگر بودند، اما در عین حال مرزهای مشخصی هم داشتند که دیدن این موضوع خیلی خوب بود. رابطه‌اش با پدر و مادرش پر از عشق و حمایت بود. پدر و مادر گئون-یونگ او را به سمت برقراری رابطه با هو جون هل ندادند، و همین ویژگی، این کی‌دراما را از سریال‌های قبلی متمایز کرد. در عوض، پدر و مادرش هو جون را به خاطر رفتار وحشتناکش با دخترشان تنبیه کردند. در خیلی از کی‌دراماها و سی‌دراماها می‌بینید که وقتی خانواده‌ها می‌فهمند آن پسر پولدار و خوش‌تیپ است، خیلی راحت او را می‌بخشند. اما این دو نفر سفت و سخت پشت دخترشان ایستادند. اگر داستان تعاملات بیشتری با دوستان و والدین داشت، می‌توانست خیلی بهتر شود. گاهی اوقات گئون-یونگ در حالی که از نظر فنی یک روزنامه‌نگار است و باید خیلی زیرک باشد، احمق به تصویر کشیده می‌شد. (یک صحنه که به ذهنم می‌رسد زمانی است که او دارد یک رابطه مثلثی بین JJ، این-هیونگ و هو جون روی کاغذ می‌کشد اما نمی‌تواند نتیجه بگیرد که آن‌ها در یک مثلث عشقی هستند، یا وقتی در ژاپن گم می‌شود و توانایی پیدا کردن یک راه‌حل مناسب را ندارد). در مقابل، روابط پیرامون هو جون کمی حالت بهره‌کشی داشت. بیشتر اطرافیانش یا داشتند از او پول درمی‌آوردند یا کسانی بودند که یک جورهایی به او خیانت کرده بودند. هو جون توسط یک مادر مجرد بزرگ شده بود که به نظر می‌رسید هیچ‌وقت برای او وقت نداشته است. بنابراین، این موضوع زمینه خوبی را فراهم می‌کند تا هر کار افتضاحی که از او سر می‌زند را ببخشید. اما او در کل آدم واقعاً خوبی بود، به جز در برخورد با گئون-یونگ. هرچند که کم‌کم با او مهربان‌تر می‌شود، اما کارهایی که می‌کند برای جبران گذشته‌اش کافی نیست. گئون-یونگ رفتارهای وحشتناکی را از طرف طرفداران هو جون تحمل می‌کند بدون اینکه هیچ حمایتی از سوی هو جون دریافت کند. هو جون وقتی او وارد موقعیت‌هایی می‌شود که تا حدی توسط خودش و تیم تولید به وجود آمده، از او محافظت نمی‌کند. وقتی آن‌ها بالاخره وارد رابطه می‌شوند، اوضاع در این زمینه بهتر می‌شود. اما به نظرم اگر کسی را به عنوان یک آدم خوب به تصویر می‌کشید، او باید در هر شرایطی -چه در رابطه باشد چه نباشد- آدم خوبی بماند. بازیگران مکمل استعدادی را به نمایش گذاشتند و به همه شخصیت‌های سریال جذابیت بخشیدند. سونگ هون در نقش برادر بزرگ‌ترِ روانیِ JJ، نقش‌آفرینی‌اش را به بی‌نقص‌ترین شکل ممکن انجام داد. با این حال، می-جونگ، سو-هوان و جی-هیانگ به عنوان دوستان قابل‌اعتماد، جذابیت زیادی به سریال تزریق کردند. می-جونگ صریح و بی‌پرده بود و همه‌چیز را برای گئون-یونگ عاقلانه تحلیل می‌کرد و نسبت به بقیه اطرافیان، آدم نکته‌سنجی بود. با اینکه او هم جنونِ خاص خودش را داشت، اما تفکر منطقی و نرمال را به گروه تزریق می‌کرد. سو-هوان دوست فوق‌العاده‌ای بود و هر جا که نیاز بود به کمک می‌آمد. او همچنین در محل کار یا در میدان، وقتی با خبرنگاران دیگر صحبت می‌کرد، از گئون-یونگ دفاع می‌کرد. از می-جونگ و سو-هوان استفاده کمی در سریال شد و آن‌ها می‌توانستند شخصیت‌های بسیار جذاب‌تری نسبت به این-هیونگ و JJ باشند. در مورد جی-هیانگ، او از هر نظری بهترین بود. با اینکه او هم از هو جون پول درمی‌آورد، اما واقعاً نگران سلامتی و خوشحالی او بود. و کلیپ‌های تصادفی‌ای که از خندیدن او به هو جون و گئون-یونگ می‌دیدیم، به جذابیتش اضافه می‌کرد و این مسئله را تثبیت می‌کرد که او هو جون را مثل برادر کوچک‌تر خودش می‌داند. ماجرای سفر به ژاپن هم وجود دارد که در آن او تلاش می‌کند این-هیونگ را از هو جون دور نگه دارد و سوءتفاهم‌ها را با گئون-یونگ حل کند. بدترین بخش این سریال رابطه بین این-هیونگ و JJ بود. وب‌تون در قابل‌تحمل نشان دادن این-هیونگ و تبدیل کردن JJ به شخصیت منفی، بسیار موفق‌تر عمل کرده بود. اگر این دو نفر شخصیت‌های قابل‌تحملی بودند، بخشیدنشان در قالب یک آرک داستانیِ رستگاری مشکلی نداشت، اما اینجا این‌طور نبود. هر دوی آن‌ها نسبت به همدیگر و هر کس دیگری دستکاری‌گر (manipulative) و سوءاستفاده‌گر بودند. آن‌ها مدام رویاها و اهداف خود را بر هر رابطه دیگری با هر کسی اولویت می‌دادند. وسواس این-هیونگ به شهرت و وسواس JJ به هو جون، آن‌ها را از نظر روحی ناسالم کرده بود. اینکه در نهایت این دو نفر به هم برسند و راهی تراپی نشوند اصلاً منطقی نیست. آن‌ها به نوعی تمام دوستی‌هایشان را ترمیم کردند بدون اینکه کوچک‌ترین تلاشی برای کسب بخشش یا حتی عذرخواهی کرده باشند. آن‌ها هیچ کاری برای جبران رفتار بد و افتضاحشان انجام ندادند. به همین دلیل پایان‌بندی سریال منطقی نبود و حقشان هم نبود. باز هم می‌گویم، سریال خوبی بود و از تماشای آن لذت بردم. به نظرم زوج اصلی شیمی خوبی با هم داشتند و بازیگران مکمل واقعاً عالی بودند، حتی اگر بازیگران نقش‌های مکمل دوم به شدت روی اعصاب بودند.

2021-07-22

ParkMin (منتقد)

امتیاز: 2

کمتر از ۳ دقیقه از اپیزود اول گذشته بود که با این صداهای احمقانه و مسخره برای هر حرکت و خنده‌ای بمباران شدیم. انتظاراتم بلافاصله صفر شد که خب قطعان به تحمل کردنش کمک کرد! تعاملات بین شخصیت‌ها به طرز دردناکی مصنوعی و ایستا بود که باعث می‌شد لوس بودنِ افتضاحِ سریال، از چیزی که هست هم غیرقابل‌تحمل‌تر بشه. قضیه از ظاهر ماجرا اینطور به نظر می‌رسه، اما محتوای اصلی خیلی تهوع‌آورتر و زشت‌تره. اصلاً پیشنهادش نمی‌کنم!

2023-08-21