دانشگاه هیولاها

دانشگاه هیولاها

مایک وازوفسکی (Mike Wazowski) و جیمز پی. «سالی» سالیوان (James P. Sullivan) زوجی جدایی‌ناپذیر هستند، اما همیشه اینطور نبوده است. از لحظه‌ای که این دو هیولای ناهمگون با هم ملاقات کردند، نتوانستند یکدیگر را تحمل کنند. این فیلم درِ مخفی را به روی این موضوع می‌گشاید که چگونه مایک و سالی بر اختلافات خود غلبه کردند و به بهترین دوستان یکدیگر تبدیل شدند.

سال انتشار: 2013 کارگردان: Dan Scanlon ژانر: Animation، Adventure، Comedy نویسندگان: Dan Scanlon، Daniel Gerson، Robert L. Baird امتیاز: 7.2

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

دانشگاه هیولاها (Monsters University) عالیه؛ بهترین چیزیه که پیکسار توی این سه سال منتهی به اکرانش ساخته. لذت‌بخش و خوش‌ساخته، بازیگرای خوبی داره و بدون اینکه بیش از حد لوس بشه، بامزه‌ست. اما در عین حال، سومین تیرِ به خطا رفته‌ی پیاپی برای پیکسار هم هست. این فیلم هم مثل «دلیر» (Brave) و برخلاف «ماشین‌ها ۲»، پر از نکات مثبته و ارزش دیدن داره. اما وقتی پیکسار سال ۱۹۹۵ با «داستان اسباب‌بازی» اونقدر طوفانی شروع کرد، مردم انتظار دارن همون روند ادامه پیدا کنه. که البته تا سال ۲۰۰۶ و اکران هفتمین فیلمشون یعنی «ماشین‌ها» (Cars) هم ادامه داشت؛ اون اولین فیلمی بود که نتونست مخاطبای کل دنیا رو میخکوب کنه. از اون موقع پیکسار روی پله‌های تایید مخاطبا بالا و پایین رفته و دانشگاه هیولاها یه جایی اون وسطا نشسته. فیلم خیلی خوبیه، مخصوصاً برای یه فیلم کودک، مخصوصاً برای یه پیش‌درآمد (prequel)، اما اون بازگشت به شکوهی که تماشاچی‌ها منتظرش هستن نیست. فیلم خیلی محافظه‌کارانه عمل می‌کنه و توی قالب خسته‌کننده و تکراری «کمدی دانشگاهی» گیر می‌کنه (که باز هم یه فضای امن برای سازنده‌هاست). شاید به اندازه نسخه اصلی پیروزمندانه نباشه، اما اصلاً ناامیدکننده هم نیست. فیلم دقیقاً کاری رو می‌کنه که هر فیلمی با بودجه کلان انجام می‌ده: یک ساعت و نیم جلوی چشمتون می‌ایسته، وظیفه‌اش رو در صنعت سرگرمی یعنی «سرگرم کردن» انجام می‌ده و بعد با یه لبخند از کنارتون رد می‌شه، بدون اینکه کاملاً راضی‌تون کرده باشه. تا جای ممکن ریسک نمی‌کنه و از هر چیز جدیدی دوری می‌کنه، مبادا که مردم رو عصبانی کنه و سرمایه‌اش برنگرده. ایرادی نداره، مردم دنیا به این سبک عادت کردن؛ یه سواریِ مفرحه و بعد تمام. ارزش پول و وقتتون رو داره، اما اون چیزی نیست که از دوران اوج پیکسار انتظار می‌رفت. ۷۴٪ - گیملی

2017-05-13


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

یه پیش‌درآمد سرگرم‌کننده برای «کارخانه هیولاها». در سطح فیلم قبلی نیست، اما با این حال «دانشگاه هیولاها» فیلم دلنشینیه. داستان به عقب برمی‌گرده تا مایک و سالی رو قبل از کارخونه ببینه و نتیجه‌اش هم خوب دراومده؛ به اندازه قبلی احساسی نیست اما سطح کمدی‌اش هنوز بالاست. جان گودمن (Sully) و بیلی کریستال (Mike) دوباره فوق‌العاده هستن و هلن میرن هم در نقش شخصیت جدید، هارداسکرابل، بازی دلپذیری ارائه می‌ده. شخصیت‌های جدید دیگه رو خیلی دوست ندارم، اما قطعاً به درد داستان می‌خورن و نقششون رو ایفا می‌کنن. داستان سرگرم‌کننده‌ست، از وقتی مسابقات شروع می‌شه یه مقدار افت می‌کنه ولی هنوز هم لذت‌بخش باقی می‌مونه؛ زمان ۱۰۴ دقیقه‌ای فیلم هم خیلی سریع می‌گذره. فکر کنم ترجیح می‌دادم یه دنباله درباره بزرگ شدن «بو» (Boo) ببینم، اما این اثر هم ضمیمه مناسبی برای نسخه اصلی و باکیفیت سال ۲۰۰۱ هستش.

2020-07-18


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 10

این فیلم عالیه. کیفیت انیمیشن خیره‌کننده‌ست و حس و حال دانشگاه رو کاملاً عالی درآوردن. کلی صحنه باحال، پس‌زمینه‌های جذاب و ادای احترام به فیلم اصلی توی فیلم هست.

2021-04-07


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

شاید ایده بهتری بود که به جای ساختن دنباله برای «کارخانه هیولاها» (۲۰۰۱)، دوازده سال صبر کنن و بهمون بگن «سالی» و «مایک» اصلاً چطوری با هم آشنا شدن. خب، می‌ریم به دانشگاه، جایی که «سالی» که همه چیز رو بدیهی فرض می‌کنه، استعداد ذاتی در ترسوندن داره، اما «مایک»... خب اون حتی نمی‌تونه یه بچه رو هم بترسونه! در ابتدا، این «رندال» هست که روی این تک‌چشم سبز کوچولو تأثیر بیشتری می‌ذاره و در واقع، اون و همکار پشمالوی بزرگش اصلاً چشم دیدن همدیگه رو ندارن. اما یه اتفاق بد اونا رو مجبور می‌کنه با هم کنار بیان، اونم بعد از اینکه حسابی روی اعصاب «رئیس هارداسکرابل» پیاده‌روی می‌کنن و اونم از کلاس ترسوندن بیرونشون می‌کنه. تنها راهی که می‌تونن توی «مسابقات ترس» دووم بیارن اینه که انجمن برادری خودشون رو تشکیل بدن؛ بردن مسابقات تنها راهیه که می‌تونن استاد عصبانی‌شون رو راضی کنن تا به کلاس برگردن. کلی ماجراجویی باحال پیش می‌آد و اونا یاد می‌گیرن که به هم تکیه و اعتماد کنن. «رندال» شیطون هم اینجا رگه‌هایی از دورویی‌اش رو بهمون نشون می‌ده. ساختار رقابتی داستان هم خیلی خوب جواب داده و به شخصیت‌ها اجازه می‌ده در حالی که دارن اون پیوند همیشگی رو شکل می‌دن، خوش بگذرونن. شوخی‌های نویسندگی هم خوبه و به پایانی ختم می‌شه که شاید غافلگیرکننده نباشه، اما یه کم عجیب‌تر از چیزیه که انتظار می‌ره. به خوبیِ اولی نیست، اما به عنوان بازسازی چند تا شخصیت دوست‌داشتنی، یه ماجراجویی پرسرعته که اصلاً بد نیست.

2023-12-09