احضار
در سال ۱۹۷۱، Carolyn (کارولین) و Roger Perron (راجر پرون) به همراه خانوادهشان به یک خانه مزرعهای قدیمی در Rhode Island (رود آیلند) نقل مکان میکنند، اما طولی نمیکشد که اتفاقات عجیبی در اطراف خانه رخ میدهد و وحشتی کابوسوار لحظه به لحظه شدت میگیرد. کارولین که مستأصل شده، با محققان مشهور امور ماوراءالطبیعه، Ed (اد) و Lorraine Warren (لورین وارن) تماس میگیرد تا خانه را بررسی کنند. آنچه وارنها کشف میکنند، منطقهای است که در تسخیر نیروهای شیطانی قرار دارد و اکنون خانواده پرون را در هر کجا که بروند، هدف قرار داده است. برای متوقف کردن این شرارت، وارنها باید تمام مهارتها و قدرت معنوی خود را به کار بگیرند تا این تهدید شبحوار را در منشأ اصلیاش شکست دهند؛ تهدیدی که جان تمام افراد درگیر را به خطر انداخته است.
سال انتشار: 2013 کارگردان: James Wan ژانر: Horror، Mystery، Thriller نویسندگان: Chad Hayes، Carey W. Hayes امتیاز: 7.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اول نوامبر ۱۹۷۱ است؛ من اینجا کنار Carolyn Perron (کارولین پرون) نشستهام، کسی که به همراه خانوادهاش درگیر اتفاقات ماوراءالطبیعه شده است. نکته کلیدی در مورد The Conjuring (احضار) این نیست که ایده خیلی نویی دارد؛ همانطور که میبینیم کلی از طرفداران ژانر وحشت در اینترنت بحث میکنند که «چیز جدیدی برای ارائه ندارد». اما در حالی که آن دسته از طرفداران احتمالاً تا مدتها تشنه یک فیلم خوب میمانند، «احضار» در زیرشاخه وحشتی که به آن میپردازد، همه کارها را درست انجام میدهد. واقعاً جای تحسین دارد که در این دوره و زمانه، یک فیلم ترسناک با افتخار در برابر سیل بازسازیها، دنبالهها و فیلمهای اسلشر نوجوانپسندی که این روزها سینماها را پر کردهاند، قد علم میکند.
این فیلم چون صحنههای خشن (gore) یا جنسی ندارد، احتمالاً بخشی از طرفداران پر و پا قرص این ژانر را از خود دور میکند، اما برای کسانی که دوست دارند ترس با چاشنی تعلیق و دلهره به خوردشان داده شود، این فیلم حسابی سنگ تمام میگذارد. برچسب «بر اساس داستان واقعی» را فراموش کنید، چون در این عصر تکنولوژی دیگر اهمیتی ندارد؛ این فقط یک ترفند تبلیغاتی است که یعنی «شاید این داستان واقعی باشد و ما هم کمی پیازداغش را زیاد کرده باشیم». فارغ از اینکه داستان چقدر واقعی است یا چقدر در آن اغراق شده، فقط کافی است ایده فیلم را بپذیرید و مثل کارگردان فیلم، James Wan (جیمز وان)، با آن همراه شوید؛ آن وقت است که پاداشتان را میگیرید.
داستان اساساً حول محور تحقیقات متخصصان ماوراءالطبیعه، Ed (اد) و Lorraine Warren (لورین وارن) در اوایل دهه هفتاد میچرخد که به خانواده پرون کمک کردند؛ خانوادهای که در خانه خود در Rhode Island (رود آیلند) قربانی حوادث وحشتناک ماوراءالطبیعه شده بودند. «وان» داستان را با ظرافت میسازد و ما را وارد زندگی خانواده پرون میکند که به خانهای نقل مکان کردهاند که فکر میکنند خانه رویاهایشان است. بعد اتفاقات شروع میشوند، اما باز هم «وان» این کار را به آرامی انجام میدهد و حس ترس ملموسی ایجاد میکند؛ فیلمبرداری او هم بسیار هوشمندانه است. به همین خاطر وقتی لحظات بزرگ فرا میرسند، بیشترین تأثیر را دارند و ما را مشتاق میکنند که وارنها زودتر وارد ماجرا شوند. در استفاده از صحنههای یهویی (jump scares) زیادهروی نشده؛ آنها با دقت چیده شدهاند و با تنشِ رو به رشد فیلم، هماهنگی فوقالعادهای دارند.
طبیعتاً تمام کلیشههای فیلمهای خانه جنزده اینجا هم هست؛ بوهای عجیب، درهای پر سر و صدا، زیرزمین شوم و غیره. اما اینها با استعداد «وان» در ترساندن و طراحی صحنه بسیار موثر، تکمیل شدهاند. از کبودیهای مرموز و کشیده شدن پاها گرفته تا بازی قایمباشک و لحظاتی که واقعاً آدم را از ترس زهرهترک میکند، «احضار» درسی است در ایجاد اضطراب مداوم تا زمانی که فینال بزرگ فیلم فرا برسد. فیلمنامه از دیالوگهای لوس و بخشهای اضافی خالی است، که خودش در این ژانر یک نکته مثبت به حساب میآید. موسیقی متن Joseph Bishara (جوزف بیشارا) هم که رسماً اعصاب آدم را خرد میکند (به معنای مثبت!) و باز هم یک همراهی تازه است چون برای ترساندن ما به جیغهای کلیشهای متوسل نمیشود و هرگز بر صحنه غلبه نمیکند. فیلمبرداری John Leonetti (جان لئونتی) بافتهای گوتیک دارد، چه داخل خانه و چه بیرون آن، و بازیگران اصلی یعنی Vera Farmiga (ورا فارمیگا)، Patrick Wilson (پاتریک ویلسون)، Lili Taylor (لیلی تیلور) و Ron Livingston (ران لیوینگستون) هم عالی از پس کار برآمدهاند. «احضار» با موفقیت در گیشه و جلب نظر منتقدان، ثابت کرد که لایق شهرتش به عنوان یک فیلم فوقالعاده در سبک خانه جنزده است. ۹/۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم The Conjuring (احضار) یک اثر کلاسیک در سبک وحشت، خانه جنزده و جنگیری است. تقریباً همان چیزی بود که امیدوار بودم ببینم؛ یک روند آرام و ترسناک که به یک انفجار نهایی و تقابل با موجودی شیطانی ختم میشود. فیلم خوبیه، هرچند از نظر داستانی چیز واقعاً جدیدی ندارد. غیرممکن است موقع دیدن این فیلم به یاد The Amityville Horror (وحشت در آمیتیویل) نیفتید و با آن مقایسهاش نکنید. فکر نمیکنم واقعاً لایق امتیازهای درخشان ۹ یا ۱۰ باشد، اما قطعاً امتیازهای ۱ یا ۲ هم حقش نیست. این آدمها واقعاً چه انتظاری داشتند؟ این یک تلاش محکم برای ساخت فیلمی بر اساس اصول کلاسیک تسخیر ماوراءالطبیعه است. همانطور که گفتم، چیز جدیدی نیست، اما دیدن فیلمی که از این نوع داستان استفاده میکند بدون اینکه آن را فقط به یک حمام خون با جلوههای کامپیوتری تبدیل کند، لذتبخش است.
البته فیلم همان سوتیهای سنتی را دارد که انگار همه فیلمهای ترسناک باید داشته باشند؛ مثلاً اینکه طرف فکر میکند ایده خوبیه که نصف شب تنهایی برود توی زیرزمین تاریک و ترسناک! یک چیزی که کمی روی اعصابم بود، این بود که ایده روح و جنگیری طوری ارائه میشد که انگار یک چیز کاملاً عادی و پذیرفته شده است. اگر فیلم ۷۰ سال قبل اتفاق میافتاد شاید منطقی بود، اما در دهه ۱۹۷۰؟ کمی سورئال بود که میدیدیم این «شکارچیان روح» طوری برای مردم کنفرانس میدهند و حرف میزنند که انگار موجودات ماوراءالطبیعه و جنگیری اتفاقات روزمره هستند.
و اما پایان فیلم؛ نه اینکه خیلی بد باشد، اما خدای من، اگر قرار است جنگیری کنید، خب انجامش بدهید دیگر! هر بار که یک صدایی میآید، عملیات را متوقف نکنید و با قیافه گیج به اطراف نگاه نکنید. در کل، وقتی نشستم فیلم را ببینم مطمئن نبودم ناامید میشوم یا خوشحال، اما در نهایت راضی بودم. تماشای فیلمی که به ارزشهای سنتی فیلمسازی وحشت برگشته بود، حس خوبی داشت و به همان خوبی که انتظار میرفت اجرا شده بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
من از طرفداران James Wan (جیمز وان) هستم و با اینکه باید بگویم به نظرم در مورد فیلم The Conjuring (احضار) خیلی اغراق شده، اما در عین حال یکی از بهترین فیلمهای ترسناکی است که در چند سال اخیر به سینمای بدنه راه پیدا کرده است.
امتیاز نهایی: ۲.۵ از ۵ - نکات جذاب زیادی داشت، اما در کل به عنوان یک اثر واحد خیلی خوب چفت و بست نشده بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خیلی وقت بود این فیلم را ندیده بودم و الان برای آماده شدن برای قسمت سوم دوباره تماشایش کردم؛ به نظرم خیلی خوب ساخته شده. من خیلی اهل فیلمهای ترسناک ماوراءالطبیعه نیستم، اما فیلمبرداری James Wan (جیمز وان) و حضور Patrick Wilson (پاتریک ویلسون) و Vera Farmiga (ورا فارمیگا) جلوی دوربین، آن را به یک اثر سرگرمکننده تبدیل کرده است. **۳.۷۵/۵**
2021-06-06
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
Ed Warren (اد وارن) با بازی Patrick Wilson (پاتریک ویلسون) و همسرش Lorraine (لورین) با بازی Vera Farmiga (ورا فارمیگا)، محققان مشهور امور ماوراءالطبیعه هستند که توسط خانواده «پرون» که به سیم آخر زدهاند، به خانه مزرعهای دورافتادهشان در Rhode Island (رود آیلند) دعوت میشوند؛ چون آنها متقاعد شدهاند که خانهشان تسخیر شده است. طولی نمیکشد که آنها میفهمند کل این منطقه از زمانهای دور محل پرستش شیطان بوده و آن روحهای سرگردان، حالا به ساکنان جدید خانه و پنج دخترشان که مدام وحشتزدهتر میشوند، پیله کردهاند.
James Wan (جیمز وان) واقعاً این داستان را با حس تهدید موثری پیش میبرد و Ron Livingston (ران لیوینگستون) و Lili Taylor (لیلی تیلور) در نقش والدینی که از اتفاقات خانه رویاهایشان (که دارد به کابوس تبدیل میشود) زهرهترک شدهاند، عالی بازی میکنند؛ کابوسی که شاید حتی جنگیری هم نتواند حلش کند. Joseph Bishara (جوزف بیشارا) یک موسیقی متن وهمآلود و تاثیرگذار برای داستان ساخته و جلوههای بصری و گریمها همگی به ایجاد یک حس واقعی از شرارت کمک میکنند که برخلاف بسیاری از فیلمهای این ژانر، تا حدی باورپذیر هم هست. تجربه تماشای این فیلم روی پرده بزرگ، مخصوصاً در یک سینمای شلوغ، خیلی بهتر است و واقعاً ارزش دیدن دارد.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم The Conjuring (احضار) یک اثر ماوراءالطبیعه بسیار قرص و محکم است. اعتراف میکنم که هر چه جلوتر رفت برایم کمی از جذابیتش کم شد، اما با این حال از روند داستان لذت بردم؛ خوشم آمد که داستان خیلی شاخه به شاخه نمیشود و هر مرحلهاش کاملاً مشخص است. همچنین به صحنههای ترسناک ناگهانی و ارزان (jump scares) متوسل نمیشود، چیزی که انتظار داشتم از آن استفاده کند. المانهای ماوراءالطبیعه اینجا خیلی خوب کار شدهاند؛ ما شیاطین را خیلی زیاد نمیبینیم، حداقل در اوایل فیلم، به همین خاطر هر بار که ظاهر میشوند تاثیرگذار هستند. بازی بچهها و مادر هم خیلی متقاعدکننده است.
از دیدن Vera Farmiga (ورا فارمیگا) در فیلم خوشحال شدم؛ او را از فیلم Source Code (کد منبع) محصول ۲۰۱۱ به یاد داشتم و از آن موقع دوست داشتم او را در نقشهای اصلی ببینم؛ در این فیلم هم عالی است. Patrick Wilson (پاتریک ویلسون) و Lili Taylor (لیلی تیلور) هم بازیهای قابل توجهی دارند و Joey King (جویی کینگ) هم یک سکانس فوقالعاده دارد. من این فیلم را بیشتر «وهمآلود» میدانم تا «ترسناک»، البته من کلاً به ندرت با فیلمها میترسم (مدل مغزم با داستانهای تخیلی اینطوری است). اما خب مشخصاً وقتی چیزی آزاردهنده باشد حسش میکنم؛ هر چیزی که مربوط به تسخیر شدن بچهها باشد، در این زمینه کارش را درست انجام میدهد. اینکه چطور این فرنچایز ده تا فیلم دارد و من حتی یکیاش را هم ندیده بودم، برای خودم هم معماست. ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است؛ امیدوارم این شروع قوی، نشانه خوبی برای بقیه قسمتها باشد.