The Way Out

CinemaSerf (منتقد)

«الکس» (جانی بوچامپ) پسری است که دارد از شر یک رابطه افتضاح با پدرش خلاص می‌شود. او تقریباً بی‌پول است، از نظر عاطفی به بن‌بست رسیده و به‌عنوان پیک پیتزا کار می‌کند تا اینکه با «شین» (مایک منینگ) مرموز و جذاب آشنا می‌شود. الکس خیلی زود شیفته، مجذوب و تا حدودی وسواس‌گونه جذب او می‌شود. مربی جدیدش مصمم است «الکس» را تا حد نهایت و حتی فراتر از آن تحت فشار بگذارد؛ تا هم از رابطه جنسی لذت بیشتری ببرد و هم بتواند از خودش در برابر کسانی که به خاطر همجنس‌گرا بودنش او را اذیت می‌کنند، دفاع کند. همان‌طور که انتظار دارید، ماجراهای «شین» خیلی فراتر از این حرف‌هاست و با پیش رفتن این تریلر انتقام‌جویانه، بیشتر متوجه می‌شویم که ذهنیت چشم‌درچشم و تلافی‌جویانه او چطور به نتایجی خشن و وحشیانه ختم می‌شود. مشکلاتی که من با این فیلم داشتم دو تا بود. دیالوگ‌ها فوق‌العاده بی‌روح و حتی پیش پا افتاده هستند. داستان فیلم درباره مسائل واقعی‌ای است که خیلی از پسرهای جوان همجنس‌گرا با آن درگیرند؛ مشکلاتی با پدر و مادر، دوستان، الکل، و اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس خودشان. فیلم‌نامه اینجا خیلی سبک است و هیچ‌کدام از شخصیت‌ها -به‌خصوص بوچامپ- را به اندازه کافی مسلح نمی‌کند تا واقعاً تأثیرگذار باشد. مشکل دوم فیلم‌برداری ضعیف و کم‌نور آن است. انگار کل فیلم با چندتا شمع یا چراغ توری‌دار فیلم‌برداری شده است. این سبک در برخی بخش‌های داستان جواب می‌دهد، اما بعد از مدتی احساس کردم کل فلسفه اینکه «الکس» نباید در سایه‌ها زندگی کند، زیر سوال رفته؛ چون کارگردان، بری جی، طوری فیلم را گرفته که انگار همه ما توی یک غار نشسته‌ایم. این یک داستان قرص و محکم است که به چند نکته برجسته (و مجرمانه) می‌پردازد، اما روایت فیلم اصلاً خوب از آب درنیامده است.