بازگشت بچه‌های راه آهن

CinemaSerf (منتقد)

در حالی که تماشای این فیلم حتماً حس حسرت و دلتنگی (نوستالژی) را در من زنده کرد، اما واقعاً تعجب کردم که چرا اصلا ساخته شد. فیلم اورجینال لیونل جفریز (Lionel Jeffries) محصول ۱۹۷۰ جذابیتی داشت که به همان اندازه که ساده، متفکرانه و جذاب بود، حس و حال «بریتانیایی بودن» را هم داشت. این اثرِ دوران اخیر داستانی تیره‌تر دارد که هرچند قطعاً ارزش گفتن دارد، اما واقعاً با فضای کلیِ کمی خموده و کندِ داستان همخوانی ندارد. خانواده‌ای از بچه‌ها از منچسترِ بمب‌زده به یک روستای کوچک در یورکشایر تخلیه می‌شوند، جایی که توسط «بابی» (جنی اگاتر) - که با دخترش «آنی» (شریدان اسمیت) و پسر کوچکش «توماس» (آستین هینز) زندگی می‌کند - به فرزندخواندگی پذیرفته می‌شوند؛ آن هم بعد از فرآیندی که برای بچه‌های جنگ‌زده بسیار تصادفی و کاملاً پرمخاطره به نظر می‌رسید. به دلیلی نامعلوم، چند سرباز آمریکایی در این روستای دورافتاده اسکان داده شده‌اند - که چرا، هرگز نمی‌فهمیم؛ و بچه‌ها با یک سرباز زخمی که در پناهگاه مخفی‌شان (یک واگن قطار ازکارافتاده) قایم شده، روبه‌رو می‌شوند. در حالی که مطمئن نیستند او جاسوس است یا نه، و نسبت به هم مشکوکند، داستان به آرامی پیوند در حال رشدی را بین آن‌ها شکل می‌دهد و در عین حال به مسائل جدی‌تری مانند نژادپرستی در ارتش آمریکا و مشکلات خانواده‌های جنگجویان می‌پردازد. این فیلم مثل یک پازل جورچین است. روایت تلاش می‌کند به مضمون اصلی وفادار بماند، اما به طریقی همه چیز بیش از حد ضعیف و شل‌وول تعریف شده است. بچه‌ها - به ویژه هینز، کی‌جی آیکنز در نقش سرباز جوان («آبی») و بو گادسدون در نقش «لیلیِ» سرزنده و پسرونه‌پوش - سرگرم‌کننده هستند و مقداری شیطنت (و یک جنگ حسابی با آرد) در فیلم وجود دارد، اما بقیه ماجرا انگار در سال ۲۰۲۲ کمی گم شده است. سر تام کورتنی در اواخر فیلم به عنوان یک جور عموی پیر و عاقبت‌اندیش ظاهر می‌شود، اما باز هم حضور او بیشتر به خاطر دیدنش روی پرده است تا اینکه چیز خیلی معتبری به داستان اضافه کند. این فیلم اصلاً فیلم بدی نیست و شاید بتواند آگاهیِ هر کودکی را که واقعاً آن را می‌بیند بالا ببرد که هرگونه تبعیضی اشتباه است، اما در غیر این صورت، این یک فیلم خوب برای تماشا کردن از تلویزیون در شب کریسمس است که شباهت خیلی کمی به فیلم اول دارد.