Discontinued

EmmanuelGoldstein (منتقد)

**قرص قرمز؟ قرص آبی؟ بی‌خیالش، همه‌ی قرص‌ها رو با هم بخور!** این فیلم یکی دیگه از آثار زیرژانر کوچک اما رو‌به‌رشدیه که ظاهرشون شبیه «ماتریس» (The Matrix) است، اما در خفا حسابی مسخره‌ش می‌کنند. اول از همه، انتخاب لنگستون فیشبرن (Langston Fishburne) در نقش «راهنما» شاهکار بود! خدایی خیلی شبیه باباشه و وقتی برای اولین بار می‌بینیمش، انگار داره ادای (عمداً بدِ) کاوبوی کورتیس رو درمیاره. سارا منو خیلی یاد ایند در فیلم «دنیای ارواح» (Ghost World) می‌اندازه. یه جورایی این فیلم برای نسل هزاره همون حکمی رو داره که دنیای ارواح برای نسل X داشت.

و اما بریم سراغ اسپویل؛ کاراکتر اصلی هر دو فیلم، دختری افسرده و زاویه‌دار با جامعه‌ست که در نهایت توی تلاشش برای پیدا کردن جایی در این جامعه‌ی معیوب و رقابتی شکست می‌خوره. هیچ‌کدوم از این دو فیلم هم در آخر مستقیماً خودکشی شخصیت اصلی رو «نشان نمی‌دن»؛ بلکه نشون می‌دن که دارن تنهایی به یک سرزمین دوردست و شگفت‌انگیز می‌رن تا بالاخره تنها باشن و به آرامش برسن. اما اگه بتونید لایه‌های زیرین داستان رو بخونید، می‌فهمید که اونا واقعاً خودکشی کردن. توی فیلم Discontinued این موضوع با خودِ عنوان فیلم و البته صحنه‌ی واقعی خودکشی سارا تقویت می‌شه. پس باید حرفم رو اصلاح کنم، چون این فیلم در واقع خودکشی او رو نشون میده (وقتی کل قوطی قرص رو سرمی‌کشه)، فقط ما خیلی ساده ازش می‌گذریم چون بعدش فیشبرن ظاهر می‌شه و اونو توی ماتریس هدایت می‌کنه. اما اگه خوب فکر کنید، کل ماجرای ماتریس تازه بعد از این شروع می‌شه که سارا خودکشی کرده.

تازه، کل فیلم رسماً یک حلقه‌ست. از انتهای خودش شروع می‌شه و به ابتدای خودش ختم می‌شه، اما با این حال روند زمانی فیلم حفظ می‌شه. چطور چنین چیزی ممکنه؟ چون سارا توی یک حلقه گیر کرده. اون خودش رو کشته و حالا رسماً توی برزخه و داره ۵ تا از «بهترین» خاطراتش رو تا ابد تکرار می‌کنه، یا حداقل تا زمانی که بالاخره بتونه تصمیم بگیره با جامعه، با بقیه‌ی مردم و با شیاطین درونش که همون مردم باشن روبه‌رو بشه.