Beautiful Wave

Wuchak (منتقد)

**_یه فیلم جاده‌ای و موج‌سواری با تم بلوغ با بازی ایمی تیگاردن_** این کار ادامه‌دهنده‌ی همون سبک فیلم کلاسیک «گیجت» (Gidget) محصول ۱۹۵۹ هست؛ فیلمی که یه درام ساحلی جدی و عمیق بود و اصلاً مثل فیلم‌های لوده و سطحی پارتی‌های ساحلی دهه‌ی ۶۰ به نظر نمی‌رسید. تو این فیلم، المان‌های بلوغِ آثاری مثل «رؤیای کالیفرنیا» و فیلم مستقل «شنا کردن» با حال‌وهوای «بلو کراش» قاطی شده، البته بدون اون بخش رقابتی و مسابقه‌ایش. داستان یه خورده کش میاد و این‌طرف و اون‌طرف می‌زنه، ولی از اواسط فیلم حسابی دراماتیک و جذاب میشه و پایان تأثیرگذاری هم داره. با این وجود، به هیچ وجه به پای لذت‌بخش بودن «گیجت» یا فیلم مستقل دیگه‌ای مثل «Cutback» که همون سال‌ها ساخته شد نمی‌رسه. هشت سال بعد هم فیلم «Swell» سراغ همچین فضایی رفت و خیلی جمع‌وجورتر و بهتر درش آورد. با همه‌ی این حرف‌ها، اگه عاشق این سبک فیلم‌هایید، قطعا ارزش دیدن داره. یه جور حس زیبایی و شگفتی توش هست که در تضاد جالبی با رفتارهای تیپیکال و کلیشه‌ای بچه‌های عشق موج‌سواری قرار گرفته. از طرف دیگه، یه سری روابط اجتماعی هم خیلی قشنگ و زیرپوستی نشون داده میشه؛ مثلاً همون بحث پشیمونی و طلب بخشش که قرن‌هاست رابطه‌ها رو پابرجا نگه داشته، چه تو ازدواج و رفاقت، چه بین همسایه‌ها و همکارا. اینجا هم تمام اعتراف صادقانه تهش خلاصه میشه توی یه جمله‌ی: «داداش... اشتباه از من بود»، ولی واقعاً همون یه جمله کارو درآورد. یه نمونه‌ی دیگه: خرج و مخارج این سفر طولانی از جمله ماشین و رفت‌وآمد گردن دوتا دختر داستانه، و یه جا مجبور میشن پای حقشون سفت وایسن و گربه‌رو دم حجله بکشن، اگه متوجه منظورم بشید! طرف‌های مقابل هم خیلی عاقلانه کوتاه میان و قبول می‌کنن. پاتریشیا ریچاردسون در نقش عمه/خاله تو فیلم حضور داره و لنس هنریکسن هم نقش یه پیرمرد رو توی ساحل مکزیک بازی می‌کنه. هلن اسلیتر (سوپرگرل سابق) هم تو بخش ابتدایی فیلم نقش مادر رو کوتاه بازی کرده. تایم فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه‌ست و سال ۲۰۰۹ تو لوکیشن‌هایی مثل سانتا کلاریتا، سانتا کروز، ساحل ریفوجیو، مالیبو و باخا کالیفرنیا (از جمله کابو) فیلم‌برداری شده. نمره من: -B