Holy Days

CinemaSerf (منتقد)

"برایان" جوان (با بازی الیجاه تماتی) هنوز در سوگ مادرش می‌سوزد، با اینکه سال‌ها از مرگ او گذشته و پدرش (کریگ هال) زن جدیدی وارد زندگی‌اش کرده؛ همان "لیز" (ناتالی بولت) که برایان چشم دیدنش را ندارد. تنها تسلی خاطر او وقت گذراندن با سه راهبه‌ی مسن است که در دیرِ قدیمیِ همان حوالی زندگی می‌کنند. "اگنس" (جودی دیویس) با این پسربچه مهربان است و برایان هم در عوض خبرهای مهمی به او می‌دهد: اسقف با کشیش مست و قمارباز، "پدر فیندلی" (جانی برو) تبانی کرده و قرار است دیرِ آن‌ها را دور از چشمشان به یک سازنده بفروشد و خودشان را هم بفرستد خانه سالمندان! اگنس و دو همکارش، "لوک" (میریم مارگولیس) و "مری کلر" (جکی ویور) که از این خبر شوکه شده‌اند، می‌فهمند برای پیدا کردن "پاتریشیا" (تانیا هلن)، عضو سابق فرقه‌شان که حالا وکیل شده و سند دیر دست اوست، باید کل نیوزیلند را زیر پا بگذارند. آن‌ها با اینکه ته دلشان راضی نیست برایانِ پرشور را هم همراه خودشان ببرند، دل به جاده می‌زنند و ماجراجویی‌شان شروع می‌شود... آیا می‌توانند قبل از رسیدن بولدوزرها برگردند؟ خب، بعید می‌دانم واقعاً خطری جدی تهدیدشان کند، اما در طول مسیر تا دلتان بخواهد شیطنت و مزه‌پرانی هست؛ البته به شرطی که "اگنس" بالاخره راضی شود سریع‌تر از ۳۰ مایل بر ساعت رانندگی کند!

این فیلم یکی از آن درام‌های خانوادگی دلنشین است که من را یاد فیلم‌های «بنیاد فیلم کودکان» در دهه ۶۰ میلادی می‌اندازد. ستاره‌ی اصلی فیلم، همین پسربچه است و تماتی به‌زیبایی از پس این نقش برآمده؛ البته کمک جودی دیویس و میریم مارگولیس هم بی‌تاثیر نبوده، مارگولیس نشان می‌دهد که هنوز زمان‌بندی کمدی (اسکاتلندی) خودش را مثل ساعت دقیق اجرا می‌کند. در طول مسیر، مناظر زیبایی برای دیدن وجود دارد، یک طوفان برف، و البته تذکری درباره این که نباید زیست همزیستانه‌مان با طبیعت و خاطرات اجدادمان (به‌خصوص آن‌هایی که تازه رفتند) را فراموش کنیم. خلاصه هر کاری می‌کنید، سعی نکنید نگاه عمیق‌تری به فیلم بیندازید یا نقد جدیِ مذهبی روی آن بکنید، چون فیلم کشش این حرف‌ها را ندارد؛ فقط یک ماجراجویی شیرین و گرم است که نشان می‌دهد پیرزن‌ها هنوز دود از کنده بلند می‌کنند!