БоксБалет

CinemaSerf (منتقد)

بوکسوری به اسم «یوگنی» از اون آدم‌هاییه که اگه تو خیابون ببینیدش، ترجیح می‌دید راهتون رو کج کنید تا بهش نخورید. از قیافه‌ش مبارز بودن می‌باره و همیشه پر از زخم و زیلیه. از اون طرف، «اولیا» پاهای کشیده و قدوبالایی داره و نماد کامل یه بالرین شیک و ظریفه. این دوتا همدیگه رو می‌بینن و کم‌کم شروع می‌کنن به کشف دنیای کاملاً متفاوت همدیگه. با هم می‌رن گالری و موزه، اولیا می‌ره مسابقات بوکس اون رو می‌بینه و یوگنی هم حتی می‌شینه و یکی از اجراهای باله اولیا رو تماشا می‌کنه. با وجود همه تفاوت‌ها، رابطه‌شون گل می‌کنه - اما آیا این رابطه دووم میاره؟

این انیمیشن با تمام خشن بودن یا گاهی کمدی بودنش، یه سری ظرافت‌های بامزه و جالب داره؛ مثلاً وقتی بوکسورها تصمیم می‌گیرن حساب داور اعصاب‌خردکن رو برسن، یا وقتی یوگنی یه کیسه نیم‌تنی شکر به عنوان هدیه میاره (ولی انقدر خجالتیه که خودش تحویلش نمی‌ده)، یا وقتی اولیا خیلی راحت دستش رو دراز می‌کنه تا نمکدون رو از رو رف سه متری برذاره.

فیلم یه تنه کوچیکی هم به گذشته شورویِ روسیه می‌زنه و شاید رابطه‌شون یه جورایی نماد اون خرس کهنه و پوسیده‌ای باشه که داره جاش رو به جوانه‌های اصلاحات میده! این انیمیشن جزئیات خیلی قشنگی داره، موسیقی چایکوفسکی روش نشسته و کلاً از دیدنش خیلی لذت بردم.