Pretty Red Dress

CinemaSerf (منتقد)

واقعاً از این فیلم ناامید شدم. تریلرها نوید یک درام پیشرو درباره مردی را می‌دادند که هنجارهای جامعه‌اش را به چالش می‌کشد، اما چیزی که در عمل گیرمان می‌آید، یک ملودرام خانوادگی با فیلمنامه‌ای پر از تصنع و بازی‌های نه‌چندان قوی است. «تراویس» (با بازی نیتی جونز) بعد از گذراندن دورانی در زندان، پیش همسرش «کاندیس» (الکساندرا برک) و دختر نوجوانش «کنیشا» (تمیلولا اولاتونبوسان) برمی‌گردد. کاندیس برای بازی در یک موزیکال از تینا ترنر تست بازیگری دارد و چشمش دنبال یک پیراهن قرمز زرق‌وبرق‌دار است. لباس گران است، اما تراویس پیش برادرش کاری دست‌وپا می‌کند و موفق می‌شود آن را برایش بخرد. کاندیس عاشق لباس می‌شود، ولی خب... تراویس هم همین‌طور!

در این مرحله است که متوجه می‌شویم او با بحران سیالیت هویت دست‌به‌گریبان است، اما ترجیح می‌دهد این موضوع را پنهان نگه دارد چون می‌ترسد خانواده و دوستانشان واکنش بدی نشان دهند. فقط وقتی یک شب کاندیس سرزده به خانه برمی‌گردد، پویایی رابطه بین همه آن‌ها ناگهان زیر و رو می‌شود. ایده اولیه جسورانه است و دقیقاً تعصب و همجنس‌گراهراسی را نشانه می‌گیرد، اما پرداخت فیلم کند و کش‌دار پیش می‌رود. الکساندرا برک خواننده فوق‌العاده‌ای است ولی بازیگر قابلی نیست و با ادامه‌دار شدن و روی هم تلمبار شدن ماجراهای ساختگی خانواده—از جمله مشکلاتی برای کنیشای جوان—آن انگیزه‌ای که در ابتدا فیلم را جذاب کرده بود، عملاً از دست می‌رود. جونز در حد متوسط ظاهر می‌شود، اما باز هم شخصیتش چندان پرداخته نشده و گذشته و پیشینه کمی به ما ارائه می‌دهد تا بفهمیم این رابطه اصلاً چطور شکل گرفته؛ در نهایت فکر می‌کنم دیون ادواردز بیشتر از اینکه داستان را به اثری قدرتمندتر تبدیل کند، بیش از حد روی جنبه شوکه‌کننده ماجرا و پیش‌فرض‌های مخاطب تکیه کرده است. قابل تماشاست، اما به نظرم به هدفش نمی‌رسد.