Sublime

Brent Marchant (منتقد)

تعداد فیلم‌های «دوران بلوغ» در سال‌های اخیر اصلاً کم نبوده و خیلی از آن‌ها بخش‌هایی از المان‌های LGBTQ+ را هم در داستان‌شان داشته‌اند. حالا ماریانو بیاسین (Mariano Biasin) نویسنده و کارگردان، با سومین فیلم بلندش درباره پسری نوجوان که شیفته یکی از دوستان قدیمی دوران کودکی‌اش شده، به این فهرست اضافه کرده است. برای پیچیده‌تر شدن اوضاع، آن‌ها به عنوان اعضای یک گروه نوپای راک زمان زیادی را با هم می‌گذرانند که همین باعث می‌شود این پسر کنجکاو، هرچه بیشتر در کنار دوستش باشد، وابستگی و خیره‌سرى‌اش بیشتر شود. احساسات او زمانی تحت فشار بیشتری قرار می‌گیرد که دوستش شروع به پز دادن درباره فجایع و پیروزی‌های پی‌درپی‌اش در جذب دختران می‌کند؛ موضوعی که حسادت خاموش اما شدیدی را در این عاشق سینه چاکِ مخفی برمی‌انگیزد و تنش را در رابطه قدیمی‌شان بیشتر می‌کند.

متأسفانه، به جز خط داستانی گروه راک، این فیلم فاصله زیادی با یک روایت اورجینال در تاریخ سینمای دگرباشان دارد. بدتر از آن، پرده اول فیلم بیشتر شبیه آشفته‌بازاری از تصاویر پراکنده و ظاهراً بی‌ربط است تا مقدمه‌ای برای یک داستان انسجام‌یافته؛ تا جایی که شاید بهتر بود نام فیلم را «مبهم» یا «رمزآلود» می‌گذاشتند. علاوه بر این، فیلم تأکید زیادی روی شماره‌های موسیقی‌اش دارد که البته بیشترشان قابل‌قبول هستند، اما تعدادشان واقعاً زیاد است، که احتمالاً به سابقه فیلمساز در کارگردانی موزیک ویدیو برمی‌گردد.

اما وقتی این موضوع را با این حقیقت ترکیب کنید که فیلم‌نامه با پیش رفتن داستان کمی به تکرار می‌افتد، با فیلمی خسته‌کننده طرف می‌شوید که بینندگان را به این فکر می‌اندازد که کی قرار است همه‌چیز بالاخره جمع‌وجور شود. خلاصه اینکه، «تصعید» اثری است که قطعه به قطعه‌اش نیاز به بازسازی (و کمی تخیل بیشتر) دارد تا به گزینه‌ای ارزشمندتر برای تماشا تبدیل شود، به‌خصوص با در نظر گرفتن کلی گزینه بهتر دیگر که هم در سینمای گِی و هم در دنیای موزیک ویدیو وجود دارد. به جای این، سراغ آن‌ها بروید.