من هنوز اینجام
زنی که با یک سیاستمدار سابق در دوران دیکتاتوری نظامی برزیل ازدواج کرده است، پس از یک اقدام خشونتآمیز و خودسرانه، مجبور میشود زندگی خود را از نو بسازد و مسیر جدیدی را برای خانوادهاش ترسیم کند.
سال انتشار: 2024 کارگردان: Walter Salles ژانر: Biography، Drama، History نویسندگان: Murilo Hauser، Heitor Lorega، Marcelo Rubens Paiva امتیاز: 8.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلمهایی که تمهای سیاسی تاریک دارن، معمولاً باب طبع همه نیستن، اما وقتی یه داستان شخصی رو در چنین بستری روایت میکنن، برای تماشاگرها، حتی اونایی که زیاد سراغ این ژانر نمیرن، ملموستر میشن. این هدفیه که والتر سالس (Walter Salles) کارگردان، به بهترین شکل از پسش براومده. این اثر فوقالعاده که بر اساس واقعیت ساخته شده، داستان دلخراش روبنس پایوا (Rubens Paiva) با بازی سلتون ملو (Selton Mello)، سیاستمدار سابق برزیلی رو روایت میکنه که در سال ۱۹۷۱ توسط دیکتاتوری نظامی حاکم بر کشور دستگیر شد و بعدش هم ناپدید شد. پایوا که موقع دستگیری به عنوان مهندس کار میکرد، به خاطر گرایشهای سیاسی لیبرالش و بهخصوص تلاشهای مخفیانهاش برای کمک به مخالفان سیاستهای سرکوبگرانه مقامات راستگرای برزیل بازداشت شد. دستگیری اون منجر به بازداشت همسرش، یونیس (Fernanda Torres) و دخترش، الیانا (Luiza Kosovski) شد تا بفهمن شوهر و پدرشون با چه کسانی در ارتباط بوده و چه فعالیتهایی داشته. اما این آزار و اذیتهای مقامات نتونست جلوی اراده یونیس و خانوادهاش رو برای فهمیدن سرنوشت عزیز ناپدید شدهشون بگیره.
فیلمساز با روایت این داستان، نه تنها یه قصه پرتعلیق رو تعریف میکنه، بلکه وقایعنگاری جذابی از خانوادهای ارائه میده که مصمم هستن امیدوار بمونن و حقیقت رو کشف کنن، هرچقدر هم که اون حقیقت در نهایت وحشتناک باشه. فیلم «من هنوز اینجا هستم» در انجام این ماموریت، از تمام پتانسیلهای سینمایی خودش به درستی استفاده میکنه و بیننده رو مدام درگیر یک سفر اودیسهوار، پرکشش و پراحساس میکنه؛ چیزی شبیه به فیلمهای فیلمساز مشهور، کوستا گاوراس، بهخصوص فیلم «گمشده» (Missing - 1982). به نظر من، این فیلم بدون شک شایستهترین گزینه برای اسکار بهترین فیلم، بهترین بازیگر نقش اول زن (تورس) و بهترین فیلم بینالمللی امساله، بماند که در دستههای دیگه هم کلی نامزدی حقش بود که نادیده گرفته شد. به هیچ وجه این فیلم رو از دست ندید.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خانواده پایوا زندگی معمولی خودشون رو دارن تا اینکه یه شب، ضربهای به درِ خونهشون همه چیز رو برای همیشه عوض میکنه. روبنس (Selton Mello) قبلاً نماینده مجلس از حزب کارگر برزیل بوده، اما حالا که نظامیها قدرت رو به دست گرفتن، به داشتن رابطه با کمونیستهای غیرقانونی متهم شده. اون رو میبرن و کمی بعد همسرش یونیس (Fernanda Torres) و دختر بزرگشون رو هم برای بازجویی بازداشت میکنن. در بیست دقیقه بعدی که یونیس زمان نامشخصی رو در زندان میگذرونه، ما با یکی از تاثیرگذارترین فضاهای تهدیدآمیز سینمایی که تا حالا حس کردم روبرو میشیم. هیچ خشونت عریانی وجود نداره و دیالوگهای عصبی هم خیلی کمه. در واقع، اصلاً تهدید فیزیکی زیادی دیده نمیشه. زندانی کردن و بیخبر گذاشتن اون از همه چیز، همون چماقیه که باهاش به روحش ضربه میزنن و این واقعاً تکاندهندهست.
وقتی یک هفته بعد آزاد میشه و به خونه برمیگرده، میبینه هیچکس هیچ اطلاعاتی درباره شوهر مفقودشدهاش نمیده. با گذشت زمان، اون و خانوادهاش باید با پیامدهای عاطفی و عملی این اتفاق کنار بیان و سعی کنن به آینده نگاه کنن، در حالی که از گذشتهشون مطمئن نیستن. شاید لابلای تاریخ نظامی آمریکای جنوبی در دهه ۷۰، راحت فراموش بشه که برزیل هم حکومت نظامی خودش رو داشت و کلی آدم اونجا ناپدید شدن. این تهدید در طول فیلم که تلاشهای یونیس برای رسیدن به حقیقت و پیدا کردن هدفی برای زندگی رو دنبال میکنه، همیشه حس میشه. فرناندو تورس اینجا در اوج بازیگریشه. اون تونسته به شخصیتش هم حس ترس و هم حس ایستادگی بده. این ایستادگی از روی بیفکری نیست - اون یه خانواده داره که باید به فکرشون باشه - بلکه یه تلاش مصمم برای رسیدن به واقعیتهاست، هرچقدر هم تلخ باشه و هرچقدر هم طول بکشه. شدت پیرنگ اصلی گاهی با پرداختن به آرزوها و مشکلات خانواده که باید با نبود پدری که عاشقش بودن کنار بیان، تلطیف میشه و من در پایان فیلم، فقط از تماشای تجربههای اونا کاملاً تخلیه شده بودم. زندگی در سرزمینی که ناپدید شدنهای دائمی و روتین بخشی از روزمرگیه، برای اکثر ما در غرب غیرقابلتصوره. این فیلم بهمون یادآوری میکنه که قدر داشتههامون رو بدونیم.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «من هنوز اینجا هستم» بدون شک شایسته تحسینه؛ اثری هوشمندانه درباره دوران تاریکی از تاریخ برزیل. بزرگترین نقطه قوت فیلم برای من، تصویر گرمی بود که از خانواده پایوا ارائه دادن؛ واقعاً حس میکردی داری یه خانواده واقعی رو تماشا میکنی. البته بازیگرها نقش بزرگی در این موضوع داشتن. فرناندو تورس (Fernanda Torres) ستاره فیلمه و با توجه به اینکه بار اصلی داستان روی دوش اونه، واقعاً درخشیده. یه اجرای عالی! سلتون ملو (Selton Mello) هم عالیه، همینطور بازیگرهای جوونتر مثل لوئیزا کوسوفسکی و ولنتینا هرزاگی. هیچکس در فیلم بازی بدی ارائه نداده. فقط باید بگم که فکر نمیکنم لازم بود فیلم ۱۳۸ دقیقه باشه؛ چند جا حس کردم فیلم داره تموم میشه ولی ادامه پیدا کرد. البته این موضوع خیلی مهمی نیست، چون فیلم کیفیت ساخت بالایی داره و قطعاً ارزش دیدن داره.
2025-02-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اگر کسی تا حالا گفته که فرزند نمیتونه جای پای والدینش بذاره، بازی فرناندو تورس در «من هنوز اینجا هستم» ثابت میکنه که اشتباه میکرده. بازی اون همتراز با اعتبار افسانهای مادرش، فرناندو مونتهنگرو (بانوی بزرگ تئاتر و سینمای برزیل که با فیلمهای «ایستگاه مرکزی» و «خانه شن» شناخته میشه) هست. جالبه که خودِ مونتهنگرو هم در این فیلم در نقش پیری و دوران زوال عقلِ یونیس پایوا ظاهر شده، اونم در حالی که تازه در ۹۶ سالگی بازنشسته شده. اما این فیلمِ تورس هست و اون در هر سکانس میدرخشه. تورس تعادل سختی بین قدرت خانوادههای لاتین، ارزشهای طبقاتی، آداب اجتماعی و مسئولیتهای مادری برقرار میکنه، اونم در حالی که از غم ناپدید شدن شوهر و معشوقش رنج میبره. اون این کار رو با چنان وقاری انجام میده که کمتر کسی از ما میتونه در چنین شرایطی داشته باشه. این یه بازی از ویرانیِ خاموش و تابآوریِ پولادینه.
موسیقی متن اینجا فقط مکمل نیست، بلکه یه شخصیت اصلیه که قدرت موسیقی رو به عنوان ابزاری برای مقاومت، بیان احساسات و حفظ تاریخ نشون میده. در دوران دیکتاتوری دهه ۷۰ برزیل، ترانهها قبل از ضبط نیاز به تایید دولت داشتن، برای همین استفاده از زبان استعاری و ظریف برای دور زدن سانسور به یه هنر تبدیل شده بود. فیلم از آثار کلاسیک موسیقی مردمی برزیل (MPB) استفاده میکنه تا نسلهای جدید رو آموزش بده و نسلهای قدیمی رو با خودش همراه کنه. آهنگ شروع فیلم، «باید راهی پیدا کرد رفیق» از روبرتو کارلوس و اراسمو کارلوس، به خوبی حال و هوای داستان و پیامهای سیاسی رمزگذاری شده اون دوران رو نشون میده.
رویکرد والتر سالس فوقالعادهست. ریتم فیلم طوریه که ۱۳۷ دقیقه کاملاً ضروری به نظر میرسه. سالس تمام صحنههایی که فرناندو در اونها گریه میکرد رو حذف کرد، چون مارسلو (پسر کوچک خانواده و نویسنده کتاب منبع) گفته بود مادرش هیچوقت گریه نمیکرد. این خویشتنداری و احترام به قدرت واقعی اون زن، به جای سوءاستفاده از احساسات مخاطب، چیزیه که این فیلم رو استثنایی میکنه. اما بیاید درباره ناپدیدشدهها حرف بزنیم. دیکتاتوری نظامی برزیل (۱۹۶۴-۱۹۸۸): حدود ۴۳۴ ناپدید شده. دیکتاتوری آرژانتین (۱۹۷۶-۱۹۸۳): ۳۰,۰۰۰ ناپدید شده. شیلیِ پینوشه (۱۹۷۳-۱۹۹۰): ۳,۰۰۰ ناپدید شده. جنگ داخلی گواتمالا (۱۹۶۰-۱۹۹۶): ۴۵,۰۰۰ ناپدید شده. ایالات متحده ۲۰۲۵ تا...؟: تا الان ۵,۷۸۴ نفر. «من هنوز اینجا هستم» فقط درباره گذشته برزیل نیست. این یه هشداره درباره زمانی که دیگه شمارش رو متوقف میکنیم، وقتی که دیگه نمیپرسیم اونا کجا رفتن. یونیس پایوا باید چراغ راه ما باشه.