Sumotherhood
دو دوست دست‌وپاچلفتی پس از اینکه یک سرقت ناموفق از بانک خرابکاری می‌شود، دچار دردسر می‌شوند.
سال انتشار: 2023 کارگردان: Adam Deacon ژانر: Comedy، Crime، Drama نویسندگان: Adam Deacon، Michael Vu، Jazzie Zonzolo امتیاز: 4.6نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
به جز یک حضور افتخاری (کمیو) نسبتاً جذاب از اد شیرن (Ed Sheeran) که به من یادآوری کرد او احتمالا وقتی جوان‌تر و بی‌سرپناه بوده، زندگی خیابانی‌ای چندان دور از کاراکترهای اینجا نداشته است، مابقی فیلم واقعاً ناامیدکننده است. همان‌طور که از آدام دیکان («ریکو») انتظار دارید، فیلمنامه ریتم سرسام‌آوری دارد و با طنز و ارجاعات مدرن انباشته شده است و یک شیمی قطعی بین او و رفیق (و نویسنده همکارش) یعنی «کین» (جاززی زونزولو) وجود دارد. این دو که به معنای واقعی کلمه مجرمان خرد هستند، خود را ۱۵ هزار پوند بدهکار می‌بینند و به شدت به دنبال جور کردن پولند. به نظر می‌رسد سرقت راه حل مناسبی است - پس تلاش خود را می‌کنند. یک فرد ثروتمند در دستشویی؟ یک شعبه بانک؟ آیا آن‌ها می‌توانند پول را جور کرده و جان سالم به در ببرند؟ اگر به دیالوگ‌ها گوش کنید، قطعاً هوشمندانه نوشته شده‌اند و مشاهدات تاثیرگذاری در میان رگبار مداوم ادای کلمات وجود دارد. با این حال، بخش آخر چیزی است که من با آن مشکل داشتم. فیلم بیش از حد روی کلیشه‌های زبانی مانور می‌دهد و مغزم به جای اینکه از طنز آن لذت ببرد، احساس می‌کرد زیر هجوم مداوم کلمات له شده است. فکر می‌کنم اگر این را روی صحنه تئاتر و فقط با همین دو نفر می‌دیدم، می‌توانست یک نمایش دونفره فوق‌العاده از آب دربیاید که به جامعه شرق لندن آن‌ها نور می‌تاباند، اما به عنوان یک فیلم، عناصر کمدی بصری کمی بیش از حد قابل‌پیش‌بینی هستند و شخصیت‌پردازی‌های دیگر - که واقعاً فقط دو مورد قابل توجه وجود دارد - کمی آزاردهنده بودند. موسیقی متن بسیار زیادی وجود دارد و همچنین احساس کردم آدام دیکان برای اجرای قابل باور این نقش کمی پیر است. فیلم لحظات خوبی دارد، اما تعدادشان کافی نیست.
2023-10-19r96sk (منتقد)
اینکه فیلم «ساماورهود» را دوست داشته باشید یا نه، احتمالاً به این بستگی دارد که فیلم «آنوواهود» (Anuvahood) محصول ۲۰۱۱ را دوست داشته باشید یا خیر. به نظرم هر دو فیلم در یک سطح هستند. یادم می‌آید که آن فیلم دیگر در آن زمان در مدرسه ما خیلی محبوب بود، من و رفقایم حتی تکه‌کلام‌هایش را تکرار می‌کردیم - به‌خصوص خط دیالوگ معروف Fruittella که در این فیلم هم به شکل بامزه‌ای به آن اشاره می‌شود. ارجاعات زیادی وجود دارد، با وجود اینکه این یک دنباله واقعی نیست. از این بابت، مطمئن نیستم چرا دنباله نیست (اولش به عنوان دنباله تبلیغ شده بود)؛ به نظر تصمیم عجیبی می‌رسد، احتمالاً یک مشکل پشت صحنه بوده است؟ این فیلم هم مثل نسخه اول، اثری به شدت لوس و مسخره است. اگر بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای سراغش بیایید، احتمالاً واقعاً از آن بدتان خواهد آمد. من احتمالاً در آن سناریو همینطور بودم، اما به لطف فیلم اول، دقیقاً می‌دانستم با این اکران جدید قرار است با چه چیزی روبه‌رو شوم. سکانس‌های بانک نقطه اوج فیلم هستند، و تنها صحنه‌هایی که باعث شدند حس انقباض و انزجار پیدا کنم، سکانس‌های مربوط به باسکر پاتل و گروهش بود. آدام دیکان و جاززی زونزولو دوباره این افتضاح (که از نظر عینی واقعاً هست) را رهبری می‌کنند و راستش را بخواهید، کاری می‌کنند که جواب بدهد. کوبنا هولدبروک-اسمیت واقعاً بهترین بازیگر اینجاست، او شخصیت خود را برجسته‌تر از آن چیزی که دیگران می‌توانستند درآورد، به نمایش می‌گذارد. ریچی کمپبل به اندازه قبل دیوانه است، در حالی که حضورهای افتخاری برخی از موزیسین‌ها و سیاستمداران جالب است. من همچنین از واس بلک‌وود و بازگشت ادی کادی قدردانی می‌کنم. همه ما فیلم‌هایی داریم که علی‌رغم تمام منطقی که می‌گوید آن‌ها آثار افتضاحی هستند، باز هم به اندازه کافی از تماشای‌شان لذت می‌بریم. این مدل فیلم‌ها که دیدنشان خالی از لطف نیست، دقیقا همین حس را برای من دارند. اگر بگویم از آن بدم آمده، دروغ گفته‌ام.
2024-09-19