قلعه گرگینه

tmdb28039023 (منتقد)

قلعه گرگنما یک اثر فانتزی قرون وسطایی است که تلاش می‌کند فضایی اصیل و واقع‌گرایانه خلق کند. این فیلم با همان روحیه‌ای ساخته شده که مثلاً فیلم «اکس‌کالیبر» (Excalibur)، البته در مقیاسی بسیار کوچک‌تر و با حضور گرگنماها. این فیلم در بهترین حالت یک فیلم درجه ب (B-movie) محسوب می‌شود، اما به خاطر تلاشی که کرده مستحق نمره قبولی بالایی است. سازندگان فیلم آن‌قدر برای مخاطب احترام قائل‌اند که اجازه ند کوچک‌ترین اثری از جلوه‌های ویژه کامپیوتری ارزان‌قیمت وارد فیلم شود. جنگل مه‌گرفته‌ی فیلم به این دلیل ترسناک‌تر به نظر می‌رسد که یک جنگل واقعی است (رشته‌کوه بایکون بیکن در جنوب ولز)، و قلعه‌ای که نام فیلم از آن گرفته شده نیز یک قلعه واقعی است یا حداقل مدت‌ها پیش واقعی بوده است. من هر روز ویرانه‌های به خوبی حفظ‌شده را به یک کاخ ساختگی کامپیوتری ترجیح می‌دهم. و اما گرگنماها! گرگنماها به‌وضوح انسان‌هایی در لباس‌های مبدل هستند، و این خبر خوبی است؛ خبر بد این است که همگی ماسک‌های یکسانی به چهره دارند که همیشه در یک حالت ثابت فریز شده‌اند، انگار که در وسط یک غرش دائمی گیر افتاده‌اند. این موضوع ناچاراً گرگنماها را به پس‌زمینه می‌راند، که نکته مثبتش این است که تمرکز را روی شخصیت‌های انسانی متمرکز می‌کند؛ از جمله رهبر گرگنماها که عاقلانه تصمیم می‌گیرد در تمام طول فیلم ظاهر انسانی‌اش را حفظ کند. «قلعه گرگنما» داستانی سرراست و فریبنده‌ساده را در طول ۹۰ دقیقه چابک روایت می‌کند. گرگنماها به طور کلی نماد دوگانگی آپولونی و دیویسی هستند، اما سازندگان این دوگانگی را پیش و فراتر از یک تغییر شکل تحت‌الفظی برقرار می‌کنند. قهرمان جوان، تورفین (پیتر لوفسگارد)، برادر کوچک‌تر خود را به رحم گرگ‌ها رها می‌کند تا بتواند با دختری چاق و چله خوش بگذراند، دختری که او نیز به محض حمله هیولاها به روستا، به حال خود رها می‌شود. بنابراین، پیوستن به «شوالیه‌های جنگجوی بزرگ» یعنی هاملین ویلتشر (تیم کارتورایت)، توماس فیرهورست (گرگ دراون)، آسموند بلک‌وود (درک نلسون) و هال اسكال‌اسپلیتر با آن نام خفنش (جی اوکانل)، تنها راه تورفین برای رستگاری و محقق کردن سخنان هال است: «جایی که زمانی ترسو بودی حالا می‌توانی شجاع باشی، و جایی که زمانی مردم تو را احمق می‌پندارستند، آدم‌های جدید ممکن است تو را به عنوان یک قهرمان بشناسند.» این فیلم به هیچ وجه بی‌نقص نیست، اما بسیار بیشتر از فیلم بی‌پایان، خسته‌کننده و بی‌هدف «شوالیه سبز» (The Green Knight) احساس و عقل در خود دارد. اگر کسی بتواند گرگنماهای ابتدایی آن را ببخشد و مایل باشد آن‌ها را جایگزین اژدهایان در یک فضاسازی مشابه افسانه‌های آرتوریان کند، چیزهای زیادی برای لذت بردن در «قلعه گرگنما» وجود خواهد داشت.