Mothman

Wuchak (منتقد)

_**یه فیلم هیولایی خوب که توش مرد پروانه‌ای به هکولسکوا (همون کورن‌استالک)، رهبر قبیله شانی مربوط میشه**_

این فیلم محصول سال ۲۰۱۰ تلویزیونه و شلدون ویلسون کارگردانیش کرده. داستان «مرد پروانه‌ای» تو پوینت پلزنتِ ویرجینیای غربی اتفاق میفته؛ جایی که یه گروه از دوستامون مرگ یکی از دوستاشون رو پنهان می‌کنن. سال‌ها بعد، وقتی یکی از بچه‌های گروه (با بازی جول استیت) به شهر برمی‌گرده، یه موجود ماوراءالطبیعی که رابطه‌ای با کشتن ناعدالانه کورن‌استالک تو سال ۱۷۷۷ داره، به خاطر گناهی که مرتکب شدن می‌فته دنبالشون. جری لجیو نقش پیرمرد نابینایی رو بازی می‌کنه که دیدگاه‌های جالبی درباره مرد پروانه‌ای داره.

بعضی‌ها از فیلم «پیشگویی‌های مرد پروانه‌ای» ۲۰۰۲ ناامید شده بودن، چون یه فیلم معمایی/ترسناک بود که دنبال هنر و عمق می‌گشت (و به نظر من موفق هم شد)، در حالی که اونا فقط یه فیلم هیولایی استاندارد و معمولی می‌خواستن. خب، «مرد پروانه‌ای» دقیقاً همین خواسته رو برآورده می‌کنه چون یه فیلم کاملاً هیولاییه. البته چون یه فیلم تلویزیونیه، کلاً ۲ میلیون دلار خرجش شده، در حالی که «پیشگویی‌های مرد پروانه‌ای» که هشت سال قبلش ساخته شده بود، یه اثر سینمایی ۳۲ میلیون دلاری بود. واسه همین اصلاً تعجبی نداره که اثر قبلی ساخت باکیفیت‌تری داشته باشه. با این حال معناش این نیست که اگه از فیلم‌های هیولایی کم‌بودجه تلویزیونی خوشتون میاد، این یکی ارزش دیدن نداشته باشه.

مقدمه فیلم که توش یه نفر حین خوش‌گذرونی‌های جوونی تو جنگل ناخواسته می‌میره، خوب از آب دراومده، به جز بخش‌های مربوط به ماست‌مالی کردن ماجرا! واقعاً هیچ دلیلی نداشت که اون نوجوان‌ها نتونن گزارش بدن طرف غرق شده و جسدشو پیدا کردن. ولی خب میشه گفت جوون بودن، نادون بودن و مست/پاتیل بودن! منم یه زمانی همین‌طوری بودم.

من از ربط دادن داستانی و خیالی مرد پروانه‌ای به هکولسکوا (کورن‌استالک) خوشم اومد، نشون‌دهنده خلاقیت تو فیلم‌نامه بود. جول بازیگر زن اصلی خوبیه و با بقیه بازیگرای گمنامی که دورش بودن هم مشکلی نداشتم (کانر فاکس، جس سیلویا، سوزی آبرومیت، مایکل ایلز و متی فرارو).

در مورد هیولای جلوه‌های ویژه سی‌جی‌آی که حالت کارتونی داشت، دفعه اولی که فیلم رو دیدم (همون موقع که تازه اومده بود) خدایی برام ترسناک بود و حتی خواب بدشم دیدم؛ چیزی که تقریباً هیچ‌وقت برام پیش نمیاد (این جور فیلم‌ها خیلی نادر پیش میاد منو بترسونن، ولی برام سرگرم‌کننده‌ان). الان که بعد ۷.۵ سال دوباره دیدمش، هیولاهه اون‌قدرها که تو ذهنم بود ترسناک به نظر نرسید، شاید چون یه هیولای شبیه به این تو فیلم بهترِ همین کارگردان یعنی «مترسک» (۲۰۱۳) استفاده شده بود.

نیازی به گفتن نیست که نباید تو این فیلم دنبال دقت تاریخی درباره دیده‌شدن‌های مرد پروانه‌ای تو سال ۱۹۶۶ تو پوینت پلزنت باشید؛ همون اتفاقی که تهش به ریزش پل سیلور تو ۱۵ دسامبر ۱۹۶۷ و مرگ ۴۶ نفر ختم شد. فیلم فقط از افسانه مرد پروانه‌ای به عنوان سکوی پرتابی برای داستان خودش استفاده می‌کنه.

زمان فیلم ۹۱ دقیقه‌ست و تو دنام اسپرینگزِ لوزیانا و اطرافش فیلم‌برداری شده.
نویسنده‌ها: سانی لی و پاتریک والش.
نمره: -B