ستارهای متولد شده است
جکسون مین (Bradley Cooper)، موسیقیدان باسابقه، با هنرمندی به نام الی (Gaga) که در مسیر موفقیت با دشواریهایی روبروست، آشنا شده و عاشق او میشود. الی تقریباً از رویای خود برای تبدیل شدن به یک خواننده بزرگ دست کشیده است، تا اینکه جک او را به کانون توجه هدایت میکند. اما حتی با اوج گرفتن حرفه الی، جنبههای شخصی رابطه آنها رو به فروپاشی میرود، چرا که جک درگیر نبردی مداوم با شیاطین درونی خویش است.
سال انتشار: 2018 کارگردان: Bradley Cooper ژانر: Drama، Music، Romance نویسندگان: Eric Roth، Bradley Cooper، Will Fetters امتیاز: 7.6نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اصلاً مسخرهست که بخوام این فیلم رو نقد کنم. لیدی گاگا (LADY GAGA). بردلی کوپر (BRADLEY COOPER) که ظاهراً هم میتونه بخونه و هم کارگردانی کنه. حتی لازم نیست چیزی از داستان بدونید تا بفهمید دیدن این فیلم واجبه. اما محض اطلاعتون، این فیلم بر اساس یکی از نمادینترین (و محبوبترین) موزیکالهای قرن بیستم ساخته شده (تا حالا چند بار بازسازی شده، اما هیچکدوم به خوبی نسخه جودی گارلند نبود). علاوه بر نبوغ خلاقانه گاگا و کوپر، فیلمنامه هم توسط اریک راث (Eric Roth) نوشته شده؛ همون فیلمنامهنویس برنده اسکارت که یه بار توی «فارست گامپ» زندگی رو به یه جعبه شکلات تشبیه کرده بود.
2018-09-05
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
لیدی گاگا قطعاً (و از خیلی وقت پیش) خواننده فوقالعادهای بوده و توی بازیگری هم پیشرفتهای بزرگی داشته، اما من واقعاً از این فیلم لذت نبردم. بردلی کوپر انگار برای این نقش رفته «مدرسه جف بریجز برای یادگیری چرتوپرتگوییِ مطلق»! شاید میخواسته این ایده رو که اون و سام الیوت (Sam Elliot) برادر هستن باورپذیر کنه، نمیدونم (اگه هدفش این بوده که بدجوری شکست خورده). به هر حال، فیلم خودشه و هر جور بخواد شخصیتپردازی میکنه، اما من خوشم نیومد. راستش تنها چیزی که توی این چهارمین نسخه از «ستارهای متولد شده است» (A Star Is Born) دوست داشتم، ۱۵ دقیقه اول و ۱۵ دقیقه آخرش بود. اون بخشها رو هم خیلی زیاد دوست نداشتم، ولی حداقل تا حدی خوب بودن. اما هر چی این وسط بود اصلاً جالب نبود. میتونم دو تا اسکار بخش صدا رو برای این فیلم درک کنم و شاید، فقط شاید، نامزدی بهترین بازیگر زن برای گاگا رو بفهمم، اما فراتر از اون، اصلاً منطق فیلم رو درک نمیکنم.
_امتیاز نهایی: ۲ از ۵ - یه سری چیزهای جذاب داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود._
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
لیدی گاگا قطعاً (و از خیلی وقت پیش) خواننده فوقالعادهای بوده و توی بازیگری هم پیشرفتهای بزرگی داشته، اما من **واقعاً** از این فیلم لذت نبردم. بردلی کوپر انگار برای این نقش رفته «مدرسه جف بریجز برای یادگیری چرتوپرتگوییِ مطلق»! شاید میخواسته این ایده رو که اون و سام الیوت (Sam Elliot) برادر هستن باورپذیر کنه، نمیدونم (اگه هدفش این بوده که بدجوری شکست خورده). به هر حال، فیلم خودشه و هر جور بخواد شخصیتپردازی میکنه، اما من خوشم نیومد. راستش تنها چیزی که توی این چهارمین نسخه از «ستارهای متولد شده است» (A Star Is Born) دوست داشتم، ۱۵ دقیقه اول و ۱۵ دقیقه آخرش بود. اون بخشها رو هم خیلی زیاد دوست نداشتم، ولی حداقل تا حدی خوب بودن. اما هر چی این وسط بود اصلاً جالب نبود. میتونم دو تا اسکار بخش صدا رو برای این فیلم درک کنم و شاید، فقط شاید، نامزدی بهترین بازیگر زن برای گاگا رو بفهمم، اما فراتر از اون، اصلاً منطق فیلم رو درک نمیکنم.
_امتیاز نهایی: ۲ از ۵ - یه سری چیزهای جذاب داشت، اما محصول نهایی ضعیف بود._
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
_**یک شروع قدرتمند در کارگردانی**_ > _همیشه میدونستم که میخوام کارگردانی کنم، اما این رو هم میدونستم که فقط چیزی رو میتونم کارگردانی کنم که نسبت بهش دیدگاه خاصی داشته باشم، داستانی که بخوام تعریفش کنم، چیزی که از اعماق وجودم بیاد. بعضیها میگفتن چرا یه قسمت سریال یا یه تیزر تبلیغاتی یا یه چیزی نمیسازی تا فقط یاد بگیری، و من فکر میکردم این کار من رو تا حد مرگ میترسونه، چون حتی نمیدونستم دوربین رو کجا باید بذارم._ - بردلی کوپر؛ «صحنهای از ستارهای متولد شده است که بردلی کوپر را ترساند»؛ ونیتی فیر (۱ اکتبر ۲۰۱۸).
فیلم «ستارهای متولد شده است» (A Star is Born) در اولین اکرانش در جشنواره فیلم ونیز با استقبال گرمی روبرو شد و از اون زمان تا حالا تحسینهای منتقدین رو به همراه داشته (۹۰٪ در راتن تومیتوز در زمان نوشتن این متن) و گمانهزنیهای زیادی هم درباره موفقیتش در فصل جوایز وجود داره. با اینکه من فیلم رو دوست داشتم و چیزهای زیادی برای تحسین توش پیدا کردم، اما عاشقش نشدم. حداقل عاشق همهش نشدم.
نسخه اصلی «ستارهای متولد شده است» در سال ۱۹۳۷ توسط ویلیام ولمن ساخته شد و داستان استر بلودجت (Janet Gaynor) رو روایت میکرد که آرزوی بازیگر شدن داشت. او توسط نورمن مین (Fredric March)، ستارهای که حالا الکلی شده و دورانش رو به اتمامه، کشف میشه و برخلاف انتظار، به موفقیت بزرگی میرسه. وقتی مین ازش خواستگاری میکنه، استر قبول میکنه اما به شرطی که اون الکل رو ترک کنه. اون قبول میکنه و با هم ازدواج میکنن. اما همونطور که مسیر شغلیشون در جهت مخالف هم حرکت میکنه، اون مخفیانه دوباره شروع به نوشیدن میکنه و وقتی استر جایزه اسکار بهترین بازیگر زن رو میبره، اون با مستی روی صحنه میره و سخنرانی استر رو خراب میکنه. بعد از اون، استر تصمیم میگیره به هر قیمتی به اون کمک کنه تا با شیاطین درونش روبرو بشه که منجر به تراژدیهای زیادی میشه.
این داستان که احتمالاً بر اساس زندگی واقعی باربارا استانویک و فرانک فی ساخته شده، اونقدر به فیلم «هالیوود به چه قیمتی؟» (What Price Hollywood? - 1932) شباهت داشت که سازندهها منتظر شکایت بودن. اون فیلم رو جورج کیوکر کارگردانی کرده بود. جالبه که اولین بازسازی موزیکال این فیلم رو هم خود جورج کیوکر در سال ۱۹۵۴ با بازی جودی گارلند و جیمز میسون ساخت. بازسازی دوم در سال ۱۹۷۶ توسط فرانک پیرسون ساخته شد که داستان یه خواننده نوپا (Barbra Streisand) و یه ستاره راک الکلی (Kris Kristofferson) رو میگفت.
نسخه جدید قرار بود در سال ۲۰۱۱ توسط کلینت ایستوود و با بازی بیانسه ساخته بشه، اما پروژه متوقف شد. در نهایت در سال ۲۰۱۵ خود بردلی کوپر جایگزین ایستوود شد و نقش اصلی رو هم خودش بازی کرد. فیلم داستان جکسون مین (Cooper) رو میگه، یه خواننده کانتری الکلی و معتاد که دچار وزوز گوش شده و داره شنواییش رو از دست میده و برادر بزرگترش بابی (Sam Elliott) به زور اون رو سرپا نگه داشته. بعد از یه اجرا، مین به اولین باری که پیدا میکنه میره و اونجا الی کامپانا (Gaga) رو میبینه که داره آهنگ «La Vie en rose» رو میخونه. مین که تحت تأثیر استعدادش قرار گرفته، باهاش آشنا میشه و کل شب رو با هم حرف میزنن. الی از رویاهاش برای خواننده شدن میگه. مین اون رو به کنسرت بعدیش دعوت میکنه و با اینکه الی اولش نمیخواد بره، اما در نهایت خودش رو توی جت خصوصی مین میبینه. وسط اجرا، مین یهو الی رو روی صحنه دعوت میکنه تا یکی از آهنگهای خودش رو بخونه و جمعیت عاشقش میشن. با میلیونی شدن بازدیدهای اجراش در یوتیوب، الی به تور مین ملحق میشه و رابطهشون جدی میشه. اما همونطور که الی مشهورتر میشه و سبک موسیقیش به سمت پاپ تجاری میره، مین مخالفتش رو نشون میده و بیشتر درگیر مواد و الکل میشه.
اول از چیزهایی بگم که دوست نداشتم. نیمه اول فیلم خیلی بهتر از نیمه دومه، که فکر میکنم به خاطر مشکلات ریتم و تدوین باشه. نیمه اول وقت میذاره تا شخصیتها و رابطهشون رو بسازه، اما نیمه دوم انگار عجله داره و فقط یه سری اتفاقات رو که توی چند ماه رخ داده پشت سر هم نشون میده بدون اینکه بهشون فرصت نفس کشیدن بده. دوم اینکه با شخصیت مین مشکل داشتم. با اینکه کوپر خودش نویسنده و کارگردانه، اما شخصیت مین یه جورایی بیش از حد خودخواهانه به نظر میآد. مثلاً تعداد نماهای نزدیک و صحنههای بدون پیراهن مین رو ببینید؛ فیلم سعی میکنه ما هیچوقت حس بدی نسبت به اون نداشته باشیم، با وجود رفتارهای واقعاً بدی که گاهی انجام میده. همچنین مستیِ مین نسبت به نسخههای قبلی کمتر باورپذیره.
یه مورد دیگه که میدونم در اقلیت هستم، بازی گاگا بود. من بازیش رو توی «داستان ترسناک آمریکایی» دوست نداشتم، اینجا بهتره اما هنوز فوقالعاده نیست و انگار داره ادای باربارا استرایسند رو درمیآره. همچنین بازیش نشون نمیده چرا این زن جوان باید عاشق یه مرد الکلی بشه که دو برابر خودش سن داره (به جز اینکه برای پیشرفت شغلیش خوبه). گاگا هیچوقت اجازه نمیده عشقش رو حس کنیم. سیاستهای جنسیتی فیلم هم کمی مشکل داره؛ الی از اول تا آخر توسط مردها (پدرش، مین و تهیهکنندهش) کنترل و مدیریت میشه و کل داستان بر این پایه است که اون برای موفقیت به کمک یه مرد نیاز داره. جالب میشد اگه جای جنسیتها عوض میشد.
اما از نکات مثبت بگم؛ شیمی جنسی بین کوپر و گاگا واقعاً عالی بود. با اینکه با بازیها مشکل داشتم، اما کشش بینشون کاملاً مشهود بود. در مورد بازیگری هم سام الیوت و اندرو دایس کلی در هر صحنهای که هستن، بازی رو از بقیه میدزدن. کارگردانی کوپر هم تحسینبرانگیزه و دنیای موسیقی راک رو خیلی واقعی نشون داده؛ از مواد مخدر گرفته تا زندگی توی لیموزین و هتل. از نظر بصری، کارگردانی کوپر ساده و کاربردیه و دوربین بیشتر یه ناظرِ منفعله. اون همچنین از کلیشههای رایج فیلمهای موسیقی (مثل صحنههای امضا دادن یا کنفرانسهای مطبوعاتی شلوغ) دوری کرده و به جاش محبوبیت الی رو به شکل طبیعیتری نشون داده (مثلاً وقتی ازش میخوان توی برنامه Saturday Night Live اجرا کنه).
در مجموع، «ستارهای متولد شده است» یه شروع عالی برای کارگردانی کوپره و احتمالاً بهترین نسخه بین هر چهار نسخه ساخته شده است. این فیلم هم ظهور لیدی گاگا به عنوان یک بازیگر نقش اول رو نشون میده و هم ورود یک صدای جدید و جالب در کارگردانی. به نظرم اونقدر که منتقدها میگن شاهکار نیست، اما قطعاً از دیدنش لذت بردم و منتظر کارهای بعدی کوپر هستم.