Kindling

CinemaSerf (منتقد)

«سید» (با بازی جورج سامنر) متوجه شده که بیماری لاعلاجی داره و با شنیدن این خبر، چهار تا از رفقای صمیمی و قدیمی‌اش رو دور هم جمع می‌کنه تا به بهترین شکل ممکن باهاش خداحافظی کنن. اون هنوز کاملاً سرپاست و می‌تونه راه بره، واسه همین تصمیم می‌گیره از هر کدومشون بخواد چیزی بیارن که پیونددهنده خودش و اونا باشه و بندازنش تو یه آتیش بزرگ که قراره راه بندازن؛ تا این‌طوری مفاهیمی مثل عشق، رفاقت، خانواده، جا و مکان، و خونه رو همگی به پای یک پیوند آتشین بسپارن. نقشه‌اش اینه که این کار براش یه یادبود همیشگی و تمام‌عیار بسازه. هم‌زمان که این بچه‌ها دنبال پیدا کردن این یادگاری‌ها میرن، ما کم‌کم می‌فهمیم ذات واقعی این رفقا چیه و چرا پیوندشون انقدر عمیقه. کاملاً مشخصه که جو خیلی سنگین و احساسیه؛ نه فقط بین این رفقا، بلکه پدر و مادرش با بازی جف بل و تارا فیتزجرالد هم دارن با مردی — و نه پسربچه‌ای — دست‌وپنجه نرم می‌کنن که اصلاً حاضر نیست فقط یه گوشه خونه بشینه و مرگش رو انتظار بکشه. ماجرا وقتی پیچیده‌تر میشه که سید با «لیلی» (میا مک‌کنا-بروس) آشنا میشه. جرقه‌هایی از یه عشق رمانتیک شکل می‌گیره، ولی سید سعی می‌کنه این موضوع رو از دوستاش پنهان کنه و شاید صمیمی‌ترین دوستش، «دیگز» (ویلسون مبیمیو)، بیشتر از همه از این پنهان‌کاری ضربه می‌خوره. با این حال، در نهایت اصلاً شکی وجود نداره که آیا این گروه تا زمان روشن کردن آتیش کنار هم دووم میارن یا نه؛ در واقع هدف فیلم اصلاً این نیست که هیجان یا خطر ساختگی به داستان تزریق کنه. فیلم یک تصویرسازی عمیق و گیرا از رفتار مردانه‌ست که نشون میده رفاقت بین مردها می‌تونه چقدر مستحکم و پایدار باشه. نشون میده که مردها هم می‌تونن درست مثل چیزی که سال‌ها تو فیلم‌های رمانتیک دخترونه دیدیم، انحصارطلب، حسود و غیرمنطقی بشن، و تو این اثر تصویر بسیار صادقانه‌ای از این موضوع به نمایش دراومده. سامنر بازی خیلی دلنشینی ارائه میده، همین‌طور مبیمیو، و البته جف بل در نقش پدری رنج‌کشیده اما صبور و استوار. ریتم داستان هم خیلی قرص و محکم جلو میره. این روزها فیلم‌های امروزی کمی پیدا میشن که توشون مردها به هم بگن «دوستت دارم» و باعث نشه آدم معذب بشه و چهره در هم بکشه؛ ولی اینجا... واقعاً کارساز و قشنگ از آب دراومده.