Hounded

CinemaSerf (منتقد)

چهار تا رفیق که کارشون دزدی از عمارت‌های اعیانی حومه شهره (اونم وقتی صاحب‌خونه‌ها رفتن مهمونی‌های باکلاس یا اپرا و این‌جور جاها)، حسابی آماده‌ان که بزنن به یه عمارت مجلل به اسم «ردویک هال» و جیب‌هاشون رو پر کنن. اما قضیه اینه که همه‌چیز یه تله‌ست. بعد از اینکه یه دل سیر شوکر می‌خورن، توی یه دشت بیدار میشن و با خانم مالک عمارت (با بازی سامانتا باند) روبرو میشن که شیک‌ترین لباس شکار صورتی‌رنگش رو پوشیده. این خانم که دیگه از اینکه بره‌ها بخوان به شیرها سروری کنن خسته شده، آزادشون می‌کنه و می‌گه هر هرّی می‌خواین برین. اما خب، هنوز خیلی دور نشده بودن که صدای واق‌واق می‌شنون... کلی واق‌واق... بله، این دیگه شکار روباه نیست. مگه نمی‌دونید شکار روباه ممنوع شده؟ این شکار یه موجود دوپای کمیاب‌تره و بهتره که هر چه سریع‌تر پا به فرار بذارن.

تا اینجای کار آره، خیلی افتضاح به نظر می‌رسه و متاسفانه باید بگم هرچی جلوتر میره و اینا تلاش می‌کنن جون سالم به در ببرن، اوضاع هیچ فرقی نمی‌کنه. اولش فکر کردم قراره یه فیلم کمدی باشه. بازی «باند» کاملاً لحن طنز و کنایه‌آمیز داره و حضور جیمز فاکنر و نیک موران هم این حس رو بهم داد که لابد به زودی یه شوخی یا نکته خنده‌داری تو راهه. اما نه، کلاه سر خودم رفت! این اثر آماتور و بی‌ارزش ۹۰ دقیقه از عمرم رو هدر داد و من رو با این سوال رها کرد که اصلاً چرا یکی فکر کرده این ایده جواب میده؟ مالاکی پولار-لاچمن و هانا تریلن نقش‌های اصلی گروه دزدها رو بازی می‌کنن، اما اصلاً به چشم نمیان، چون داستان از هر فرصتی استفاده می‌کنه تا ناامیدکننده‌تر ظاهر بشه. اگه پیام پنهانی هم درباره طبقه اشراف یا کسایی که چیزایی رو می‌خوان که از پسش برنمیان تو فیلم بود، من که اصلاً نگرفتمش؛ چون فیلم فقط به شکل مسخره‌ای از یه موقعیت احمقانه به یه موقعیت احمقانه‌تر سقوط می‌کرد. پیشنهاد من اینه که بی‌خیالش بشید.