The Fence

CinemaSerf (منتقد)

"استیون" (با بازی دیوید پرکینز) با کار کردن برای یک قصاب محلی و گاهی فروختن چند ماهی قزل‌آلای غیرقانونی به یک رستوران محلی، تلاش می‌کند به مادرش کمک کند تا زندگی‌اش را بچرخاند. پدرش (نیل برت) آدم به درد نخوری است و برادرش "اندرو" (یوجین سایمون) تازه از زندان آزاد شده؛ که این موضوع دردسرهای مادرشان "شارون" (با حضورهای کوتاه و معدود سالی فیلیپس) را بیشتر می‌کند. استیون در واقع پسر نسبتاً خوبی است و پس‌اندازش را جمع کرده تا موتورسیکلت رویایی‌اش را بخرد - البته موتور بیشتر شبیه یک گازیِ کلاس بالاست تا موتور واقعی! به هر حال، آن را می‌خرد، کمی با آن دور دور می‌کند، جلو خانه پارک می‌کند و موتور دزدیده می‌شود. پلیس اصلاً اهمیت نمی‌دهد، بنابراین او و برادرش تصمیم می‌گیرند خودشان رد موتور را بزنند - که اتفاقاً کار راحتی هم هست - و این موضوع یک سری ماجراجویی‌های قابل پیش‌بینی، گاهی به‌طور خنده‌داری خشن و احمقانه را به راه می‌اندازد که در جریان آن، دو برادر با قلدرهای محل و گنده‌لات محله درگیر می‌شوند و ثابت می‌کنند که خانواده‌شان سر به سر گذاشتنی نیست.

اینکه فیلم در بریستول فیلمبرداری شده کمک کرده؛ فضایی ملیح‌تر برای بازیگران این اثر فراهم کرده است. این فیلم در یک شهر کارگرنشین و خشن جواب نمی‌داد، اما اینجا می‌توانید از عناصر «بچه‌مایه» بودن بازیگران چشم‌پوشی کنید و از تماشای یک اثر کم‌بودجه که نسبتاً خوب نوشته شده و کارگردانی آبرومندی دارد، لذت ببرید. پایان‌بندی فیلم کمی به مسخره‌بازی کشیده می‌شود، اما شیمیِ خانوادگی در آن دیده می‌شود و بازی‌ها، هرچند بعید است جایزه بفتا را ببرد، اما تماشای یک خانواده که هوای همدیگر را دارند را جذاب می‌کند. نه، بعد از تماشا آن را به خاطر نخواهید سپرد، اما ارزش یک بار دیدن را دارد و اگر در دهه هشتاد بوده‌اید، حتماً برخی از قطعات موسیقی‌اش برایتان آشنا خواهد بود.