Exodus: Gods and Kings

Exodus: Gods and Kings

فیلم حماسی و مذهبی «خروج: خدایان و پادشاهان» با بازی کریستین بیل (Christian Bale) در نقش موسی آغاز می‌شود که در کنار برادرش رامسس (با بازی جوئل اجرتون - Joel Edgerton) برای دفاع از مصر که تحت فرمانروایی پدرشان ستی (جان تورتورو - John Turturro) است، می‌جنگد. در طول نبرد، موسی جان رامسس را نجات می‌دهد و این باعث می‌شود رامسس بترسد که برادرش روزی پادشاه شود، چرا که این موضوع با پیش‌گویی یکی از روحانیون مورد اعتماد ستی همخوانی دارد. اندکی پس از مرگ ستی، فاش می‌شود که موسی در واقع یهودی است نه مصری، و به همین دلیل تبعید می‌شود. با این حال، او رهبر قوم یهود شده و با کمک خدایی خشمگین، شورشی را علیه مصریان رهبری می‌کند.

سال انتشار: 2014 کارگردان: Ridley Scott ژانر: Action، Adventure، Drama نویسندگان: Adam Cooper، Bill Collage، Jeffrey Caine امتیاز: 6.0

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7.5

این یه داستان خیلی معروفه و من فیلم «ده فرمان» محصول سال ۵۶ رو هم دیدم. بنابراین توی این فیلم انتظار تغییرات نداشتم، ولی یه سری تغییرات جزئی داشت، مثل فیلم «نوح» که بعداً ساخته شد. بهترین بخش فیلم جلوه‌های بصریش بود؛ گرافیکش اون‌قدر خوب بود که اگه مثل من عشقِ جلوه‌های ویژه (VFX) باشید، نمی‌تونید ازش لذت نبرید. به همین دلیله که من عاشق فیلم‌های مدرن هستم، مخصوصاً بازسازی آثار کلاسیک مثل «کینگ کونگ». مشکل این فیلم توی روایت داستان بود. همون‌طور که می‌دونیم، ریدلی اسکات (Ridley Scott) قصه‌گوی فوق‌العاده‌ایه، اما این فیلم با اینکه ۱۵۰ دقیقه بود، خیلی کوتاه به نظر می‌رسید. حس کردم فقط یه خلاصه بود؛ یعنی توی صحنه‌های مهم خبری از جزئیات یا عمق نبود. اگه فیلم سال ۵۶ رو که بالاتر گفتم دیده باشید، می‌فهمید چی میگم. این موضوع برای کسایی که بار اولشونه داستان رو می‌بینن یه نقطه ضعفه، ولی برای کسایی که نسخه‌های دیگه رو دیدن یه مزیت محسوب میشه چون حوصله‌شون سر نمیره. کریستین بیل عالی بود؛ جوئل اجرتون خوب بود؛ بن کینگزلی اصلاً حضورش لازم نبود؛ آرون پال هم کاملاً هدر رفته بود. در کل، صحنه‌های خیلی مهم به خوبی جا نیفتاده بودن، مخصوصاً صحنه آخر درباره ده فرمان که باید با یه پیام اخلاقی کمی طولانی‌تر می‌شد. اگه این فیلمِ پیتر جکسون بود، قطعاً یه سه‌گانه با زمان بالای ۵۰۰ دقیقه ازش درمی‌آورد. این فیلم بیشتر جنبه سرگرمی داشت تا اینکه بخواد پیامی رو منتقل کنه. برای لذت بردن از جنبه‌های فنی روایت باید دیدش، نه برای الهام گرفتن. ۷.۵ از ۱۰.

2015-04-03


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

این فیلم تا جایی که به من مربوط میشه، واقعاً ناامیدکننده بود. داستان اصلی خیلی زیاد تغییر کرده بود. این موضوع به تنهایی خیلی اذیتم نمی‌کنم، من از اون آدم‌های متعصبی نیستم که اگه کسی به کتاب مقدس دست بزنه بهم بربخوره. اما واقعاً فکر نمی‌کنم این بازنویسی خوب از آب دراومده باشه. خیلی از لحظات جادویی حذف شده بودن و این ضربه بزرگی به داستان زده بود. فیلم با چند تا نبرد خوب و تاثیرگذار شروع میشه، اما بعدش خیلی کند میشه و بعضی وقت‌ها حس می‌کردم دلم می‌خواد داد بزنم «لامصب زودتر برو جلو!». وقتی بالاخره به بخش بوته شعله‌ور رسیدیم، واقعاً تو ذوقم خورد. خدا در نقش یه بچه انتقام‌جو؟ بیخیال! بلایای طبیعی و جلوه‌های ویژه بد نیستن، اما کل اون بخشی که موسی با رامسس روبرو میشه و بهش درباره بلاهایی که قراره سر مصر بیاد هشدار میده، حذف شده. بلاها فقط یکی پس از دیگری سر مصر نازل میشن، اونم جوری که میشه به عنوان بلایای طبیعی توجیه‌شون کرد. از یه دیدگاه می‌تونم درک کنم چرا این کار رو کردن، اما برای من جذابیت فیلم رو از بین برد. بعداً هم که رامسس تصمیم می‌گیره دنبال عبری‌ها بره، ریدلی اسکات باز هم جنبه‌های جادویی داستان رو کمرنگ می‌کنه. خبری از ستون آتش نیست و موسی عصاش رو برای شکافتن دریا بالا نگه نمی‌داره. دریا خودش تصمیم می‌گیره عقب‌نشینی کنه و موسی هم از فرصت استفاده می‌کنه. البته افکت‌های برگشتن آب خیلی باحال بود، ولی باز هم میگم، اون جادوی داستان از بین رفته بود. از نظر فنی فیلم خوب ساخته شده و بازی‌ها هم بد نیست، اما اون شکوه کتاب مقدس و جنبه‌های اساطیری دیگه وجود نداره. این داستان ماجراجویانه بزرگ، صرفاً به یه فیلم ماجراجویی معمولی و متوسط با بودجه بالا تبدیل شده. باید بگم که من از «ده فرمان» سیسیل بی. دمیل بیشتر لذت بردم، با اینکه جلوه‌های ویژه‌ش دیگه خیلی قدیمی شده و بازی‌هاش هم کمی مصنوعی به نظر میاد.

2015-07-26