Une mère parfaite

Folio Swami (منتقد)

با این همه تلویزیون دولتی و نهادهای حکومتی که پشت کار بودن، آدم فکر می‌کنه حتماً چیز خوبی از آب درمیاد. ولی اشتباهه! هدف فقط پول خرج کردن بوده، نه تولید یک اثر درست‌وحسابی. بازیگری‌ها دقیقاً در حد و اندازه‌های یک کار دولتیه: دختر جوان مسته، عاشقه و قراره با اون مرد رابطه داشته باشه، اما طوری طرف رو می‌بوسه انگار همین الان می‌خواد ازش جدا بشه! عجب عشقی، عجب شوری! طرف مظنون به قتله، اونوقت راحت واسه خودش می‌چرخه و زنگ می‌زنه، چون پلیس پاریس کلاً شوخیه. اون تک‌تماس تلفنی هم با همون گوشی گرفته میشه که مدرک جرم توشه! تازه توی خیابون و دور از چشم پلیس‌ها داره حرف می‌زنه. حرف اصلی رو هم که همون «پدر» خانواده زد: «هر چی می‌دونی بهشون بگو، حق سکوتت رو بی‌خیال شو، عاشق نگهبان‌هات باش، عاشق برادر بزرگتر باش.» توی کشوری که قانون گذاشتن شهروند عادی حق نداره از اراذل و اوباشِ اسلحه‌به‌دست فیلم بگیره وگرنه سال‌ها میره زندان، اینجا داستان زنی رو داریم که داره مکالمه‌ش با پلیس رو ضبط می‌کنه تا مامان و باباش هم گوش بدن! ۹ دقیقه از فیلم نگذشته که قضیه رو خیلی ضایع لو میدن: ساعت ۲ پرواز هست. هه! آره جون خودت. اول باید تست کووید بدی که خودش چند ساعت طول می‌کشه. بعدش باید از گیت‌های امنیتی که روزبه‌روز سخت‌گیرتر میشن رد بشی که اونم چند ساعت دیگه وقت می‌بره. تازه تعداد پروازهای اروپا سریع‌تر از تعداد مسافرها کم شده، پس صندلی خالی به این راحتی‌ها پیدا نمیشه. مادر به اداره پلیس می‌رسه. میره سراغ اولین زنی که پشت میز نشسته. زن داره با تلفن حرف می‌زنه. مادر مستقیم میره سر وقتش. و مثل هر پروپاگاندای درست‌وحسابی، اون زن هم با لبخند و خیلی مهربون راهنماییش می‌کنه؛ برخلاف دنیای واقعی که احتمالاً یه چیزی تو مایه‌های «نمی‌بینی دارم کار می‌کنم؟» سرش داد می‌زد. ولی خب، کاملاً منطقیه! این مادرِ نه‌چندان بااستعداد، شریک زندگی رئیس‌جمهور سابق هست که اصلاً به بازیگریش معروف نیست، بلکه به خاطر قشقرق به پا کردن تو جاهای عمومی معروفه که می‌گفت: «می‌دونی من کی‌ام؟».