What Happened to Monday
در آیندهای نهچندان دور، جایی که جمعیت زیاد و قحطی دولتها را مجبور به اجرای سیاست سختگیرانه تکفرزندی کرده است، هفت خواهر همسان (که نقش همه آنها را «نومی راپاس» بازی میکند) در حالی که توسط اداره تخصیص کودک تحت تعقیب هستند، زندگی مخفیانهای دارند. این اداره که توسط «نیکولت کیمن» (گلن کلوز) بیرحم اداره میشود، برنامه سختگیرانهای برای تنظیم خانواده اجرا میکند. خواهرها با نوبتبندی برای حضور در جامعه در قالب یک هویت واحد به نام «کارن ستمن»، اداره را فریب میدهند. آنها که توسط پدربزرگشان (ویلم دفو) بزرگ شدهاند و نامهای دوشنبه، سهشنبه، چهارشنبه، پنجشنبه، جمعه، شنبه و یکشنبه را بر خود دارند، هر کدام فقط یک روز در هفته میتوانند با هویت مشترکشان بیرون بروند، اما در آپارتمان خودشان آزادند که خود واقعیشان باشند. این روال ادامه دارد تا اینکه یک روز، «دوشنبه» به خانه برنمیگردد.
سال انتشار: 2017 کارگردان: Tommy Wirkola ژانر: Action، Crime، Fantasy نویسندگان: Max Botkin، Kerry Williamson امتیاز: 6.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«تامی ویرکولا» برای ساخت این علمی-تخیلی تاریک و تراژیک، از سبک فیلمسازی معمول و سرگرمکنندهاش فاصله گرفته. اما کارگردان خوب، همیشه خوبه و با وجود اینکه داستان شاید کمی قابل پیشبینیتر از اون چیزی باشه که خودش فکر میکنه (و البته تلاشهای گلن کلوز برای خراب کردن فیلم!)، باز هم تونسته از پسِ «چه اتفاقی برای دوشنبه افتاد» بربیاد. یه خسته نباشید ویژه هم باید به «نومی راپاس» گفت که نه هفت تا، بلکه **هشت** شخصیت مختلف رو بدون هیچ شباهتی در رفتار و شخصیتپردازی بازی کرد.
*نمره نهایی: ۳ ستاره - خوشم اومد. پیشنهاد میکنم حتماً ببینید.*
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
نمیدونم این فیلم بازسازی هست یا نه، اما قطعاً مدیون فیلمهای علمی-تخیلی پادآرمانشهری دهه هفتاده. بازی «نومی راپاس» در نقش خودش (یا بهتر بگم خودهاش!) واقعاً خوبه و «ویلم دفو» هم به خوبی حمایتش میکنه. فضاسازیها خوب ساخته شده اما چندان جذاب نیست و همین موضوع در مورد صحنههای اکشن هم صدق میکنه. تفاوتهای بین خواهرها خیلی زورکی به نظر میاد؛ شخصیتهای فردیشون شاید رنگهای متفاوتی داشته باشن اما عمقشون به اندازه یه ورق کاغذه. داستان بزرگ شدنشون میتونست خیلی جذابتر از چیزی باشه که اینجا میبینیم. در نهایت، کل این ماجرای هفتگی یه اثر قابل پیشبینیه.
2018-02-09
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اگه به کلکسیون فیلمهای من نگاه کنید، با یه ترکیب عجیب و غریب روبرو میشید. یکی از ژانرهایی که خیلی بهش علاقه دارم، فیلمهای پساآخرالزمانی و دنیای پادآرمانشهری آیندهست. عاشق کشف اینجور فیلمهام، چون نه تنها نگاهی به آینده احتمالی ما دارن، بلکه آینهای هستن برای دیدن وضعیت الانمون و اینکه اگه همین مسیر رو ادامه بدیم به کجا میرسیم. فیلم «چه اتفاقی برای دوشنبه افتاد» در ادامه راه آثار بزرگی مثل «بلید رانر» و «یادآوری کامل» و داستانهای مدرنتری مثل «تعادل» و «فرزندان انسان» ساخته شده.
داستان در آیندهای میگذره که منابع غذایی به خاطر جمعیت زیاد به شدت کمه و یه سازمان مخوف مسئول اجرای سیاست تکفرزندی شده. اونا بچههای بعدی رو میگیرن تا منجمد کنن تا زمانی که منابع کافی برای همه فراهم بشه. «ترنس ستمن» (دفو) با به دنیا اومدن هفتقلوهای نوهاش که مادرشون موقع زایمان فوت کرده، توی موقعیت خطرناکی قرار میگیره. اون اسم دخترها رو بر اساس روزهای هفته میذاره و تصمیم خطرناکی میگیره که همهشون رو مخفیانه بزرگ کنه. وقتی دخترها بزرگ میشن، به هر کدوم اجازه میده فقط در روزی که به نامشونه بیرون برن؛ مثلاً دوشنبهها فقط «دوشنبه» بیرون میره و بقیه هم به همین ترتیب. همهشون بیرون از خونه هویت «کارن ستمن» رو دارن.
چیزی که من رو جذب کرد، تفاوت شخصیتی دخترها بود؛ از خجالتی گرفته تا سرکش. بازی «نومی راپاس» واقعاً خیرهکننده بود چون باید هفت تا شخصیت متفاوت رو با ظرافتهای خاص خودشون در میآورد. همچنین نحوه کنار هم قرار گرفتن این هفت شخصیت در صحنههای مشترک خیلی خوب کار شده بود و اصلاً حس ارزون بودن یا مصنوعی بودن به آدم نمیداد. داستان از جایی هیجانی میشه که «دوشنبه» از سر کار برنمیگرده و بقیه خواهرها باید بفهمن چه بلایی سرش اومده. در کل کانسپت فیلم رو خیلی دوست داشتم.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**آنتی-ماتریکس**
وقتی پوستر فیلم رو دیدم، فکر کردم با یه کپی ارزونقیمت از «ماتریکس» طرفم. اما کاملاً اشتباه میکردم؛ این فیلم در واقع «آنتی-ماتریکس» هست. شباهتها به ماتریکس خیلی سطحی و کاملاً عمدیه و فقط برای مسخره کردن ماتریکسه. این موضوع وقتی کاملاً روشن میشه که صحنه پشتبام رو میبینیم (که پایانش با ماتریکس خیلی فرق داره).
چرا باید از فیلمی که ماتریکس رو مسخره میکنه خوشم بیاد؟ نمیگم ماتریکس فیلم بدیه، اما یه جنبه تاریک داره که سازندههای این فیلم بهش توجه کردن و این فیلم جوابیه اونهاست. چون اگه «واقعیتی» وجود نداشته باشه و همهچیز فقط یه توهم ساخته «معمار» باشه، اونوقت زندگی انسان بیارزش میشه. اما در این فیلم، ما با یه سیستم استبدادی طرفیم که کاملاً شبیه چین واقعی مدلسازی شده و نگاه مشابهی به زندگی انسانها داره؛ یعنی آدمهای معمولی رو مهرههای سوخته میبینه. اونا برای توجیه سیستمشون، به خانوادهها قول میدن که بچههای اضافی رو توی کپسولهایی شبیه ماتریکس به خواب میبرن تا رویا ببینن و زندگی خودشون رو داشته باشن. پس یه جورایی شبیه ماتریکسه، با این تفاوت که آخرش میفهمیم واقعیت چیه... خب، نمیخوام اسپویل کنم. اگه ندیدید، حتماً ببینید. فیلم فوقالعادهایه با بازیهای عالی.