Słoń

CinemaSerf (منتقد)

«بارتک» (جان هرینکیویچ) پسر جوانی است که فشار زیادی روی اوست و با مادر اندکی سلطه‌جویش (ئوا اسکیبینسکا) در مزرعه بحران‌زده‌شان زندگی می‌کند. زندگی‌اش کاملاً یکنواخت است تا اینکه «داوید» (پاول توماشفسکی) از راه می‌رسد. داوید پس از مرگ پدرش که با او قطع رابطه کرده بود به خانه برگشته و بارتک قبول می‌کند در ایستگاه قطار به دنبالش برود. این اولین دیدار آن‌هاست، اما کم‌کم شاهد علاقه روزافزونشان به یکدیگر هستیم. به نظر می‌رسد هر کدام به دیگری حس امید و امکان فرار از سختی و یکنواختی زندگی روستایی در لهستان را می‌دهد؛ منطقه‌ای پر از تعصب و عدم تحمل مذهبی که نمونه‌هایش خیلی زود نشان داده می‌شود، وقتی مردم روستا می‌فهمند این دو پسر فقط با هم دوست ساده نیستند.

کامل کراوچیتسکی، کارگردان اثر، یک داستان عاشقانه ملایم خلق می‌کند بدون اینکه به دام احساسات‌گرایی مبتذل بیفتد. تقابل قوی‌ای که اسکیبینسکا ایجاد کرده، به خوبی داغی داستان پیچیده پسرش را تعدیل می‌کند و همچنین ارزش‌های وفاداری به خانواده را به تصویر می‌کشد - حتی اگر این سناریوی مورد علاقه خودش نباشد.

اگرچه فیلم شاید کمی قابل پیش‌بینی باشد، اما درامی خوش‌ساخت با سه بازی جذاب است که بازی ویکتوریا فیلوس در نقش «داریا» نیز به خوبی از آن پشتیبانی می‌کند و در نهایت به شکلی تمام می‌شود که فقط می‌توانم آن را به‌طور تلخی، بیش از حد واقع‌گرایانه توصیف کنم. این فیلم به ما ساکنان اروپای غربی در سال ۲۰۲۳ یادآوری می‌کند که پذیرش روابط همجنس‌گرایانه به هیچ وجه یک امر همه‌گیر در این قاره نیست و ارزشش را دارد که نود دقیقه وقت بگذارید تا یادمان بماند چه چیزهایی را نباید بدیهی فرض کنیم.