Allelujah

CinemaSerf (منتقد)

وقتی یه بیمارستان کوچیک سالمندان تو شمال انگلستان در خطر تعطیلی قرار می‌گیره، پرسنل و بیمارها دست به دست هم می‌دن تا نجاتش بدن. شاید یه کورسوی امیدی وجود داشته باشه، چون مشاور دولتی که مسئول ارزیابی نهاییه یعنی «کالین» (با بازی راسل تووی)، پدرش «جو» (با بازی دیوید بردلی) که سال‌هاست باهاش رابطه نداره رو تو همین مرکز بستری کرده. این بیمارستان زیر نظر مقتدرانه اما مهربون «خواهر گیلپین» (جنیفر ساندرز) اداره می‌شه و «دکتر ولنتاین» (بالی گیل) هم به کارهای درمانیشون می‌رسه. همون‌طور که از آلن بنت انتظار می‌ره، این اثر دیدگاهی چپ‌گرایانه داره و روی چیزی دست می‌ذاره که اون رو کوته‌فکری در تصمیم‌گیری‌های مالی می‌دونه. برای همین، سر ریچارد ایر گروهی از بازیگران فوق‌العاده رو برای نقش بیمارها دور هم جمع کرده. برای من، بازی جولیا مک‌کنزی از همه چشمگیرتر بود و بردلی هم در نقش پیرمرد بداخلاقی که داره با شرایطش و پسر موفق و همجنس‌گراش کنار میاد، عالی ظاهر شده. فیلم پر از شوخی‌های خشک و کنایه‌های ظریفه و ساندرز و گیل شیمی خیلی خوبی با هم دارن و هر دو تمام تلاششون رو برای مراقبت از سالمندان می‌کنند. نمی‌تونم بگم پایان فیلم رو دوست داشتم؛ پایانش آدم رو به فکر فرو می‌بره، اما یه جورایی زیادی دراماتیک و غیرضروری به نظر می‌رسید. با این حال، تیم بازیگری من رو خیلی یاد فیلم «کوارتت» (Quartet 2012) انداخت؛ با شخصیت‌های اصلی قوی و چهره‌های آشنایی که تو هر گوشه به چشم می‌خورن و به به تصویر کشیدن مسائل جدی (و البته جنبه‌های کمدی) دوران پیری، هم برای خود سالمندان و هم برای کسایی که وظیفه مراقبت ازشون رو دارن، کمک می‌کنند. مطمئن نیستم که حتماً باید این فیلم رو تو سینما دید، اما قطعاً ارزش نود دقیقه وقت گذاشتن رو داره.