Welcome to Mama's

katsharples1973 (منتقد)

داستان قشنگی بود که عشق به خانواده، غذا و سنت‌ها رو قاطی کرده بود، اما تو بخش رمانتیک قضیه یه کم لنگ می‌زد. با اینکه یه کشش دوطرفه بین دو شخصیت اصلی وجود داره، ولی عملاً هیچ شیمی خاصی بینشون حس نمی‌شه. حتی محبتی که بین دو تا دوست و همکار قدیمی، یعنی فرانک و سال توی آشپزخونه رد و بدل می‌شد، خیلی واقعی‌تر به نظر می‌رسید. شخصیت‌های اصلی مدام سرِ همه‌چیز کل‌کل دارن و سر اداره رستوران به جای اینکه واقعاً با هم به توافق برسن، بیشتر به یه مصالحه اجباری تن می‌دن.
در طول فیلم، از روابط عاشقانه گذشته بین مامان و بابا توچی استفاده می‌شه تا شاید اصطکاک و تنش‌های رابطه الان فرانک و ایمی رو صاف و صوف کنه. این ایده برای سرپا نگه داشتن یه کسب‌وکار جواب می‌ده (چون در عمل هم جواب داد)، ولی از لحاظ عاطفی اون‌قدری قوی نبود که باورم بشه رابطه ایمی و فرانک فراتر از یه دوستی ساده بره. شاید اگه وقت بیشتری داشتن، این لجبازی‌های متقابل در نهایت جرقه‌ای از عشق رو ایجاد می‌کرد، ولی توی این بازه زمانی فیلم، کنار هم قرار گرفتنشون هم به عنوان شریک کاری و هم پارتنر احساسی کاملاً زوری و تصنعی به نظر می‌رسه.
بازیگرا همه تلاششون رو کردن تا قصه رو توی یک ساعت و نیم سر و تهش رو هم بیارن، ولی به نظرم اگه قرار بود حق مطلب ادا بشه، این داستان نیاز به دو قسمت داشت تا شخصیت‌ها بهتر جا بیفتن و بیننده بیشتر راضی بشه. با الهام از اصطلاحی که تو خود فیلم استفاده شد: من بهش ۷ چنگال از ۱۰ چنگال می‌دم!