The Mattachine Family

Brent Marchant (منتقد)

وقتی فیلمی احساس می‌کنه برای انتقال پیامش باید اون رو توی سر مخاطب بکوبه، بخش زیادی از اثرگذاریش رو از دست میده؛ و این دقیقا اتفاقیه که برای اولین فیلم بلند داستانی اندی ولنتاین (Andy Vallentine) افتاده. این فیلم داستان یک زوج همجنس‌گرای مرفه در لس‌آنجلس به نام‌های توماس (نیکو تورترلا) و اسکار (خوان پابلو دی پیس) رو روایت می‌کنه که سرپرستی موقت یک پسر شش‌ساله (متیو جیکوب اوکامپو) رو که مادر معتادش (کولین فوی) در زندانه، به عهده می‌گیرن. اما وقتی مادر از زندان آزاد میشه، حضانت فرزندش رو پس می‌گیره تا خودش اونو بزرگ کنه؛ اتفاقی که توماس رو از درون از هم می‌پاشه. رنج و عذاب او با بچه‌دار شدن خیلی از دوستان LGBTQاش و عدم تمایل اسکار به پذیرش سرپرستی یک کودک دیگه، حادتر میشه و شکاف جدی در رابطه‌شون ایجاد می‌کنه.

انصافاً ایده اولیه پشت این کمدی-درام برای اثری در سینمای کوییر تازه و جذابه، اما اجراش به خاطر فیلم‌نامه‌ای تکراری، خام و اضافی، به هدف نمی‌خوره. مثلاً برخی از شوخی‌ها واقعاً گیرا هستن، اما بیشتر دیالوگ‌های پایه طوری به نظر می‌رسن که انگار مستقیم از قسمت‌های سریال Queer as Folk بیرون کشیده شدن. بعدش هم نوبت به شخصیت‌ها و فضاسازی‌های کلیشه‌ای می‌رسه که خیلیاشون شبیه صفحات کتاب «کلیشه‌های همجنس‌گرایی» هستن؛ یک روش تنبلانه برای روایت داستان این فیلم.

با این حال، خسته‌کننده‌ترین بخش، ناله‌های بی‌‌پایان توماس برای از دست دادن حضانت کودک و بلاتکلیفی او در نحوه کنار آمدن با این درده؛ عناصر داستانی که به طرز روحیه‌فرسایی چرخشی و تکراری میشن. حتی عنوان فیلم هم تا حدی مشکل‌سازه، چون میشه اون رو به چند روش تفسیر کرد که چندتاش ممکنه گمراه‌کننده باشه (که مطمئنم منظور سازندگان نبوده). خلاصه کلام، با وجود تلاش‌های این اثر برای ارائه کاری خلاقانه و متفاوت، «پروژه متاسین» از اون دست پروژه‌هاییه که مشخصاً قبل از رفتن جلوی دوربین باید چند دور دیگه بازنویسی و اصلاح می‌شد.