Dance First

CinemaSerf (منتقد)

بازی گابریل بیرن در نقش ساموئل بکت، برنده جایزه نوبل، چنگی به دل نمی‌زنه. فیلم از مراسم اهدای جایزه شروع می‌شه؛ جایی که بکت چکش رو می‌گیره و بعد از پله‌های سالن تئاتر بالا می‌ره و می‌رسه به یه غار که توش با نسخه دیگه‌ای از خودش (با پلیور یقه اسکی) روبه‌رو می‌شه و با هم دو دو تا چهار تا می‌کنن که با این پول چه کار کنن! همین گفتگو می‌شه بهانه‌ای برای مرور گذشته و زندگی این آدم. از دوران کودکی با پدری مهربان و مادری نه‌چندان صمیمی؛ تا روزگار جوانی در پاریس (که اینجا فیون اوشی نقشش رو بازی می‌کنه) و آشنایی با جیمز جویس بزرگ (ایدن گیلن) و دختر عشقِ رقصش، لوسیا (گرین گود). بعدش سر و کله نازی‌ها پیدا می‌شه و بکت به مقاومت فرانسه می‌پیونده و با سوزان (ساندرین بونر) آشنا می‌شه. در نهایت دوباره گابریل بیرن برمی‌گرده تا نقطه اوج رابطه با سوزان و ماجرای باربارا، تهیه‌کننده بی‌بی‌سی (ماکسین پیک) رو روایت کنه.

واضحه که بکت زندگی پرحادثه‌ای داشته و اصلاً آدم خسته‌کننده‌ای نبوده، ولی ریتم بیش از حد کند و رخوت‌انگیز فیلم کلاً لذت تماشا رو از بین می‌بره. جرقه‌هایی از طنز نیش‌دار جویس و بکت به چشم می‌خوره و بازی اوشی در نقش جوانی‌های بکت هم بد نبود، اما بقیه فیلم در عمل تبدیل شده به یه عذاب وجدان درونی و کلافه‌کننده؛ مردی که داره به زندگی پر از حسرت و تقریباً خالی از لحظات مثبتش نگاه می‌کنه. راستش فیلم بیشتر از اینکه بخواد شخصیت و روحیات بکت رو بهمون بشناسه یا بگه اصلاً چرا باید سرنوشتش برامون مهم باشه، فقط چند تا نگاه سطحی و گذرا به آدم‌های مهم زندگی‌ش می‌اندازه. شاید این تصویر به زندگی واقعی اون نزدیک باشه، ولی در کل فیلم خیلی خسته‌کننده‌ای از آب دراومده؛ هرچند از نظر بصری شیک و چشم‌نوازه. البته نباید از موسیقی جز رگ‌تایم قشنگ فیلم هم گذشت.