Swerve

John Chard (منتقد)

یه نئو-نوآر عامه‌پسند در دل بیابان‌های استرالیا. نویسندگی و کارگردانی فیلم «انحراف» (Swerve) برعهده کریگ لاهیف (Craig Lahiff) بوده و بازیگرانی مثل اما بوث (Emma Booth)، جیسون کلارک (Jason Clarke)، دیوید لیونز (David Lyons)، وینس کولوسیمو (Vince Colosimo) و تراویس مک‌ماهون (Travis MacMahon) توش بازی می‌کنن. موسیقی فیلم کار پل گرابوسکی (Paul Grabowsky) هست و فیلمبرداریش رو دیوید فورمن (David Foreman) انجام داده. بخش بازاریابی فیلم اصلاً حق مطلب رو ادا نکرده و مشخصه که مدیران استودیو اصلاً سر در نمیوردن چه جور فیلمی دستشونه. حتی روی کاور نسخه‌های خونگی هم شعارهای فریبنده‌ای مثل «مد مکس جدید» و این‌جور چیزا زدن که کاملاً چرته و فقط برای اینه که طرفدارای فیلم‌های اکشن پرهیجان رو گول بزنن تا فیلم رو بخرن. «انحراف» یه اثر نئو-نوآر حساب‌شده‌ست؛ در عین حال که با موفقیت به قوانین سنتی فیلم‌های نوآر پایبنده، شوخ‌طبعی گزنده و سیاهی هم داره. شخصیت‌پردازی‌ها، روایت سه‌شاخه و جلوه‌های بصری همگی سر جاشونن و یه دوز خوب از طنز ظریف هم چاشنی کار شده.

داستان برای طرفدارای ژانر نوآر و زیرشاخه‌های جذابش آشناست. مردی با بقایای یه تصادف رانندگی مواجه میشه و این اتفاق او رو با یه زن جذاب و شوهر نه‌چندان متعادلش روبرو می‌کنه. اوه، راستی یه چمدون پر از پول نقد هم وسط هست! از اینجا به بعد دیگه به دنیای نوآر خوش اومدید - اونم به سبک استرالیایی؛ جایی که شخصیت‌ها به سختی تلاش می‌کنن تا توی تار عنکبوت چسبناکی که لاهیف تنیده گرفتار نشن. خشونت و اکشن با نقشه‌های مکارانه شخصیت‌ها گره می‌خوره، جایی که البته هیچ‌چیز اون‌طور که به نظر می‌رسه نیست و انگیزه‌ها و ابزارها در بهترین حالت مشکوکن. گرابوسکی موسیقی عجیب و غریبی ساخته که شاید در نگاه اول به یه نئو-نوآر استرالیایی نیاد، اما واقعاً جواب داده، مخصوصاً وقتی در پایان فیلم به کل داستان فکر می‌کنید. لاهیف و فورمن فیلمبرداری فوق‌العاده‌ای ارائه دادن. مناظر استرالیا مجلل و چشم‌نواز هستن و پس‌زمینه‌های آفتاب‌سوخته، بهترین فضا رو برای یه داستان عرق‌ریزان از فریب، تفرقه و سلطه‌جویی فراهم کردن. جلوه‌های بصری نوآر کلاسیک به زیبایی استفاده شدن؛ سایه‌ها و انعکاس‌های موج‌دار روی آب، آشفتگی روانی جاری در تار و پود داستان رو به خوبی نشون میدن.

بوث (فیلم The Boys Are Back)، کلارک (فیلم‌های Texas Killing Fields و Lawless) و لیونز (فیلم Save Your Legs!) بازی‌های درخشانی برای کارگردان ارائه دادن. این وسط بوث در نقش زن اغواگر (femme fatale) واقعاً می‌درخشه و جذابیت خاصی به نقش میده؛ بازی‌ای که استعداد بازیگریش رو نشون میده، چیزی که کمتر کسی بهش بها داده بود. البته چندتا از سکانس‌های اکشن مشکل دارن و لاهیف توی ساختنشون خیلی بااقتدار عمل نکرده. از طرفی، مقایسه این اثر با فیلم‌های بهتر و مشابه در این ژانر، باعث میشه حس تکراری بودن به مخاطب دست بده که شاید برای بعضی‌ها قابل چشم‌پوشی نباشه (لاهیف عملاً فیلم Fever خودش محصول ۱۹۸۹ رو بازسازی کرده). با این حال، این فیلم لایق جایگاهی بهتر از این رتبه پایینیه که الان تو سایت‌های اینترنتی داره. فیلم قربانی بازاریابی ضعیف شده، چون کسایی که انتظار یه فیلم نئو-نوآر رو نداشتن بهش رای منفی دادن. عشقِ نئو-نوآرها حتماً باید ببیننش. ۷.۵ از ۱۰