Saturday Morning All Star Hits!

W.Wolf (منتقد)

یک ادای دین طعنه‌آمیز به بلوک کارتون‌های صبح شنبه در اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰. کامل با کارتون‌های اورجینال که با وجود داشتن مفاهیم مسخره و بزرگسالانه که دوباره برای کودکان بسته‌بندی شده‌اند، کمپین‌های روابط عمومی شرکتی/دولتی با نگارش افتضاح، و چیزی کمتر از یک تبلیغ تجاری ۳۰ دقیقه‌ای برای فروختن تکه پلاستیکی دیگری به شکل اسباب‌بازی نیستند. خلاصه دقیقاً شبیه به همان چیزی که در آن دوران بود. سریال به طور آزادانه داستان مجریان برنامه، اسکیپ و ترور را دنبال می‌کند. این دو برادر به عنوان مجریان موزیک ویدیو عمل می‌کنند و سعی دارند مخاطبان را برای هر کارتون جدید هیجان‌زده کنند. در حالی که دوران حرفه‌ای اسکیپ به طور ناگهانی صرفاً بر اساس یک عبارت عامیانه و احمقانه اوج می‌گیرد، برادرش ترور در عقب می‌ماند. به طور همزمان، خبرهای فوری از قتل یک ساربرستی در طول برنامه پخش می‌شود. سرانجام وقتی فیلم لایو اکشنِ کاملاً اشتباهِ اسکیپ از روی یک شوی کارتونی با شکست مفتضحانه‌ای مواجه می‌شود، داستان به پایان می‌رسد. پس از یک مشت‌زدن به صورت و یک گفتگوی از ته دل، دو برادر دوباره به هم می‌رسند و میزبانان جدیدی برای یک کلون ام‌تی‌وی به نام M.E.A.R.H (آهنگ‌های راک اوایل بعدازظهر دوشنبه) می‌شوند. به طور کلی این سریال تلاش می‌کند حس و حال آن دوران را تداعی کند. تصویر به شدت «تار» شده تا حس رزولوشن پایین تلویزیون‌های لامپی قدیمی بازسازی شود. بخش‌های مربوط به مجریان به شکل غیرقابل باوری لوس و اغراق‌آمیز هستند، درست همان‌طور که در واقعیت بودند. خود کارتون‌ها به طرز قابل قبولی ساخته شده‌اند. همه آن‌ها به وضوح از نمایش‌های واقعی تقلید می‌کنند. با این حال نمی‌گویم این سریال برای همه مناسب است. من حدس می‌زنم که این اثر به شدت به عامل نوستالژی متکی است. بنابراین بینندگانی که متعلق به آن دوره زمانی نیستند احتمالاً «جوک» کلی سریال را متوجه نخواهند شد. در عوض احتمالاً آن را لوس، تا حدودی اسکیزوفرنیایی و عموماً ضعیف خواهند یافت. «جوک» ماجرا این است که بلوک‌های کارتون صبح شنبه واقعاً به همین مسخرگی بودند. این بزرگسالان بودند که حدس می‌زدند بچه‌ها چه چیزی را دوست دارند و جوک‌های بی‌مزه را با تمام قوا به خورد آن‌ها می‌دادند. وقتی چیزی پیدا می‌کردند که جواب می‌داد، ناگزیر از آن بیش از حد استفاده می‌کردند. همه این‌ها فقط با یک هدف منفرد برای فروش اسباب‌بازی. اگر آن‌ها برنامه‌های خود را با تبلیغات تقلبی بیشتری برای کامل کردن تأثیرگذاری چاشنی می‌کردند، احتمالاً نتیجه بهتری می‌داد. اگر این یکی را تماشا نکنید احتمالاً چیزی را از دست نداده‌اید. اما اگر حال و هوای یک سفر تحریف‌شده در خاطرات گذشته را دارید، سواری نسبتاً سرگرم‌کننده‌ای است.