Glenrothan

CinemaSerf (منتقد)

وقتی «دونال» (با بازی آلن کامینگ) از دخترش می‌شنوه که برادر دورافتاده‌اش حال‌وروز چندان خوشی نداره، از آمریکا—جایی که کلاب موفقی داشت تا اینکه در آتش سوخت—راهی اسکاتلند می‌شه تا به کارخانه خانوادگی‌شون برگرده؛ جایی که حدود چهل سال پیش ترکش کرده بود. دخترش «ایمی» (الکساندرا شیپ) و نوه‌اش «ساشا» (الکساندرا ویلکی) مدت‌هاست که رابطه‌شون رو با «سندی» (برایان کاکس) حفظ کردن، اما برای دونال این آشتی قرار نیست ساده باشه و خیلی زود می‌فهمه برای التیام دادن زخم‌های کهنه کارهای زیادی باید بکنه. بازگشتش همچنین او رو دوباره سر راه دوست دوران بچگی‌ش «جس» (شرلی هندرسون) قرار میده؛ زنی که حالا متخصص ترکیب نوشیدنی‌ها شده و دونال دهه‌ها پیش او رو هم به حال خودش رها کرده بود.

حالا با چیده شدن این لوکیشن تماشایی و موقعیت دراماتیک، ادامه‌ی داستان بیش از حد قابل حدس پیش میره. درسته که فیلم‌برداری فوق‌العاده چشم‌نوازی از هایلندز بکر و زیبا می‌بینیم، اما متن فیلم‌نامه چیزی فراتر از یک ملودرام معمولی درباره یک خانواده ازهم‌پاشیده نیست؛ ملودرامی که حتی ذره‌ای از اون شوخ‌طبعی ناب و تندوتیز معروف اسکاتلندی‌ها هم توش دیده نمیشه. کامینگ بخش زیادی از زمان فیلم رو مدام به سیگارش تکیه میده تا متفکر به نظر برسه؛ کاکس هم عملاً حضور پررنگی نداره—احتمالاً به این خاطر که بیشتر پشت دوربین بوده—و در کل انگار فیلم خواسته تصویری زیادی گل‌وبلبل و غیرواقعی از یک جامعه قرن بیست‌ویکمی و رویایی با صدای آرامش‌بخش دریاچه ارائه بده. فقط کم مونده بود جین کلی بپره وسط کادر و بزنه زیر آواز! راستش رو بخواید، به عنوان یک اسکاتلندی حس می‌کنم این فیلم اصلاً آش دهان‌سوزی نبود.