The Arbor

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 7

این فیلم با ترکیبی از سبک مستندسازی و بازسازی‌های نمایشی، نگاهی صریح و بی‌پرده به داستان زندگی پرفرازونشیب آندرئا دانبار، نمایشنامه‌نویس فقید دارد که احتمالاً بیشتر با اثرش «ریتا، سو و باب هم» شناخته می‌شود. «آربور» مورد بحث، خیابانی در شهرک مسکونی باترشاوِ شهر برادفوردِ یورکشایر در دهه ۱۹۵۰ است. ما بیشتر از نگاه بازیگرانی که نقش فرزندان او را ایفا می‌کنند، شاهد زندگی غرق در الکل و مواد مخدر بسیاری از ساکنان این جامعه کارگری هستیم. لورین (مانجیندر ویرک) و لیسا (کریستین باترلی) با توانمندی تمام، روایتی پیوسته را ارائه می‌دهند که ترکیبی از بازسازی‌های آشکار با لب‌خوانی‌های هوشمندانه از مکالمات واقعی است که با مادرشان، بین خودشان و با همسایگانشان در دوران رشد داشته‌اند؛ و این کار را در تمام طول اثر بسیار متقاعدکننده انجام می‌دهند.

اگر در دهه ۱۹۷۰ در هر یک از مناطق شهری شمال بریتانیا زندگی کرده باشید، نکات همذات‌پندارانه زیادی در این فیلم پیدا می‌کنید. حس روحیه جمعی به روشنی به تصویر کشیده شده، اما نژادپرستی حاکم در جوامعی که شدیداً با روابط نژادی مخالفت می‌کردند نیز کاملاً مشهود است—موضوعی که لورین را شخصاً تحت تأثیر قرار داده و مسلماً او را در مسیری از زندگی قرار می‌دهد که چندان متفاوت از تجربیات و روایات مادرش نیست. همچنین بخشی از تصاویر واقعی دانبار نیز در فیلم وجود دارد که به ما یادآوری می‌کند او نه تنها زنی با مهارت‌های مشاهداتی بالا، بلکه دارای ظرافت طبع و شوخ‌طبعی خاصی بوده است؛ توصیفات او گیرا، اصیل و در عین حال آمیخته با طنزی تلخ است.

بازیگران فیلم سهم بسیار بزرگی در این مستند-درام دارند؛ برخی نقش افراد واقعی را بازی می‌کنند و برخی دیگر نقش بازیگرانی را ایفا می‌کنند که افراد واقعی را بازسازی می‌کنند. همچنین اجرای صحنه‌ها روی زمین چمن محله با ابزارهای ساده و در حالی که همسایگان تماشا می‌کنند، صادقانه و تا حدی تکان‌دهنده است. این فیلم هرچه پیش می‌رود، اثر چندان شادی نیست؛ در واقع بارها ناامیدی و تاریکی‌ای را ارائه می‌دهد که ابراز همدردی با آن می‌تواند دشوار باشد، چرا که به نظر می‌رسد بسیاری از شخصیت‌ها به دست خود در دلسردی خویش غوطه‌ور شده‌اند، اما قطعاً اثری است که ذهن را به فکر وامی‌دارد.

2026-01-16