Silver Haze

CinemaSerf (منتقد)

"فرنکی" (ویکی نایت) پرستاری است که نمی‌تواند اثرات آتش‌سوزی پانزده سال پیش را از سر بیرون کند؛ حادثه‌ای که او را از نظر جسمی کمی و از نظر عاطفی به‌شدت زخمی کرد. تا حدی به این دلیل که او فکر می‌کند "جین"، دوست مادرش، مقصر بوده است - اما هیچ مدرکی وجود ندارد. به هر حال، او که قادر به حفظ هیچ نوع رابطه‌ی معناداری نیست، روزگار را سپری می‌کند تا اینکه با "فلورانس" (اسمی کرید-مایلز) برخورد می‌کند. این ماجرا مثل یک صاعقه‌ی بی‌خبر برای اوست، کاملاً عاشق می‌شود و این دو با هم فرار می‌کنند. دوران با هم بودنشان گاهی پرآشوب است، اما به آن‌ها فرصتی می‌دهد تا نقشه‌ی انتقام بکشند. آیا این همان چیزی است که "فرنکی" واقعاً می‌خواهد؟ آیا او آن‌قدر درگیر گذشته شده که نمی‌تواند یاد بگیرد عبور کند؟ اوضاع وقتی شروع به تغییر می‌کند که او می‌فهمد مادر بزرگ عزیزش "آلیس" (آنجلا بروس) سرطان دارد و کاملاً قابل پیش‌بینی است که همه‌ی این جنجال‌ها آرام می‌گیرند و داستان تا حدودی جذابیت خود را از دست می‌دهد. به جز یک صحنه‌ی نسبتاً مشمئزکننده در اتوبوس - که ممکن است بر اساس وقایع واقعی در لندن باشد - ب ادامه‌ی فیلم یک داستان عاشقانه‌ی معمولی است (اصلاً رمانتیک نیست) که گروهی از شخصیت‌های غیرقابل‌تحمل را دنبال می‌کند که بعد از حدود بیست دقیقه شخصیت‌پردازی‌های کلیشه‌ای و فحاش، دیگر برایم هیچ اهمیتی نداشتند. راستش بازیگری نسبتاً ملموس است، اما در برخی مواقع در قالب شبه‌مستند و در برخی دیگر به شکل درام مستقیم ارائه می‌شود که هیچ‌کدام واقعاً درگیرکننده نیستند. این یک اثر بلوغ اجباری است که نه بدیع است و نه حیاتی، متاسفم.